"นี่มันบ้าอะไรกัน!" น้ำชาอุทานออกมาเบาๆ ขณะที่มือเรียวยาวพยายามจะบังคับลูกบาสเกตบอลลูกใหญ่ให้เข้าตะกร้า แต่มันก็กระดอนออกไปอย่างไม่เป็นท่า เสียงหัวเราะคิกคักของเต้ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะหันไปยิ้มให้ลูกชาย
“ไม่เป็นไรนะแม่” เต้บอก “เดี๋ยวเต้จะช่วย”
น้ำชาย่อตัวลงไปกอดลูกชาย “ขอบคุณนะลูก”
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเต้นั้นเป็นไปอย่างราบรื่นเสมอ แต่กับเมธ…ทุกอย่างกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่เข้าใจ หลังจากเหตุการณ์วันเกิดของเต้ที่ผ่านมา น้ำชาก็ยังคงรู้สึกผิดหวังกับท่าทีของเมธอยู่บ้าง แต่เธอก็พยายามที่จะไม่คิดมาก เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถคาดหวังอะไรจากเขาได้มากไปกว่านี้
แต่ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ น้ำชาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเมธ เขาเริ่มที่จะ…มองเธอมากขึ้น
มันไม่ใช่การมองแบบเย็นชา หรือมองแบบประเมินเหมือนที่เคยเป็น แต่เป็นการมองที่…ดูจะมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่
อย่างเช่นวันนี้ ที่เธอพาเต้ไปเล่นที่สวนสาธารณะ เมธซึ่งปกติแล้วจะทำงานอยู่แต่ในห้องทำงานที่บ้าน ก็ขับรถตามมา
“คุณหมอ…มาทำอะไรที่นี่คะ?” น้ำชาถามอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นเมธเดินเข้ามาหาเธอและเต้
เมธยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ผ่านมาแถวนี้”
“ผ่านมาแถวนี้?” น้ำชายกคิ้ว “บ้านเราอยู่ไกลจากที่นี่มากนะคะ”
เมธเลี่ยงที่จะตอบคำถาม เธอจึงตัดสินใจไม่เซ้าซี้ต่อ
“ไม่เป็นไรค่ะ มาเล่นกับเต้ก็ได้” เธอบอก
เมธพยักหน้า เขาเดินเข้าไปหาเต้ที่กำลังพยายามจะชู้ตลูกบาสลงตะกร้า
“ให้ฉันช่วยไหม?” เมธถาม
เต้หันมามองเมธด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มกว้าง “เอาสิครับ!”
เมธรับลูกบาสมา เขาชู้ตลูกบาสลงตะกร้าได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง เต้ปรบมือด้วยความตื่นเต้น
“ว้าว! เก่งจังเลยครับคุณอา!”
เมธมองเต้ด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นสายตาที่น้ำชาไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำชาเองก็รู้สึกแปลกใจ เธอมองไปที่เมธ แล้วก็อดรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไป
“เขา…กำลังพยายามปรับตัวเหรอ?” น้ำชาคิด
หลังจากวันนั้น เมธก็เริ่มที่จะปรากฏตัวในชีวิตของเต้บ่อยขึ้น เขาไม่ได้มาพูดคุยอะไรมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นการสังเกตการณ์ หรือไม่ก็ช่วยเต้ทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ
วันหนึ่ง ขณะที่น้ำชากำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเต้ดังมาจากห้องนั่งเล่น เธอเดินออกไปดู ก็เห็นเมธกำลังเล่นหมากรุกกับเต้
“คุณหมอ…เล่นหมากรุกกับเต้เหรอคะ?” น้ำชาถาม
เมธหันมามองเธอ “ใช่ เขาอยากเล่น”
“แล้วคุณหมอ…ก็สอนเขาด้วย?”
“ฉันแค่…บอกกติกาให้เขาเข้าใจ” เมธตอบ
น้ำชามองดูทั้งสองคนเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก การได้เห็นเมธแสดงความสนใจในตัวเต้บ้าง ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอไม่ได้มืดมนไปเสียทั้งหมด
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่
ทำไมเมธถึงได้เปลี่ยนไป? เกิดอะไรขึ้นกับเขา? หรือว่า…เขาจะเริ่มรู้สึกผิดกับเธอและเต้แล้ว?
คืนนั้น ขณะที่เมธกำลังจะเข้านอน เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง แล้วหยิบเอารูปถ่ายใบหนึ่งออกมาดู รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มหวาน เธอคือ ‘อรุณรัศมี’ ภรรยาคนแรกของเขา…และเป็นแม่ของ ‘พิมพ์’ ลูกสาวที่เขาตั้งใจจะแต่งงานกับน้ำชาเพื่อสืบทอดมรดก
เมธจ้องมองรูปถ่ายนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า เขาจำได้ดีถึงวันที่อรุณรัศมีเสียชีวิต…วันที่ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
“อรุณรัศมี…เธอจะคิดยังไงถ้าเห็นฉันเป็นแบบนี้?” เขาพึมพำ
เขาหลับตาลง นึกถึงความผิดพลาดในอดีต…ความผิดพลาดที่ทำให้เขาต้องแต่งงานกับน้ำชา
“ฉัน…ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อพิมพ์” เขาบอกตัวเอง
แต่ลึกๆ แล้ว เมธก็รู้สึกได้ว่า การกระทำของเขากำลังทำให้เขาเริ่มรู้สึกผิดกับน้ำชา
เขากลับไปที่รูปถ่ายอรุณรัศมี แล้วก็ถอนหายใจยาว
“ฉันหวังว่า…เธอจะให้อภัยฉันนะ”
ในอีกห้องหนึ่ง น้ำชากำลังนอนไม่หลับ เธอเดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปข้างนอก ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาว
เธอคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น…การแต่งงานที่เกิดจากความเข้าใจผิด, ความเย็นชาของเมธ, และความลับดำมืดที่เขาซ่อนไว้
“ฉัน…ฉันจะทำยังไงต่อไปดี?” เธอถามตัวเอง
เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีจากชีวิตนี้ไปได้ง่ายๆ เธอถูกผูกมัดไว้กับเมธด้วยเงื่อนไขบางอย่างที่เธอไม่สามารถเปิดเผยได้
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เริ่มที่จะมีความหวังเล็กๆ ว่า…บางที…เมธอาจจะยอมรับเธอและเต้ได้บ้าง
วันต่อมา เมธตัดสินใจที่จะทำสิ่งที่แตกต่างออกไป เขาไปซื้อของเล่นชิ้นใหม่ให้กับเต้ เป็นชุดรถแข่งที่ดูน่าสนใจและมีรายละเอียดที่ซับซ้อน
เมื่อเขาไปถึงบ้าน เขาก็เห็นน้ำชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา
“น้ำชา” เขาเรียก
น้ำชาเงยหน้าขึ้นมามอง “คะ?”
“ฉัน…มีของขวัญให้เต้” เมธกล่าว
เขายื่นกล่องของขวัญใบใหม่ให้กับน้ำชา น้ำชาหยิบมันมาเปิดดู แล้วก็ต้องประหลาดใจ
“ชุดรถแข่ง…สวยจังค่ะ” เธอกล่าว
“ฉันเห็นเขาชอบเล่นรถ” เมธบอก “หวังว่าเขาจะชอบนะ”
น้ำชามองเมธด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้
“ขอบคุณค่ะ…คุณหมอ” เธอเอ่ย
เมธพยักหน้า เขาเดินเข้าไปหาเต้ที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น
“เต้” เขาเรียก
เต้หันมามอง “ครับ?”
“นี่ของขวัญจากฉัน” เมธบอก พร้อมกับยื่นกล่องรถแข่งให้กับเต้
เต้ตาโตด้วยความตื่นเต้น “ว้าว! รถแข่ง! ขอบคุณครับคุณอา!”
เขาเปิดกล่องออก แล้วก็เริ่มเล่นรถแข่งอย่างสนุกสนาน เมธยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
น้ำชามองดูภาพนั้น แล้วก็อดรู้สึกดีใจไม่ได้
“บางที…เขาอาจจะเริ่มยอมรับพวกเราแล้วจริงๆ”
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความสงสัยอยู่
“ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้? หรือว่า…มีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น?”
เมื่อเมธกลับเข้าไปในห้องทำงาน เขาหยิบรูปถ่ายของอรุณรัศมีขึ้นมาดูอีกครั้ง
“ฉันทำตามที่เธอขอแล้วนะ…อรุณรัศมี” เขาพึมพำ
เขากำลังทำทุกอย่างเพื่อพิมพ์…แต่เขาก็เริ่มรู้สึกว่า การทำแบบนี้มันกำลังทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่ใช่ตัวเอง
“ฉัน…ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำ…มันถูกต้องแล้วหรือเปล่า”
เขาหลับตาลงอีกครั้ง นึกถึงคำพูดของอรุณรัศมีที่เคยบอกเขาว่า “ความสุขที่แท้จริง…ไม่ได้มาจากสิ่งที่ได้มาอย่างไม่ชอบธรรม”
คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเมธ
“ความสุขที่แท้จริง…”
เขาเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง มองไปที่รูปถ่ายของอรุณรัศมี
“ฉัน…ฉันกำลังจะทำลายความสุขของใครบางคน…เพียงเพื่อจะได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ”
ในขณะเดียวกัน น้ำชาก็เดินเข้าไปในห้องของเต้ เธอเห็นเต้นอนหลับอุตุอยู่บนเตียง
เธอเดินไปก้มลงหอมแก้มลูกชาย
“ฝันดีนะลูกรัก”
เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้เบื้องหลัง
เธอรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเมธนั้นยังคงมีความลับดำมืดซ่อนอยู่
แต่…บางที…มันอาจจะมีแสงสว่างเล็กๆ น้อยๆ ปรากฏขึ้นมาแล้วก็ได้
เมื่อเมธกำลังจะหลับ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้องของเขา
เขาเปิดตาขึ้นมา ก็เห็นน้ำชายืนอยู่ตรงหน้าเขา
“คุณหมอคะ” น้ำชาเอ่ยเสียงเบา
เมธนั่งขึ้น “มีอะไร?”
“ฉัน…ฉันแค่…อยากจะบอกว่า…” น้ำชาหยุดไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณค่ะ”
เมธเลิกคิ้ว “ขอบคุณเรื่องอะไร?”
“เรื่อง…เรื่องรถแข่งค่ะ” น้ำชาตอบ “เต้ชอบมันมากจริงๆ”
เมธมองน้ำชาด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น “ดี”
บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” น้ำชาเอ่ย
“ราตรีสวัสดิ์” เมธตอบ
เมื่อน้ำชาเดินออกจากห้องไป เมธก็กลับไปนอนลง แต่เขาก็ยังคงนอนไม่หลับ
เขากำลังรู้สึกถึงความสับสนในใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้
“ทำไมฉันถึงได้…อ่อนไหวกับเธอมากขนาดนี้”
เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามที่จะทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น
บางที…เขาอาจจะกำลังตกหลุมรักน้ำชาจริงๆ ก็ได้
แต่เขาก็รู้ดีว่า…ความรักครั้งนี้…มันเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย…และอาจจะนำพามาซึ่งความเจ็บปวด…สำหรับทุกคน
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก