ตอนที่ 4 — ลมใต้ปีกที่เริ่มพัด

"คุณแพรวาครับ คุณแน่ใจเหรอครับว่าเราจะร่วมงานกับบริษัทของคุณคิมได้จริงๆ?" เสียงของวินดังขึ้นอย่างกังวลขณะที่เขากำลังยืนดูแบบร่างโปรเจกต์ใหม่ที่แพรวากำลังอธิบายให้เขาฟัง

ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมหรูของบริษัทแพรวากลับไม่สามารถดับความร้อนที่กำลังคุกรุ่นในใจของเธอได้เลย การที่ต้องกลับมาร่วมงานกับ "คิม" อดีตคนรักที่เคยทิ้งเธอไปอย่างเลือดเย็นเมื่อห้าปีก่อน มันเหมือนการขุดหลุมฝังตัวเองให้จมดิ่งลงไปในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน แต่กระนั้น ‌เธอก็รู้ดีว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญของบริษัท เธอไม่อาจปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวมาบดบังอนาคตที่กำลังจะสุกงอมได้

"วินคะ ฉันรู้ว่าคุณกังวล แต่โปรเจกต์นี้มีความสำคัญกับเรามากจริงๆ และบริษัทของคุณคิมก็เป็นหนึ่งในบริษัทที่มีศักยภาพสูงสุดในด้านนี้ การร่วมงานครั้งนี้จะเปิดโอกาสใหม่ๆ ให้เราอีกมากมาย" แพรวาพยายามปรับน้ำเสียงให้มั่นคง ​แต่ในใจเธอกลับเต้นระรัวทุกครั้งที่ต้องเอ่ยชื่อคิม

วินถอนหายใจเบาๆ เขาหันมามองแพรวา ดวงตาที่เคยฉายประกายแห่งความรักและความเชื่อใจ บัดนี้กลับมีความกังวลแฝงอยู่ "ผมเข้าใจครับแพรวา ผมแค่… ผมไม่สบายใจที่ต้องเห็นคุณต้องมาเจอเขาอีกครั้ง"

"ฉันจะจัดการได้ค่ะ วิน" ‍แพรวากล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่พยายามประดับไว้ แต่สายตาของเธอกลับทอดออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังตึกสูงระฟ้าของเมืองที่กำลังถูกแสงอาทิตย์ยามบ่ายอาบไล้ ภาพของคิมที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อสองวันก่อน แววตาที่เย็นชาแต่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

การทำงานร่วมกันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ แพรวาและคิมต้องพบปะกันบ่อยครั้งขึ้น ‌ทั้งการประชุมทีม การลงพื้นที่สำรวจ และการหารือรายละเอียดปลีกย่อย ทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แพรวารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างความเป็นมืออาชีพและความรู้สึกที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

"โปรเจกต์นี้ต้องเสร็จให้ทันกำหนดส่ง ถ้าเราพลาดไป ‍โอกาสในการร่วมทุนกับนักลงทุนต่างชาติจะหายไปทั้งหมด" คิมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เขากำลังชี้ไปยังกราฟที่แสดงความคืบหน้าของงานบนจอโปรเจกเตอร์

แพรวาพยักหน้า "ฉันทราบค่ะ คุณคิม ดิฉันได้จัดทีมงานส่วนหนึ่งให้ประสานงานกับทีมของคุณโดยตรงแล้ว เพื่อให้การสื่อสารราบรื่นที่สุด"

"ดีมาก" คิมตอบสั้นๆ ​เขาเหลือบมองแพรวาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้า แพรวารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางเบาที่แล่นผ่านร่างกายเมื่อสายตาของพวกเขาประสานกัน แม้เพียงชั่วครู่

วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ในการทำงานของทั้งคู่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างแปลกประหลาด ความเฉยชาที่เคยมีในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเข้าใจในหลักการทำงานของกันและกัน ​แพรวาพบว่าคิมยังคงเป็นคนที่มุ่งมั่น ตั้งใจ และมีวิสัยทัศน์กว้างไกลอย่างที่เธอเคยรู้จัก ทว่าในขณะเดียวกัน เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่เปลี่ยนไปในตัวเขา ร่องรอยความเหนื่อยล้าที่แฝงอยู่ในดวงตา รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ​ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"คุณดูเหนื่อยนะ" แพรวาเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ขณะที่ทั้งคู่อยู่ในห้องประชุมเล็กๆ เพื่อทบทวนเอกสารบางส่วนในช่วงดึก

คิมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง "ก็… ทำงานหนักน่ะครับ"

"คุณไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน" แพรวาพูด พยายามมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน คุณไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยจนเกินไป"

คิมเงยหน้าขึ้นมองเธอ คราวนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนบางอย่างที่แพรวาไม่สามารถตีความได้ "เวลามันเปลี่ยนคนนะ แพรวา"

คำตอบนั้นทำให้แพรวารู้สึกหน่วงในอก เธอพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกด้วยการก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

อีกด้านหนึ่ง วินเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เขาเห็นแพรวากลับบ้านดึกขึ้นบ่อยครั้ง ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดกว่าปกติ และบางครั้งเขาก็เห็นเธอเหม่อลอย เหมือนกำลังคิดถึงเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

"แพรวา เป็นอะไรรึเปล่า?" วินถามอย่างอ่อนโยน ขณะที่เขากำลังเตรียมอาหารเย็นให้เธอ

แพรวาเงยหน้าขึ้นมา มองวินด้วยสายตาที่ดูเหมือนมีความลับซ่อนอยู่ "เปล่าค่ะ แค่งานยุ่งนิดหน่อย"

"ถ้ามีอะไร ไม่สบายใจ หรือมีเรื่องอะไรที่อยากจะคุย บอกผมได้เสมอนะ" วินพูดพร้อมกับยื่นมือมาลูบแขนแพรวาเบาๆ "ผมเป็นห่วงคุณ"

แพรวาก้มหน้ารับสัมผัสของเขา เธอรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกที่ต้องปิดบังวิน ทั้งๆ ที่เขาก็เป็นคนที่แสนดีและพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับคิม มันเป็นสิ่งที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

คืนหนึ่ง แพรวาต้องกลับไปที่ออฟฟิศเพื่อไปเอาเอกสารบางอย่างที่ลืมไว้ เธอพบว่าคิมยังคงอยู่ที่นั่น ทำงานอยู่ตามลำพังในห้องทำงานของเขา แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของเขาที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับกองเอกสาร

เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างเงียบๆ "ยังไม่กลับอีกเหรอคะ"

คิมเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "แพรวา? มาทำอะไรดึกๆ?"

"มาเอาเอกสารค่ะ" เธอตอบสั้นๆ พยายามรวบรวมความกล้าที่จะถามเขาถึงเรื่องที่เธอสงสัย

"คุณดูเหนื่อยนะ" แพรวาเอ่ยอีกครั้ง เสียงของเธอแผ่วเบาลง

คิมถอนหายใจยาว "ผม… มีเรื่องต้องจัดการหลายอย่าง"

"เรื่องอะไรคะ" แพรวาถาม พยายามสบตาเขา

คิมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "เรื่องของ… อดีต"

คำว่า "อดีต" ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของแพรวา มันคือสิ่งที่เธอพยายามจะลืมเลือน แต่เมื่อคิมเอ่ยออกมา มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

"อดีตที่เกี่ยวกับอะไรคะ" เธอถามเสียงสั่น

คิมเงียบไป เขาจ้องมองมาที่เธอ สายตาของเขามีความเศร้าสร้อย และความเจ็บปวดที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน

"บางที… การกลับมาครั้งนี้ของผม อาจจะไม่ได้มีแค่เรื่องงานก็ได้" คิมพูด น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

แพรวาอึ้ง เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่สัมผัสได้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของคิมก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของวินที่ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"แพรวา! คุณมาทำอะไรที่นี่? ดึกแล้วนะ" วินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แพรวาหันไปมองวิน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจและสับสน ภาพของวินที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอตระหนักได้ว่าเธออยู่บนเส้นทางที่อันตรายเกินกว่าจะคาดเดาได้

"วิน… ฉัน…" แพรวาอ้ำอึ้ง

คิมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองไปยังวินด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง

"คุณวิน มาหาคุณแพรวาเหรอครับ?" คิมถาม เสียงของเขาเรียบ แต่มีความเยือกเย็นแฝงอยู่

วินมองคิมด้วยสายตาไม่เป็นมิตร "ผมมาหาคู่หมั้นผม"

บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แพรวารู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ตรงกลางระหว่างสองชายหนุ่มที่เข้ามามีความหมายกับชีวิตของเธอ เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอมันกำลังจะพาเธอไปสู่จุดไหน