ตอนที่ 28 — ความจริงที่ได้รับการยอมรับ

"ถ้าการยอมรับความจริงคือการแบกรับความผิดทั้งหมด ฉันก็พร้อมจะทำ!" เสียงของพิมพ์ตะโกนก้องในห้องโถงที่เงียบสงัด ราวกับจะฉีกกระชากความอึดอัดที่ปกคลุมมานานให้สลายไป ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหวาดกลัว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง ทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่เธอ บางสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย ‌บางสายตาเจ็บปวด และบางสายตา… ก็คือเตชินที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป

ภาพในอดีตย้อนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนภาพยนตร์ฉายซ้ำในหัวของพิมพ์ ภาพของคืนวันแห่งความสุข ภาพของการจากลาอันเจ็บปวด และภาพของการตัดสินใจที่ผิดพลาด วันนั้นเธอเด็กเกินไป ​อ่อนแอเกินไปที่จะรับมือกับแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา แต่ในวันนี้… เธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

"พิมพ์… เธอพูดอะไรออกมา" เสียงของแม่ดังขึ้นอย่างสั่นเครือ แววตาของท่านเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและหวาดหวั่น "ความลับที่ว่า… มันคืออะไรกันแน่"

พิมพ์สูดหายใจลึก ‍กลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน "ความลับที่แม่ พ่อ และทุกคนพยายามปิดบังมาตลอด… ความลับที่ทำให้หนูต้องเจ็บปวด… ความลับที่ทำให้หนูต้องจากเตชินไป… มันคือ… หนูตั้งท้องค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางอากาศ ‌เสียงลมหายใจสะดุดของผู้คนรอบข้างดังเซ็งแซ่ เตชินที่ยืนนิ่งมาตลอด ใบหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นระริก เขาจ้องมองพิมพ์อย่างไม่เชื่อสายตา ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงตรงหน้า

"ท้อง… ท้องกับใคร!" เสียงพ่อดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ‍ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนอับอาย "บอกมานะพิมพ์! ใครกันแน่!"

พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาพ่อ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว "ก็… เตชินไงคะพ่อ"

ทุกคนในห้องอึ้งไปถนัดตา โดยเฉพาะมารดาของเตชินที่ยืนอยู่ไม่ไกล ​ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอมองเตชินอย่างขอคำอธิบาย แต่เตชินเองก็ยังคงนิ่งงัน เขาไม่สามารถแม้แต่จะเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้

"ไม่จริง! มันเป็นไปไม่ได้!" มารดาของเตชินตะโกนลั่น "เตชินไม่มีทางทำแบบนี้! ​ไม่มีทาง!"

"แม่ครับ…" เตชินเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับเพิ่งจะตื่นจากภวังค์ "ผม… ผมจำไม่ได้"

"จำไม่ได้!" พิมพ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "จำไม่ได้จริงๆ ​หรือแกล้งทำเป็นจำไม่ได้! คืนนั้น… คืนวันสุดท้ายก่อนที่หนูจะจากไป… หนูจำได้ทุกอย่าง… เตชิน… จำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ"

คำพูดของพิมพ์ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้นไปอีก เตชินมองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด ภาพรางๆ ที่เคยเลือนราง เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาในหัวของเขา คืนนั้น… คืนที่เขาและพิมพ์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขก่อนที่เธอจะจากไป… เขา…จำได้ลางๆ ว่าคืนนั้น…

"พิมพ์… เธอ… เธอกำลังจะบอกว่า… ลูกคนนั้น…" เตชินเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติ

"ลูกคนนั้น… คือลูกของเตชินค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงหนักแน่น "หนูพยายามบอกแม่แล้ว… พยายามบอกพ่อแล้ว… แต่ไม่มีใครเชื่อ… ทุกคนบอกว่าหนูคิดไปเอง… ว่าหนูหลงรักเตชินมากเกินไปจนมโนไปเอง… แต่หนูรู้… หนูก็รู้ว่าหนูไม่ได้คิดไปเอง"

มารดาของเตชินทรุดตัวลงนั่งแทบไม่ทัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ไม่… ไม่จริง… เตชิน… ลูก… ลูก… "

"แม่ครับ…" เตชินเดินเข้าไปประคองมารดา "ผม… ผมต้องขอโทษด้วยครับ"

"ขอโทษ! ขอโทษอะไร!" พ่อของพิมพ์ตวาดเสียงดัง "เธอจะปล่อยให้ลูกสาวฉันต้องรับผิดชอบอยู่คนเดียวอย่างนั้นเหรอ! เธอรู้ไหมว่าเธอทำลายชีวิตพิมพ์ไปมากแค่ไหน!"

"ผม… ผมไม่เคยอยากให้เป็นแบบนี้ครับ" เตชินกล่าวเสียงเครือ "ผม… ผมเสียใจจริงๆ ครับ"

พิมพ์มองเตชิน เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา เธอเห็นความสับสน และเธอเห็นความเสียใจ… มันคือสิ่งเดียวกับที่เธอรู้สึกมาตลอดหลายปี

"แล้ว… แล้วลูกล่ะ" มารดาของเตชินถามเสียงอ่อนแรง "ลูกของเรา… อยู่ที่ไหน"

พิมพ์ก้มหน้าลงมองพื้น มือของเธอค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสท้องน้อยของตัวเอง "เขา… เขาจากไปแล้วค่ะ… ตั้งแต่หนูยังเด็ก… ด้วยโรคประหลาด… หมอพยายามรักษาเต็มที่แล้ว… แต่… สุดท้าย… เขาก็… ไม่อยู่กับเราแล้ว"

คำพูดนั้นยิ่งทำให้ทุกคนในห้องใจสลาย มารดาของเตชินร้องไห้สะอึกสะอื้น พ่อของพิมพ์กุมมือลูกสาวอย่างให้กำลังใจ เตชินยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ถาโถมเข้ามา

"ฉัน… ฉันขอโทษนะพิมพ์" มารดาของเตชินกล่าวเสียงแหบพร่า "ฉัน… ฉันเข้าใจผิดไปเอง… ฉัน… ฉันมันแย่จริงๆ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์เอ่ยเสียงแผ่วเบา "หนูเข้าใจค่ะ… ทุกคนคงตกใจ… และ… หนูเองก็… ผิดเองที่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว"

"พิมพ์… ลูกไปบอกเราก่อนก็ได้นะ" พ่อของพิมพ์กล่าวเสียงเศร้า "เราจะได้ช่วยกัน… ไม่ปล่อยให้ลูกต้องแบกรับภาระแบบนี้"

"หนู… หนูไม่อยากให้ใครรู้ค่ะ" พิมพ์ตอบ "หนู… กลัว… กลัวว่าทุกคนจะมองหนูไม่เหมือนเดิม… กลัวว่า… เตชิน… จะรังเกียจหนู"

เตชินเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะบรรยาย "พิมพ์… ผม… ผมไม่เคยรังเกียจเธอเลย"

"แล้วที่ผ่านมา… ทำไมคุณถึง… ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน… ทำเหมือน… ไม่เคยมีความผูกพันอะไรกันเลย" เสียงของพิมพ์สั่นเครือ

"ผม… ผมเสียใจจริงๆ ครับ" เตชินเอ่ย "ผม… ผมจำเรื่องราวของเราได้รางๆ… แต่… ด้วยความกดดัน… และ… การจากไปของคุณ… มันทำให้ผม… สับสน… และ… ผม… ผมยอมรับว่าผม… แย่มาก"

"แย่จริงๆ นั่นแหละ" พ่อของพิมพ์กล่าวเสียงเข้ม แต่แววตาอ่อนลง "แต่เมื่อความจริงปรากฏแล้ว… ฉันก็ไม่อยากโทษใครอีก"

มารดาของเตชินลุกขึ้นเดินเข้ามาหาพิมพ์ "พิมพ์… แม่ขอโทษนะลูก… แม่… แม่รักเธอเหมือนลูกคนหนึ่งนะ"

