"ไม่... ฉันให้โอกาสคุณไม่ได้เตชิน" คำพูดของพิมพ์ดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินอันเงียบสงัด ราวกับเป็นเสียงก้องของความผิดหวังที่ถูกส่งกลับไปหาเขา เตชินยืนนิ่ง สีหน้าแสดงออกถึงความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป เขาคาดหวังว่าคำขอโทษของเขาจะสามารถทำให้พิมพ์ใจอ่อนลงบ้าง แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด
"ทำไมล่ะพิมพ์?" เตชินถามเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมทำผิดมากจริงๆ ผมรู้ แต่ผมอยากจะแก้ไข ผมอยากจะชดเชยทุกอย่าง"
พิมพ์ส่ายหน้าช้าๆ น้ำตายังคงคลออยู่ที่ขอบตา "การแก้ไขในตอนนี้มันไม่ใช่การย้อนเวลาเตชิน... มันคือการสร้างชีวิตใหม่ต่างหาก"
"แต่ผมอยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตใหม่ของคุณ... ของชีวิตแก้วตา" เตชินเอ่ยเสียงหนักแน่น "ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง"
"คุณพร้อมที่จะรับผิดชอบอย่างนั้นเหรอ?" พิมพ์หัวเราะอย่างขมขื่น "คุณพร้อมที่จะรับผิดชอบความเจ็บปวดที่ฉันต้องเจอมาตลอดหลายปีเหรอ? คุณพร้อมที่จะรับผิดชอบที่ทิ้งฉันไปในวันที่ฉันต้องการคุณมากที่สุดเหรอ?"
"ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ" เตชินก้มหน้าลง "ผมผิดเองทั้งหมด ผมยอมรับ"
"คำขอโทษของคุณมันไม่เพียงพอ เตชิน" พิมพ์พูดเสียงเฉียบขาด "มันสายเกินไปแล้วจริงๆ"
พิมพ์หันหลังให้กับเตชิน เธอไม่อาจทนมองสีหน้าอันเจ็บปวดของเขาได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่มองเขา เธอจะนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุข แต่ก็ยิ่งตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่เธอต้องแบกรับ
"ผม... ผมขอเวลาให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองได้ไหมพิมพ์?" เตชินก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่พิมพ์ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
"พิสูจน์อะไร เตชิน?" พิมพ์หันกลับมามองเขา "พิสูจน์ว่าคุณจะทิ้งฉันไปอีกครั้งหรือไง?"
"ไม่! ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก" เตชินรีบปฏิเสธ "ผมรักคุณ... ผมรักคุณมาตลอด"
คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากเตชิน ทำให้หัวใจของพิมพ์บีบรัดอย่างรุนแรง มันคือคำที่เธออยากได้ยินเหลือเกินในอดีต แต่ในตอนนี้ กลับเป็นเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายเธอ
"รักเหรอ?" พิมพ์ถามเสียงสั่น "ถ้าคุณรักฉันจริง... คุณคงไม่ทิ้งฉันไปแบบนั้น"
"ผมมีเหตุผล... เหตุผลที่ตอนนั้นผมอธิบายไม่ได้" เตชินพยายามจะอธิบายอีกครั้ง "ผมถูกบังคับ... ผมถูกข่มขู่"
"คุณถูกบังคับ?" พิมพ์เลิกคิ้ว "ใครบังคับคุณเตชิน?"
เตชินลังเลที่จะตอบ เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยความลับที่อาจนำมาซึ่งอันตรายต่อพิมพ์และแก้วตาหรือไม่
"มันเป็นเรื่องซับซ้อนพิมพ์... เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวผม" เตชินเลือกที่จะตอบแบบเลี่ยงๆ "มีบางอย่างที่ผมต้องยอมทำ เพื่อปกป้องคนที่ผมรัก"
"ปกป้องคนที่คุณรัก?" พิมพ์ทวนคำ "แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่ใช่คนที่คุณรักเหรอ? ลูกของเราล่ะ? คุณไม่คิดถึงพวกเขาเลยเหรอ?"
