ตอนที่ 26 — การชำระแค้นที่สมบูรณ์

"คุณวิรัช... ต้องการอะไรจากผมอีก" เตชินพึมพำขณะมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง สายตาของเขาสะท้อนความมุ่งมั่นที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่ทำให้ชีวิตของพิมพ์ต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานมานานหลายปี เขาหันกลับไปมองพิมพ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตา แต่แววตาฉายประกายแห่งความหวัง

"เขาโทรมาใช่ไหมคะ?" พิมพ์ถามเสียงแผ่ว ‌เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเตชิน ตั้งแต่ที่เธอเล่าความลับทั้งหมดให้เขาฟัง เขากลายเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวกว่าเดิมมาก

"ใช่" เตชินพยักหน้า "และผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

เขาเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ "พิมพ์ อยู่ที่นี่นะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้จบ"

"ไม่ค่ะ!" ​พิมพ์รีบคว้าแขนเขาไว้ "ฉันจะไปด้วย"

เตชินหันกลับมามองเธอ มองเข้าไปในดวงตาที่แน่วแน่ "พิมพ์... มันอาจจะเป็นอันตราย"

"ฉันไม่กลัว" พิมพ์ส่ายหน้า "ฉันพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับเขา ฉันอยากให้เขาได้รับผลกรรมจากการกระทำของเขาเสียที"

เตชินจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ‍ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้... แต่คุณต้องอยู่ข้างหลังผมเสมอ และถ้ามีอะไรไม่ปลอดภัย คุณต้องรีบหนีทันที เข้าใจนะ?"

พิมพ์พยักหน้าอย่างหนักแน่น "เข้าใจค่ะ"

ทั้งสองคนก้าวลงจากรถที่หน้าคฤหาสน์หลังงามของตระกูลวิรัช บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ‌ผิดกับคฤหาสน์หรูหราที่เคยเห็นจากข่าว เตชินกุมมือพิมพ์แน่น ก่อนจะเดินตรงไปยังประตู

เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินอันกว้างขวาง ทันทีที่ประตูห้องทำงานของคุณวิรัชเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ทั้งคู่ตกใจ

คุณวิรัชไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเหมือนที่คาดไว้ แต่เขากำลังยืนอยู่กลางห้อง จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น ‍คือภาพของ 'แม่' ของพิมพ์ ที่กำลังถูกใครบางคนจับตัวไว้

"เตชิน! แกกล้าดียังไง มาที่นี่!" เสียงของคุณวิรัชตะโกนลั่น "แล้วพาผู้หญิงคนนั้นมาทำไม!"

"ปล่อยแม่ของฉันเดี๋ยวนี้!" ​พิมพ์กรีดร้อง พุ่งจะเข้าไปหา แต่เตชินรั้งเธอไว้ได้ทัน

"คุณวิรัช... ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว" เตชินพูดเสียงเย็น "คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ใช้ความอ่อนแอของคนอื่นเป็นเครื่องมือ"

"หุบปาก!" คุณวิรัชคำราม "แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน!"

"ผมมีสิทธิ์" ​เตชินก้าวเข้าไปอีกขั้น "เพราะผมจะยุติทุกอย่างที่คุณทำไว้"

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำอีกคนหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด พร้อมกับมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอของแม่พิมพ์

"ถ้าแกขยับอีกคนเดียว ผู้หญิงคนนี้ได้ตายแน่!" ชายคนนั้นพูดเสียงขู่

พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

"คุณวิรัช... นี่มันอะไรกัน?" ​เตชินถามเสียงกร้าว "คุณจะทำร้ายแม่ของพิมพ์อีกคนงั้นเหรอ?"

"แกไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" คุณวิรัชหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ผู้หญิงคนนี้... แม่ของแก! เขาไม่ใช่คนที่แกคิดนะเตชิน! เขาเป็นคนที่ทรยศฉัน! เขาเป็นคนที่ทำให้ฉันเสียทุกอย่าง!"

"โกหก!" พิมพ์ตะโกนกลับ "แม่ของฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น! คุณต่างหากที่โกหก!"

"แกจะเชื่อใครก็ได้!" คุณวิรัชเดินเข้ามาใกล้เตชิน "แต่ความจริงก็คือความจริง! ผู้หญิงคนนี้... เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง! เขาเป็นคนที่ปล่อยข่าวลือต่างๆ นานา เพื่อทำลายชื่อเสียงของฉัน!"

เตชินมองหน้าแม่ของพิมพ์ที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเธอสะท้อนความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

"คุณวิรัช... คุณมันโรคจิต" เตชินพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "คุณกำลังพยายามโยนความผิดทั้งหมดให้กับคนอื่น"

"ฉันไม่กลัวแก!" คุณวิรัชตะโกน "ฉันจะทำให้แกเสียใจที่มายุ่งกับเรื่องของฉัน!"

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก คล้ายกับว่ามีใครบางคนได้แจ้งความไว้แล้ว

"ใคร! ใครโทรแจ้งตำรวจ!" คุณวิรัชตะโกนถามเสียงลั่น

เตชินยิ้มมุมปาก "ผมเองครับ"

ใบหน้าของคุณวิรัชซีดเผือด ราวกับเห็นผี เขาหันไปมองชายที่จับแม่พิมพ์ไว้แน่น "แก! พาตัวไป!"

แต่ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะได้ขยับ ชายอีกสองคนก็บุกเข้ามาในห้อง พวกเขาคือเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้รับการแจ้งเบาะแส

การต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้น คุณวิรัชพยายามขัดขืน แต่สุดท้ายก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมตัวได้ ส่วนชายที่จับแม่พิมพ์ไว้ ก็ถูกจับกุมตัวเช่นเดียวกัน

เมื่อทุกอย่างสงบลง พิมพ์รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ของเธอ กอดเธอไว้แน่น

"แม่คะ... หนูขอโทษ" พิมพ์ร้องไห้

แม่ของพิมพ์กอดลูกสาวกลับแน่น "ไม่เป็นไรนะลูก... ทุกอย่างมันจะผ่านไป"

เตชินเดินเข้าไปหาทั้งสองคน เขายืนมองภาพของแม่ลูกที่โอบกอดกันด้วยความรู้สึกที่ซาบซึ้ง

"พิมพ์..." เตชินเอ่ยขึ้น "ผม... ผมอยากขอโทษคุณอีกครั้ง"

พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขา "คุณไม่ต้องขอโทษอะไรแล้วค่ะ"

"ผมรู้ว่าผมเคยทำให้คุณผิดหวังหลายครั้ง" เตชินพูดต่อ "แต่ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นอีกแล้ว ผมจะดูแลคุณและแม่ของคุณให้ดีที่สุด"

ทันใดนั้นเอง แม่ของพิมพ์ก็เงยหน้าขึ้นมองเตชินด้วยแววตาที่แปลกไป "เตชิน... หนู... หนูมีเรื่องอยากจะบอกเธอ"

เตชินมองแม่ของพิมพ์อย่างสงสัย "ครับ?"

"จริงๆ แล้ว... เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่คิด" แม่ของพิมพ์พูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้เหมือนกัน"

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด "คุณวิรัช... เขาไม่ได้ข่มขู่ฉันเฉยๆ เขามีหลักฐานบางอย่างที่สามารถทำลายครอบครัวของเราได้... หลักฐานที่เกี่ยวข้องกับ... คุณพ่อของพิมพ์"

เตชินถึงกับตะลึง เขาไม่เข้าใจว่าเรื่องราวนี้จะซับซ้อนได้ถึงขนาดไหน

"คุณพ่อของพิมพ์... คือใครกันแน่คะ?" เตชินถามเสียงแผ่ว

แม่ของพิมพ์มองเตชินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณวิรัช... เขาคือ... พ่อแท้ๆ ของพิมพ์"

คำสารภาพของคุณแม่ทำให้เตชินถึงกับยืนแข็งทื่อ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานาน มันดำมืดยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิด

"แล้ว... แล้วเรื่องที่แม่เคยบอกว่าคุณวิรัชเป็นคนปล่อยข่าวลือ... มันคืออะไรคะ?" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"มันเป็นความจริงบางส่วน... แต่ก็เป็นส่วนที่ถูกบิดเบือน" แม่ของพิมพ์ตอบ "คุณวิรัชปล่อยข่าวลือจริงๆ แต่เขาทำไปเพราะ... เขาต้องการให้พิมพ์ต้องตกอยู่ในความอับอาย เพื่อที่เขาจะได้มีอำนาจควบคุมฉันได้มากขึ้น"

"แต่... แต่แม่ก็เคยบอกว่า... แม่ถูกข่มขู่..." พิมพ์ยังคงสับสน

"ใช่" แม่ของพิมพ์ถอนหายใจ "ฉันถูกข่มขู่จริง... แต่ฉันก็มีส่วนทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง... เพราะฉัน... ฉันเคยมีความสัมพันธ์กับคุณวิรัชมาก่อน..."

คำพูดสุดท้ายของแม่พิมพ์ ทำให้เตชินแทบจะยืนไม่อยู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าความลับนี้จะลึกซึ้งถึงขนาดนี้

"แล้ว... แล้วใครคือพ่อที่แท้จริงของพิมพ์กันแน่คะ?" พิมพ์ถามเสียงกระซิบ

แม่ของพิมพ์มองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "พ่อแท้ๆ ของหนู... คือ... คุณวิรัช"

เตชินมองพิมพ์ด้วยความตกใจสุดขีด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของพิมพ์ถึงต้องโกหกเรื่องนี้มาตลอด

"แต่... แม่เคยบอกว่า... คุณวิรัชไม่ใช่พ่อของหนู..." พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะขาดใจ

"เพราะ... เพราะฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง... คุณจะรับไม่ได้..." แม่ของพิมพ์พึมพำ "และ... คุณวิรัช... เขาก็ข่มขู่ฉัน... ว่าถ้าฉันบอกความจริง... เขาจะทำลายทุกอย่าง..."

เตชินมองพิมพ์ เขารู้ว่าตอนนี้เธอคงสับสนมาก เขาไม่รู้ว่าจะปลอบเธออย่างไรดี

ทันใดนั้นเอง ชายคนที่ถูกจับกุมตัวไปพร้อมกับคุณวิรัช ก็ตะโกนออกมาจากนอกห้อง

"แกมันโกหก! ฉันต่างหากที่เป็นพ่อของเด็กคนนั้น!"

สิ้นเสียงของชายคนนั้น ทุกสายตาก็หันไปมองเขา เตชินรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันจะจบลงอย่างไร...