พิมพ์มองสบตามารดาของเตชิน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอโผเข้ากอดมารดาของเตชินอย่างที่เคยทำเมื่อครั้งยังเด็ก

"แม่… หนู… หนูคิดถึงแม่นะคะ"

"แม่ก็คิดถึงหนูเหมือนกันนะลูก" มารดาของเตชินกอดพิมพ์แน่น "ทุกอย่างจะดีขึ้นนะลูก… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"

เตชินมองภาพนั้น หัวใจของเขาปวดร้าว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้น เขาเดินเข้าไปหาพิมพ์ และวางมือลงบนไหล่ของเธอ

"พิมพ์… ผม… ผมขอโอกาสได้ไหม" เตชินกล่าวเสียงหนักแน่น "ผม… ผมอยากจะ… ชดเชยทุกอย่าง… ผมอยากจะ… ดูแลเธอ… และ… ผมอยากจะ… เรียนรู้ที่จะรักเธออีกครั้ง… อย่างถูกต้อง"

พิมพ์หันมามองเตชิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา

"แต่… เราจะทำอย่างไรกันดีคะ" พิมพ์ถามเสียงสั่น "ทุกอย่างมัน… ซับซ้อนเกินไป"

"เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไปทีละขั้น" พ่อของพิมพ์กล่าว "สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ… เราต้องยอมรับความจริง… และ… หาทางเดินต่อไปด้วยกัน"

มารดาของเตชินพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้วลูก… เราจะช่วยกัน… เราจะผ่านมันไปได้"

เตชินมองพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา "พิมพ์… ผมรักคุณ… ผมรักคุณมาตลอด… แม้ว่าผมจะ… จำเรื่องราวของเราได้ไม่ชัดเจน… แต่หัวใจของผม… มันบอกผมเสมอว่า… คุณคือคนสำคัญ"

พิมพ์มองเตชิน น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความสุข "เตชิน…"

"ฉัน… ฉัน… ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องเจอเรื่องแบบนี้" เตชินกล่าวพลางหันไปมองพ่อแม่ของเขา และพ่อแม่ของพิมพ์ "ผม… ผมขอรับผิดชอบทุกอย่างครับ"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกลูก" พ่อของพิมพ์กล่าว "สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว… เราก็ต้องเรียนรู้จากมัน"

"พิมพ์… เธอ… เธอโอเคไหม" เตชินถามอย่างกังวล

พิมพ์พยักหน้า "หนู… หนูโอเคค่ะ… ในที่สุด… ความลับก็ถูกเปิดเผย… หนูรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป"

"นั่นแหละคือสิ่งสำคัญที่สุด" มารดาของเตชินกล่าว "ความจริง… มันทำให้เราเป็นอิสระ"

ทุกคนในห้องมองหน้ากัน บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง แทนที่ด้วยความเข้าใจและการยอมรับ แม้จะยังมีร่องรอยของความเจ็บปวดและความเสียใจ แต่ก็มีประกายแห่งความหวังที่ส่องสว่างขึ้นมา

"แล้ว… ต่อจากนี้… เราจะทำอย่างไรกันดีคะ" พิมพ์ถาม

เตชินจับมือพิมพ์ไว้แน่น "เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน… เราจะ… ค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกันอีกครั้ง… และ… เราจะ… สร้างอนาคตร่วมกัน"

พิมพ์มองเตชิน ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา "หนู… หนูหวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะคะ"

"มันจะเป็นแบบนั้นแน่นอน" เตชินกล่าวด้วยความมั่นใจ "ผม… ผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจอีก"

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของพ่อของพิมพ์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "นี่มัน… หมายศาล… ใครส่งหมายศาลมาหาเราเนี่ย!"

ทุกคนหันไปมองพ่อของพิมพ์ด้วยความตกใจอีกครั้ง ความสุขที่เพิ่งจะเกิดขึ้นดูเหมือนจะถูกสั่นคลอนอีกครั้ง…