น้ำเสียงของพิมพ์เริ่มสั่นเครืออีกครั้ง เตชินเห็นน้ำตาของเธอไหลรินลงมา เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ อยากจะปลอบโยนเธอ แต่ก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง
"ผม... ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" เตชินยอมรับอย่างสิ้นหวัง "ผมผิดพลาดไปหมดทุกอย่าง"
พิมพ์หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเตชินในตอนนี้ มันเป็นการเปิดบาดแผลเก่าๆ ที่เธอพยายามจะเยียวยามาตลอด
"ฉัน... ฉันต้องเลือก เตชิน" พิมพ์พูดเสียงเบา "ฉันต้องเลือกระหว่างการเดินหน้ากับชีวิตใหม่ของฉัน... กับการกลับไปหาอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน"
"แต่ผมอยากให้คุณเลือกผม... เลือกเรา" เตชินมองเธออย่างเว้าวอน "ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณ... กับแก้วตา"
"ครอบครัวของคุณ... มีคุณพงศกรอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?" พิมพ์เอ่ยขึ้นมาอย่างจงใจ พลางสังเกตสีหน้าของเตชิน
เตชินชะงักเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าพิมพ์รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?"
"ฉันรู้ทุกอย่าง เตชิน" พิมพ์ตอบอย่างเย็นชา "ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะแต่งงาน"
ความจริงที่พิมพ์เอ่ยออกมาทำให้เตชินยิ่งรู้สึกผิด เขาไม่เคยคิดว่าพิมพ์จะรับรู้เรื่องนี้ และไม่เคยคิดว่าเธอจะเจ็บปวดกับมันมากขนาดนี้
"พิมพ์... ผม... ผมขอโทษ" เตชินพึมพำ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้"
"แล้วคุณจะทำยังไง เตชิน?" พิมพ์ถาม "คุณจะเลือกใคร? ระหว่างฉันกับ... คู่หมั้นของคุณ?"
คำถามนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงใจเตชิน เขายืนนิ่ง ไม่สามารถหาคำตอบให้กับพิมพ์ได้
"ผม... ผมไม่รู้" เตชินยอมรับอย่างจนใจ "ผมสับสนไปหมด"
พิมพ์หัวเราะออกมาอย่างสิ้นหวัง "เห็นไหม เตชิน... คุณยังคงเป็นเหมือนเดิม... ยังคงไม่สามารถตัดสินใจได้"
เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง "ฉันขอโทษ... แต่ฉันไม่สามารถให้โอกาสคุณได้จริงๆ"
พิมพ์เดินจากไป ทิ้งเตชินไว้กับความรู้สึกผิดและเสียใจ เขาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของเธอที่ค่อยๆ หายลับไปในมุมตึก
ในขณะเดียวกัน พงศกรที่แอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ได้ยินบทสนทนาระหว่างพิมพ์กับเตชินทั้งหมด เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาไม่เคยชอบเตชิน และไม่เคยเชื่อใจเขาเลยตั้งแต่แรกเห็น
"ไอ้เตชิน... แกทำอะไรกับพิมพ์ของฉัน!" พงศกรพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อปกป้องพิมพ์จากเตชิน
เมื่อพิมพ์กลับมาถึงห้อง เธอก็นั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ร่างกายของเธออ่อนเปลี้ยเหมือนจะหมดแรง เธอหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในใจ
"ฉันควรจะทำยังไงดี..." พิมพ์พึมพำกับตัวเอง "ฉันควรจะเชื่อใจเตชินอีกครั้งดีไหม? หรือควรจะเดินหน้าต่อไปกับชีวิตใหม่ของฉัน... โดยที่ไม่มีเขา?"
เธอหยิบรูปถ่ายของแก้วตาขึ้นมาดู รอยยิ้มของลูกสาวทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง
"ไม่ว่ายังไง... ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อแก้วตา" พิมพ์กล่าวกับตัวเอง
แต่แล้ว สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับข้อความในโทรศัพท์มือถือที่เด้งขึ้นมา เป็นข้อความจากเตชิน
"พิมพ์... ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกคุณ... เป็นเรื่องที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่าง"
พิมพ์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบกลับไป
"เรื่องอะไร?"
ไม่นานนัก เตชินก็ตอบกลับมา
"ผมจะไปหาคุณ... แต่ไม่ใช่ที่นี่... ที่เดิมของเรา... ตอนสี่ทุ่ม"
พิมพ์มองข้อความนั้นด้วยความไม่แน่ใจ เธอรู้ดีว่า 'ที่เดิม' ของพวกเขาก็คือริมทะเลสาบที่พวกเขาเคยมีความสุขด้วยกันในอดีต การนัดพบในที่แบบนั้น ย่อมต้องมีความหมายบางอย่าง
"ฉันจะไป..." พิมพ์ตอบกลับไป
เธอวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตา แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
"ฉันควรจะทำยังไงดี..." พิมพ์พึมพำอีกครั้ง
เขาที่ฉันต้องปิดบัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก