“เธอจะไปรู้เรื่องอะไร!” เสียงตะโกนของคิมก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวา ราวกับจะฉีกกระชากหัวใจของเธอออกเป็นชิ้นๆ เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่า คำพูดที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและไร้ความรู้สึกเช่นนี้ จะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักหมดหัวใจ
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่พลันทะลักทลายออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ มันไหลรินอาบแก้มสองข้างอย่างต่อเนื่อง เป็นสายธารแห่งความเจ็บปวดที่ประทับตราลงบนใบหน้าของเธอ แพรวาเม้มปากแน่น พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นที่พร้อมจะเล็ดลอดออกมาทุกเมื่อ เธอเหลือบมองคิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด ภาพของคิมในอดีต ผู้ชายที่เคยอ่อนโยน อบอุ่น และพร้อมจะปกป้องเธอทุกอย่าง บัดนี้ได้เลือนหายไป เหลือเพียงเงาของความเย็นชาและความห่างเหิน
“นี่คือสิ่งที่เธอคิดจะบอกฉันเหรอคิม?” เสียงของแพรวาสั่นเครือ แทบจะพูดเป็นคำพูดได้ไม่เป็นประโยค “หลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตฉันไปหลายปี โดยไม่แม้แต่จะบอกลา แล้วตอนนี้กลับมาพร้อมกับคำพูดแบบนี้เนี่ยนะ?”
คิมก้าวเข้ามาใกล้แพรวาอีกหนึ่งก้าว มือใหญ่เอื้อมมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แพรวาถอยหนีอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกไฟลวก การสัมผัสที่เธอเคยโหยหา บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งน่ารังเกียจและน่าหวาดกลัว
“แพรวา ฟังฉันก่อน” เสียงของคิมอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความหงุดหงิด “ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”
“แล้วเธออยากให้มันเป็นแบบไหนล่ะคิม?” แพรวาถามกลับอย่างเจ็บปวด “อยากให้ฉันนั่งเฉยๆ แล้วยอมรับทุกอย่างที่เธอทำอย่างนั้นเหรอ? อยากให้ฉันลืมเรื่องที่เธอทิ้งฉันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ? ฉันถามเธอตรงๆ นะคิม ทำไมเธอถึงไป? ทำไมเธอถึงเลือกที่จะจากไปโดยไม่บอกกันสักคำ?”
คิมยืนนิ่ง ดวงตาคู่สวยของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและอึดอัด เขาหลบสายตาของแพรวา จ้องมองไปที่พื้นแทน เหมือนกำลังค้นหาคำตอบที่ยากจะเอ่ยปาก
“มัน… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน แพรวา” เขาพึมพำ เสียงเบาหวิว “เรื่องครอบครัวของฉัน”
“ครอบครัว?” แพรวาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “ครอบครัวของเธอ? แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่ใช่ครอบครัวของเธอแล้วใช่ไหม? หรือว่าความรักของเรามันไม่มีค่าพอที่จะทำให้เธอแม้แต่จะอธิบายอะไรให้ฉันฟังเลยสักนิด?”
“มันไม่ใช่แบบนั้น!” คิมเผลอขึ้นเสียงอีกครั้ง “เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ”
“แล้วฉันจะเข้าใจได้ยังไงล่ะคิม ถ้าเธอไม่ยอมบอกฉัน!” แพรวารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ตะโกนออกไป น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด “เธอจะให้ฉันนั่งเดาเอาเองอย่างนั้นเหรอ? ฉันกำลังจะแต่งงานนะคิม! ฉันกำลังจะมีชีวิตใหม่กับวิน ผู้ชายที่ดีกับฉันเสมอ ผู้ชายที่อยู่เคียงข้างฉันในวันที่ไม่มีเธอ! แล้วเธอเพิ่งจะโผล่มา พร้อมกับความลับที่เธออ้างว่าซับซ้อนเนี่ยนะ!”
คำว่า ‘วิน’ ทำให้คิมชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย “วิน…” เขาพึมพำ “เธอ… เธอจะแต่งงานกับเขาจริงๆ เหรอ?”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?” แพรวาถามกลับอย่างเย็นชา “เธอไม่มีสิทธิ์มาถามเรื่องนี้อีกแล้วนะคิม จำได้ไหม? เธอคือคนที่เลือกที่จะเดินจากไปเอง!”
“แต่… แต่ถ้าเธอรู้ความจริง…” คิมพยายามเอื้อมมือมาอีกครั้ง “ถ้าเธอรู้ว่าทำไมฉันถึงไป… เธออาจจะเข้าใจ”
“ความจริง?” แพรวาหัวเราะเยาะ “ความจริงที่เธอปิดบังมาตลอดหลายปีเนี่ยนะ? ความจริงที่ทำให้เธอหายไปจากชีวิตฉันเหมือนเป็นคนแปลกหน้า? ฉันไม่ต้องการความจริงจากปากเธออีกแล้วคิม! ฉันไม่ต้องการอะไรจากเธออีกแล้ว!”
เธอหันหลังให้คิม หอบหายใจอย่างแรง พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพของคิมที่ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของเธออีกครั้ง มันเปรียบเสมือนพายุที่พัดพาเอาความสุขสงบที่เธอสร้างมาอย่างยากลำบากให้พังทลายลง
“ฉัน… ฉันเจออะไรบางอย่างที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวเธอเมื่อคืนนี้” แพรวาเอ่ยเสียงเบา แต่คมกริบ “เอกสารบางอย่าง… เกี่ยวกับธุรกิจของเธอ… แล้วก็… เกี่ยวกับครอบครัวของวินด้วย”
คำพูดของแพรวาสร้างความตกตะลึงให้กับคิมอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขากลับมาเบิกกว้าง จ้องมองมาที่เธออย่างไม่เชื่อสายตา “เธอ… เธอเจออะไร?”
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนะคิม!” แพรวาหันกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทำให้ใบหน้าของเธอดูบอบช้ำ “ฉันเห็นทุกอย่าง! ฉันเห็นว่าธุรกิจของเธอ… มันกำลังจะล้มละลาย! แล้ว… แล้วฉันก็เห็นว่าครอบครัวของวิน… เขากำลังจะถูกฟ้องล้มละลายเพราะเรื่องนี้!”
คราวนี้คิมนิ่งอึ้งไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “แพรวา… เรื่องนั้น…”
“เรื่องนั้น?” แพรวากัดฟันพูด “เรื่องนั้นมันคืออะไรคิม? มันคือเหตุผลที่เธอหายไป? มันคือเหตุผลที่เธอทิ้งฉันไป? เพราะเธอรู้ว่าธุรกิจของเธอจะเจ๊ง แล้วเธอไม่อยากให้ฉันต้องมารับผิดชอบอะไรอย่างนั้นเหรอ? หรือว่า… หรือว่าเธอรู้เรื่องนี้มาก่อนหน้านี้แล้ว แล้วเธอถึงได้… ทิ้งฉันไป?”
คราบน้ำตาที่ไหลรินลงมาเริ่มแห้งกรังบนใบหน้าของแพรวา แต่ความเจ็บปวดที่เกาะกินอยู่ในหัวใจของเธอนั้นกลับไม่มีวันแห้งเหือด มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธอคิดถึงคำพูดของคิม ทุกครั้งที่เธอเห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความลับที่ซ่อนเร้น
“ฉัน… ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง” คิมพยายามรวบรวมสติ “แต่สิ่งที่เธอเห็น… มันไม่ใช่ทั้งหมด”
“ไม่ใช่ทั้งหมด?” แพรวารู้สึกเหมือนมีมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้ามาในหัวใจ “แล้วอะไรคือทั้งหมดล่ะคิม? ช่วยบอกฉันให้ชัดเจนสักทีได้ไหม? ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจอะไรบางอย่างที่ฉันอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต!”
วิน… ชื่อของวินผุดขึ้นมาในความคิดของแพรวาอย่างชัดเจน เธอจะต้องแต่งงานกับเขา เธอจะต้องสร้างอนาคตกับเขา แต่การกลับมาของคิม พร้อมกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาทีละนิด มันกำลังสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเชื่อมั่น
“ฉัน… ฉันต้องไป” แพรวาพูดเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น “ฉันไม่สามารถยืนอยู่ที่นี่ ฟังคำแก้ตัวที่ไม่มีวันจบสิ้นของเธอได้อีกต่อไป”
เธอหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งร่างของคิมที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น แต่หัวใจของแพรวากลับถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง กำลังถูกซ้อนทับด้วยความสับสนและความหวาดกลัวต่อความลับที่คิมกำลังซ่อนไว้
“แพรวา! รอเดี๋ยวก่อน!” คิมตะโกนตามหลังมา แต่แพรวาก็ไม่หันกลับไปอีก เธอเดินตรงไปยังรถของเธออย่างรวดเร็ว มือสั่นเทาไขว่คว้าลูกบิดประตู เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ ได้ทิ้งรอยแผลเป็นที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาไว้ในหัวใจของเธอ
เมื่อเธอขับรถออกไปจากที่นั่น ภาพของคิมที่ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิด ยังคงติดตรึงอยู่ในสายตาของเธอ ราวกับเป็นเงาตามตัวที่เธอไม่สามารถหนีพ้นไปได้
CEOย้อนเวลา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก