"คุณเมธคะ... ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย"
เสียงของน้ำชาแหบพร่า สั่นเครือด้วยความเจ็บปวด เธอเกาะแขนหมอเมธไว้แน่น พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะทรงตัวได้
หมอเมธที่กำลังจะก้าวออกจากห้องรับประทานอาหาร ชะงักกึก เขาก้มลงมองน้ำชาที่ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ดวงตาคมกริบของเขามีแววตกใจฉายวาบ แต่ก็รีบเก็บอาการไว้
"เป็นอะไรไป?" เขาถามเสียงห้วน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้
"ฉัน... ฉันรู้สึกไม่สบายท้องอย่างรุนแรงค่ะ" น้ำชาพยายามกัดฟันตอบ หวังว่าเขาจะเข้าใจถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์
สีหน้าของเมธเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่แววตากลับฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่แค่... ท้องเสีย?"
"ไม่ค่ะ... มันเจ็บ... เจ็บมาก" น้ำชาพยายามร้องขอความช่วยเหลือ "พาฉันไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ"
เมธมองน้ำชาที่กำลังบิดตัวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมหลั่งริน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ
"ก็ได้" เขาตอบสั้นๆ "คุณแม่บ้าน! ช่วยน้ำชาหน่อย"
เสียงเรียกของเมธดังขึ้น พร้อมกับร่างของแม่บ้านที่รีบวิ่งเข้ามา
"คุณน้ำชาเป็นอะไรไปคะ?" แม่บ้านถามด้วยความเป็นห่วง
"เธอรู้สึกไม่สบายท้องอย่างรุนแรง" เมธบอก "ช่วยพยุงเธอไปที่รถ ฉันจะขับรถไปโรงพยาบาลเอง"
น้ำชาถูกพยุงขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล เธอเกาะแขนแม่บ้านไว้แน่น พยายามก้าวเดินไปยังรถยนต์หรูที่จอดรออยู่
ตลอดทางที่ไปโรงพยาบาล น้ำชานั่งกุมท้องน้อยไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างเป็นระลอก เธอเหลือบมองเมธที่กำลังขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"คุณเมธคะ... ฉัน... ฉันกลัว" น้ำชาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
เมธหันมามองเธอเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเขายังคงฉายแววของความกังวล "ไม่ต้องกลัวนะ... ถึงโรงพยาบาลแล้วหมอคงจะช่วยได้"
น้ำชาพยักหน้ารับคำ แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของเขาไม่ได้ช่วยให้ความกลัวในใจลดลงเลยก็ตาม
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล น้ำชาถูกพาตัวไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน แพทย์และพยาบาลเข้ามาตรวจอาการของเธออย่างรวดเร็ว
หลังจากตรวจเสร็จ แพทย์หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าจริงจัง
"คุณคือสามีของคุณคนไข้ใช่ไหมครับ?" แพทย์หญิงถามเมธ
"ใช่ครับ" เมธตอบ
"คนไข้มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรง... และจากการตรวจเบื้องต้น... เราพบว่าเธอตั้งครรภ์ได้ประมาณ 7 เดือนแล้วครับ" แพทย์หญิงกล่าว "อาการปวดท้องที่เกิดขึ้น อาจจะเป็นสัญญาณเตือนของการคลอดก่อนกำหนด"
เมธนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
"ตั้งครรภ์... 7 เดือน?" เมธทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"ใช่ครับ" แพทย์หญิงยืนยัน "เราจะต้องดูแลเธออย่างใกล้ชิด และสังเกตอาการอย่างต่อเนื่อง"
น้ำชาที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ยิ่งรู้สึกสับสนและเจ็บปวด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหมอเมธถึงมีท่าทีตกใจขนาดนั้น ราวกับว่าเธอไม่ได้บอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์
"คุณ... คุณไม่รู้เหรอคะ ว่าฉันท้อง?" น้ำชาถามเมธด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เมธเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความผิดหวัง ความโกรธ และความเจ็บปวด "คุณไม่เคยบอกผมเลยนะ น้ำชา"
"ฉัน... ฉันคิดว่าคุณรู้" น้ำชาตอบเสียงแผ่ว "ฉันคิดว่า... คุณคงจะรู้แล้ว"
"รู้ได้ยังไง?" เมธถามเสียงแข็ง "คุณไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย! คุณเข้ามาอยู่ในบ้านผม โดยไม่เคยบอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย! นี่มันหมายความว่ายังไงน้ำชา!"
น้ำตาของน้ำชาเริ่มเอ่อคลอเบ้า เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ยิ่งพยายามอธิบาย ยิ่งรู้สึกว่ามันจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง
"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" น้ำชาพูดเสียงเบา
เมธถอนหายใจยาว เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำชายืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความสับสนและความเจ็บปวด
อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา น้ำชาก็ถูกย้ายเข้าห้องพักฟื้น แพทย์ยังคงเฝ้าระวังอาการของเธออย่างใกล้ชิด
น้ำชานอนอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหมอเมธถึงได้มีท่าทีราวกับว่าไม่เคยรู้เรื่องการตั้งครรภ์ของเธอมาก่อน หรือว่าเขาแกล้งทำ? หรือว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้?
ความเจ็บปวดทางร่างกายเริ่มทุเลาลงไปบ้างแล้ว แต่ความเจ็บปวดทางใจกลับยิ่งทวีคูณ
"คุณน้ำชาคะ" เสียงของพยาบาลดังขึ้น
น้ำชาหันไปมอง "คะ"
"คุณหมอเมธฝากมาบอกค่ะว่า... เขาไม่สะดวกที่จะมาเยี่ยมในวันนี้" พยาบาลบอกด้วยน้ำเสียงที่ดูเรียบๆ
เมื่อได้ยินดังนั้น น้ำชาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาไม่มา? แม้แต่จะมาเยี่ยมลูกที่กำลังจะคลอด?
ความรู้สึกผิดหวังและความน้อยใจถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง น้ำชาซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้เสียงสะอื้นของเธอ ดังแผ่วเบาอยู่ในความเงียบของห้องพักฟื้น
เธอไม่เข้าใจเลยว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการแต่งงานตามข้อตกลงนี้ จะนำพาเธอมาสู่จุดที่เจ็บปวดถึงเพียงนี้
ทำไมเขาถึงได้เย็นชาขนาดนี้? ทำไมเขาถึงได้ทำเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเขา?
น้ำชาหลับตาลง พยายามสลัดความคิดที่ตีกันไปมาออกจากหัว เธอรู้เพียงว่าตอนนี้ เธอจะต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง
แต่... ความคิดที่ว่าหมอเมธไม่เคยรู้เรื่องการตั้งครรภ์ของเธอเลย มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
หากเขาไม่รู้จริงๆ... แล้วความลับดำมืดที่เขาเคยพูดถึง... มันคืออะไรกันแน่?
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก