“แต่งงานกับหมอเมธ”
คำพูดสั้นๆ นั้นลอยมาประหนึ่งคำพิพากษา ยิ่งกว่านั้นคือประโยคที่ทำให้น้ำแข็งในแก้วของน้ำชาเย็นเยียบลงไปอีกหลายองศา เธอเงยหน้าขึ้นมองบิดาบุญธรรม คุณวิวัฒน์ ชายวัยห้าสิบปลายๆ ที่ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มใจดีเสมอ แม้ว่ารอยยิ้มนั้นในวันนี้จะดูบิดเบี้ยวไปบ้างก็ตาม
“ท่าน…ท่านพูดว่าอะไรนะคะ” น้ำชาถามย้ำ เสียงสั่นเครือไปถึงปลายลิ้น เธอพยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงราวกับฝุ่นในพายุ ท้องที่ป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัดทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา
คุณวิวัฒน์ถอนหายใจยาว ทอดสายตาไปยังใบหน้าซีดเผือดของลูกบุญธรรมที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเด็ก “พ่อรู้ว่ามันกะทันหัน…และพ่อก็รู้ว่าหนูไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ แต่สถานการณ์มันบีบบังคับจริงๆ”
“บีบบังคับ…อย่างไรคะ” น้ำชาถามอีกครั้ง หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เคยขออะไรจากท่านเลยนอกจากความเมตตาและที่พักพิง และตอนนี้…ท่านกำลังจะยกเธอให้กับใครก็ไม่รู้! “แล้ว…แล้วใครคือหมอเมธคะ”
“เขาคือคุณเมธา…ทายาทคนเดียวของตระกูลอัคราพัฒน์” คุณวิวัฒน์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำชาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่เมื่อเห็นแววตาของบิดาบุญธรรม เธอก็สัมผัสได้ถึงความสำคัญของมัน
“ตระกูลอัคราพัฒน์…เขา…เขาเป็นใครคะ”
“เป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลมากในวงการธุรกิจและการแพทย์” คุณวิวัฒน์หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้งขึ้น “และที่สำคัญ…เขาคือคนที่พ่อติดหนี้บุญคุณไว้ครั้งใหญ่…หนี้ที่ไม่มีวันชดใช้ได้หากไม่…หากไม่ตอบแทนด้วยการแต่งงานครั้งนี้”
น้ำชารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด ติดหนี้บุญคุณ? แต่งงาน? เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว “แล้ว…แล้วเขาจะยอมแต่งงานกับหนู…ทั้งๆ ที่…” เธอชี้ไปยังท้องของตัวเองอย่างอายๆ
รอยยิ้มของคุณวิวัฒน์เลือนหายไป “เขารู้…และเขาก็ยอม”
ยอม? ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องกับชายอื่น? น้ำชาแทบจะสำลักลมหายใจ เธอไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนในชีวิต “ทำไมคะ…ทำไมเขาถึงยอม”
“พ่อจะไม่โกหกหนู” คุณวิวัฒน์มองตรงเข้าไปในดวงตาของน้ำชา “เขาต้องการแต่งงาน…และเขาเห็นว่าหนู…เหมาะสม”
เหมาะสม? หญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งจะไปเหมาะสมอะไรกับทายาทตระกูลดัง? น้ำชาได้แต่หัวเราะแหยะๆ ในลำคอ “ท่านกำลังล้อหนูเล่นใช่ไหมคะ”
“พ่อไม่ได้ล้อเล่นเลยน้ำชา” คุณวิวัฒน์น้ำเสียงจริงจังขึ้น “พ่อได้รับคำตอบรับจากเขาแล้ว…งานหมั้นจะมีขึ้นในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า…และงานแต่งงาน…ก็จะตามมาทันที”
สองอาทิตย์! น้ำชาตาเบิกกว้าง เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “ท่าน…ท่านกำลังจะขายหนูไปให้ใครก็ไม่รู้เนี่ยนะคะ! ทั้งๆ ที่หนู…” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “หนูท้อง…ท่านไม่คิดถึงหนูเลยหรือไงคะ”
“พ่อคิดถึงหนูมากนะลูก” คุณวิวัฒน์เอื้อมมือมาจับมือที่เย็นเฉียบของน้ำชาไว้ “แต่ถ้าพ่อไม่ทำแบบนี้…พ่ออาจจะสูญเสียทุกอย่างไป…รวมถึงชีวิตของพ่อเองด้วย”
คำพูดนั้นทำให้น้ำชานิ่งไป เธอไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่ความหวาดกลัวในน้ำเสียงของบิดาบุญธรรมทำให้เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่มองไม่เห็น “ท่าน…หมายความว่ายังไงคะ”
“เรื่องมันซับซ้อน…พ่ออธิบายตอนนี้คงไม่ไหว…แต่ขอให้หนูเชื่อพ่อ…ว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราทุกคน” คุณวิวัฒน์บีบมือลูกสาวบุญธรรมเบาๆ “เขา…คุณเมธา…เขากำลังจะได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ…และหนู…หนูจะได้ที่พึ่ง…และลูกของเรา…ก็จะมีอนาคตที่ดี”
อนาคตที่ดี? กับผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก? ที่กำลังจะแต่งงานกับเธอเพราะ…อะไรกันแน่? น้ำชาส่ายหน้าช้าๆ “แล้ว…แล้วคนที่…คนที่ทำให้หนูท้องล่ะคะ” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก
คุณวิวัฒน์หลับตาลงครู่หนึ่ง “เขา…เขาไม่มีทางเลือกเหมือนกัน…และพ่อก็ติดต่อเขาไม่ได้อีกเลย”
ไม่มีทางเลือก…แล้วเธอมีทางเลือกอื่นไหม? ไม่มี! เธอไม่มีใครอื่นอีกแล้วนอกจากบิดาบุญธรรมคนนี้ และถ้าเขาบอกว่านี่คือทางเดียว…เธอก็คงต้องยอมรับมัน
“แล้ว…ถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ” น้ำชาถามเสียงแผ่ว เธอรู้ดีว่าคำตอบจะเป็นอย่างไร แต่ก็ยังอยากจะถาม
คุณวิวัฒน์มองน้ำชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา “ถ้าหนูไม่ยอม…พ่อก็ไม่รู้จะทำอย่างไร…แต่พ่อจะเสียใจมากที่สุด…ถ้าหนูไม่เข้าใจ…และทำให้พ่อต้อง…ต้องลำบากใจ”
ลำบากใจ…สำหรับเขา…หรือสำหรับตัวเขาเอง? น้ำชารู้ดีว่าเธอไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น เธอคือหมากตัวหนึ่งในเกมที่เธอไม่รู้กฎเกณฑ์
“หนู…หนูจะทำตามที่ท่านต้องการค่ะ”
คำตอบนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คุณวิวัฒน์ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณนะลูก…พ่อรู้ว่าหนูต้องเสียสละมาก…แต่เชื่อเถอะ…ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี”
ผ่านไปด้วยดี? น้ำชาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น การแต่งงานที่ไม่เคยมีเธอเป็นคนเลือก การตั้งท้องโดยไม่มีพ่อของเด็กอยู่เคียงข้าง และตอนนี้…เธอต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้าเพื่อใช้หนี้บุญคุณของบิดาบุญธรรม…นี่มันชีวิตจริงหรือฝันร้ายกันแน่?
น้ำชาลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ มุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตู น้ำตานองหน้าอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าชีวิตของเธอมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร
เธอเหลือบมองไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง สะท้อนภาพหญิงสาวร่างบาง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ และหน้าท้องที่นูนใหญ่…นี่คือตัวเธอจริงๆ หรือ?
“ขอโทษนะ…ลูกรัก” เธอเอ่ยกับทารกในครรภ์ “แม่คงไม่สามารถให้ทุกอย่างที่ลูกควรจะได้…แต่แม่จะพยายาม…แม่จะสู้เพื่อลูก…ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม”
หญิงสาวกำหมัดแน่น เธอไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะโหดร้ายเพียงใด แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอต้องเข้มแข็ง…เพื่อลูกในท้อง…และเพื่อเอาชีวิตรอดจาก “คำสั่งแต่งงาน” ที่เพิ่งจะได้รับมา
แต่ภายในใจลึกๆ เธอกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ค้างคา…ทำไมคุณหมอเมธถึงยอมแต่งงานกับเธอ? เขามีความลับอะไรซ่อนอยู่? และความจริงอันโหดร้ายที่บิดาบุญธรรมของเธอพูดถึง…มันคืออะไร?
เธอจะไม่ยอมถูกโยนเข้าไปในวังวนแห่งความมืดมิดโดยไม่รู้เรื่องราวใดๆ เธอจะต้องหาคำตอบให้ได้…แม้ว่ามันจะต้องทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม
และในขณะที่น้ำชากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มันเป็นซองที่ดูแปลกตา ไม่คุ้นเคย
ด้วยความสงสัย น้ำชาค่อยๆ เดินไปหยิบซองนั้นขึ้นมา เปิดผนึกออกอย่างเชื่องช้า
ภายในซองมีเพียงกระดาษแผ่นเดียว…และข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ชัดเจน…
“ขอแสดงความยินดีกับงานหมั้นของคุณน้ำชา…และคุณเมธา…ขอให้ความรักที่เกิดจากความเข้าใจผิด…นำพามาซึ่งความสุข…และนำพาไปสู่…จุดจบอันงดงาม…”
น้ำชาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความสับสน “ความรักที่เกิดจากความเข้าใจผิด?” ใครคือคนส่งข้อความนี้? และมันหมายความว่าอะไร?
ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ
“คุณน้ำชา…คุณวิวัฒน์ให้มาบอกว่า…มีแขกมาเยี่ยมค่ะ…เป็น…เป็นคุณเมธาค่ะ…”
หัวใจของน้ำชาดิ่งวูบ เมื่อชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมา…ชายที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย…มาหาเธอแล้ว…ตอนนี้…
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก