ตอนที่ 4 — ห้องนอนที่ว่างเปล่า

"คุณจะนอนที่นี่"

เสียงทุ้มเย็นชาของหมอเมธดังขึ้น พร้อมกับมือที่ผลักบานประตูห้องนอนห้องหนึ่งให้เปิดออก น้ำชาที่ยืนเอ๋ออยู่หน้าประตูห้องที่ใหญ่และโอ่อ่าจนเกินความจำเป็น กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกอึดอัด คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตราวกับวังหลวง แต่กลับเต็มไปด้วยความเงียบและเย็นเยียบ ราวกับว่าจิตวิญญาณของมันถูกพรากไปแล้ว

"ห้องนี้เป็นของคุณ" ‌เมธยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอ ไม่มีความอบอุ่นใดๆ ฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าหวาดหวั่น "ส่วนผม... ผมจะนอนที่ห้องของผม"

เขาไม่แม้แต่จะอธิบายว่าห้องของเขาอยู่ที่ไหน หรือจะให้เธอไปนอนที่ไหน ​ถ้าไม่ใช่ห้องนี้ น้ำชายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาตีกันในอก ทั้งน้อยใจ โกรธ และหวาดกลัว เธอกำลังจะกลายเป็นภรรยาตามกฎหมายของชายคนนี้ ‍แต่เขากลับปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นอากาศธาตุ

"แล้ว... แล้วข้าวของของฉันล่ะคะ" เธอถามเสียงแผ่ว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"คนรับใช้จะจัดการให้" เมธตอบสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้น้ำชายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบของห้องนอนที่กว้างขวางเกินไป

น้ำชาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องนอนนั้น ‌เฟอร์นิเจอร์ที่หรูหราและมีราคาแพงจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับให้ความรู้สึกที่แห้งแล้ง เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน แต่กลับไม่มีชีวิตชีวา น้ำชาถอนหายใจยาว ความจริงที่ว่าเธอต้องมาอยู่ที่นี่กับผู้ชายที่เกลียดชังเธอ มันยังคงเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจหลีกหนี

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในคฤหาสน์หลังงาม ‍น้ำชาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ที่ถูกบังคับให้เป็น เธอทักทายคนรับใช้ด้วยรอยยิ้มบางๆ พยายามทำตัวให้เป็นประโยชน์เท่าที่จะทำได้ แต่ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับหมอเมธ ความเย็นชาของเขาก็เหมือนกำแพงที่มองไม่เห็น แต่กลับหนาทึบจนเกินจะทะลวง

เขาปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ แต่เป็นความสุภาพที่ไร้หัวใจ ไม่เคยมีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ​ไม่เคยมีการแสดงความห่วงใยใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าเธอเป็นเพียงวัตถุทางกฎหมายที่เข้ามาอยู่ในบ้านของเขาเท่านั้น

ในทุกๆ คืน น้ำชาจะนอนหลับตาลงบนเตียงนอนที่กว้างขวาง แต่กลับรู้สึกอ้างว้าง เธอรู้ดีว่าหมอเมธนอนอยู่ที่ห้องของเขา ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายห้อง ​การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการแต่งงานตามข้อตกลงทางธุรกิจของครอบครัวเท่านั้น และเธอเองก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด

บางครั้ง น้ำชาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงเย็นชาขนาดนี้ รอยแผลอะไรที่ฝังลึกอยู่ในใจของเขาจนทำให้เขาปิดกั้นตัวเองจากทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับว่าหัวใจของเขาแข็งเป็นหิน

"คุณน้ำชาคะ" เสียงเรียกของแม่บ้านดังขึ้น ทำให้น้ำชาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าสะดุ้งเล็กน้อย

"คะ"

"คุณหมอให้ดิฉันมาแจ้งว่า เย็นนี้จะมีแขกมาทานอาหารที่บ้านค่ะ" ​แม่บ้านบอก

น้ำชาพยักหน้ารับ "ค่ะ"

เธอไม่รู้ว่าแขกที่ว่าคือใคร แต่ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่จับจ้องของใครบางคน เธอไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร หรือมาซุบซิบนินทาชีวิตของเธอ

ในวันที่มีแขก น้ำชาแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีอ่อนๆ ที่ดูเรียบง่าย แต่ก็ดูดี เธอลงไปที่ห้องรับประทานอาหารด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

หมอเมธนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะแล้ว เขาสวมชุดสูทสีเข้ม ดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่เธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปหาแขกที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ผมขอแนะนำ ภรรยาของผม คุณน้ำชา" เมธเอ่ยแนะนำเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ

น้ำชาพยายามส่งยิ้มให้แขกที่นั่งอยู่ตรงหน้า เป็นชายวัยกลางคนท่าทางใจดี และหญิงสาวที่สวยสง่า

"สวัสดีค่ะ" น้ำชาเอ่ยทักทาย

ตลอดมื้ออาหาร น้ำชายังคงนั่งเงียบๆ เธอพยายามตอบคำถามของแขกอย่างสุภาพ แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาของเมธที่มองมาเป็นครั้งคราว เขาไม่เคยเข้ามาพูดคุยกับเธอโดยตรง มีเพียงการเหลือบมอง และการเอ่ยแนะนำเธอเท่านั้น

"คุณน้ำชาดูผอมลงนะครับ" หญิงสาวคนสวยเอ่ยขึ้น พลางมองสำรวจน้ำชาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

น้ำชาแสร้งยิ้ม "อาจจะเพราะยังไม่ค่อยได้ทานอะไรมากค่ะ"

"คุณเมธดูแลภรรยาไม่ดีเลยนะครับ" ชายวัยกลางคนแซว

เมธเพียงแค่ยิ้มมุมปากบางๆ "น้ำชาเป็นคนดูแลตัวเองได้ดีครับ"

คำตอบของเมธทำให้น้ำชารู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกเหมือนกำลังปกป้องเธอ หรือกำลังทำให้เธอมีภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาของคนอื่น? หรือเพียงแค่เขาไม่อยากให้ใครมาตำหนิ?

หลังอาหารเย็น น้ำชาปลีกตัวกลับมาที่ห้องนอนของเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยอ่อนอย่างบอกไม่ถูก การต้องแสดงบทบาทเป็นภรรยาที่ดีต่อหน้าคนอื่น มันเหนื่อยยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความเย็นชาของเขาเพียงลำพัง

เธอเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน น้ำชาแอบถอนหายใจยาว นี่คือชีวิตแต่งงานของเธอจริงๆ หรือ? ชีวิตที่เต็มไปด้วยความห่างเหิน ความเย็นชา และความเงียบงัน

คืนนี้... คงเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา เธอจะนอนหลับไปเพียงลำพัง โดยไม่มีใครเข้ามาปลอบโยน หรือสัมผัสใดๆ

แต่แล้ว... ขณะที่เธอกำลังจะล้มตัวลงนอน เสียงเคาะประตูก็แผ่วเบาดังขึ้น

"ใครคะ?" น้ำชาถามด้วยความประหลาดใจ

"ผมเอง" เสียงทุ้มคุ้นเคยของหมอเมธดังลอดประตูเข้ามา

น้ำชาใจเต้นระรัว เธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งงุนงง สงสัย และแอบมีความหวังเล็กๆ น้อยๆ

เมื่อประตูเปิดออก หมอเมธยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอ

"มีอะไรคะคุณหมอ?" เธอถามเสียงสั่น

เมธไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบกว่าเดิม "ผม... ผมแค่จะมาบอกว่า... หวังว่าคุณจะนอนหลับฝันดี"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้น้ำชายืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่ปิดลงอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ คำพูดของเขา... มันมีความหมายแฝงอะไรอยู่? หรือนี่เป็นเพียงการเสแสร้ง?

น้ำชาปิดประตูลงช้าๆ ความเย็นชาของคฤหาสน์ยังคงอบอวลอยู่ แต่ในใจของเธอกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น... ความรู้สึกที่เธอไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่