"พี่เมธคะ... หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ... เรื่องสำคัญมาก!" เสียงของพลอยชมพูที่ดังผ่านประตูห้องของน้ำชา ทำให้เธอชะงักค้าง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งความโกรธ ความน้อยใจ และความสงสัย
เธอถอยห่างจากประตูเล็กน้อย แอบฟังเสียงที่ดังมาจากภายนอก เธอยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมพลอยชมพูถึงยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเมธได้ขนาดนี้ ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปเสียแล้ว
"มีอะไรพลอย?" เสียงของเมธดังมาอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็มีความจริงจังแฝงอยู่ "ฉันกำลังจะคุยกับน้ำชา"
"แต่เรื่องนี้สำคัญกว่านะคะพี่เมธ" พลอยชมพูยืนกราน "มันเกี่ยวกับ... ความผิดพลาดในอดีตของคุณไงคะ"
คำว่า "ความผิดพลาดในอดีต" ที่พลอยชมพูเอ่ยออกมา ทำให้หัวของน้ำชาตีบตัน เธอจำได้ว่าเมธเคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอในวันแต่งงาน แม้เขาจะไม่ได้ลงรายละเอียด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา
"ฉันรู้ว่าพี่กำลังกังวลเรื่องอะไร" พลอยชมพูพูดต่อ "แต่หนูมีวิธีที่จะช่วยพี่... โดยที่ไม่ต้องทำอะไรที่มัน... เลวร้ายไปกว่าเดิม"
น้ำชาแอบฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปสู่โลกอีกใบหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความลับ ดราม่า และแผนการที่เธอไม่เคยคาดคิด
"คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่?" เสียงของเมธฟังดูเครียดขึ้น
"ก็เรื่องการแก้แค้นไงคะพี่เมธ" พลอยชมพูตอบเบาๆ "หนูรู้ว่าพี่อยากจะทำให้เขาเจ็บปวด... เหมือนที่พี่เคยเจ็บปวด"
น้ำชาเบิกตากว้าง การแก้แค้น? เรื่องอะไรกัน? เธอเคยคิดว่าชีวิตแต่งงานของเธอกับเมธเริ่มต้นจากความเข้าใจผิดบางอย่าง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับการแก้แค้นด้วย
"เธอรู้อะไรบ้าง?" เมธถามเสียงเข้ม
"หนูรู้ทุกอย่างค่ะพี่เมธ" พลอยชมพูยืนยัน "หนูรู้ว่าทำไมพี่ถึงต้องทำแบบนี้... แล้วหนูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นใคร"
น้ำชาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอเป็น "ผู้หญิงคนนั้น" ในบทสนทนาของทั้งสองคนงั้นหรือ? เธอเป็นส่วนหนึ่งของเกมแก้แค้นที่เมธกำลังวางแผนอยู่หรือเปล่า?
"ฉัน... ฉันไม่ต้องการให้เธอมายุ่ง" เมธพูดเสียงลอดไรฟัน
"แต่พี่เมธคะ... หนูทำเพื่อพี่นะ" พลอยชมพูเสียงอ่อนลง "หนูไม่อยากเห็นพี่ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้อีกแล้ว... หนูอยากให้พี่กลับมาเป็นคนเดิม... คนที่มีความสุข"
"ฉันไม่มีความสุขอีกแล้ว พลอย..." เมธถอนหายใจยาว "แล้วฉันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้"
น้ำชาแทบจะยืนไม่ไหว เธอรีบทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องอย่างเงียบๆ พยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที
"แล้ว... ผู้หญิงคนนั้น... หมายถึงน้ำชาใช่ไหมคะ?" พลอยชมพูถามต่อ
"ใช่..." เมธตอบสั้นๆ
"แล้ว... น้องสาวของเพื่อนรักของคุณ... ที่คุณเกลียดชัง... หมายถึงน้ำชาหรือเปล่าคะ?" พลอยชมพูถามอีกครั้ง
คำถามสุดท้ายของพลอยชมพู ทำให้โลกรอบตัวของน้ำชาหมุนคว้าง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมาตรงหน้า
น้องสาวของเพื่อนรักที่เขาเกลียดชัง? หมายถึงเธอ? เป็นไปได้อย่างไร?
เธอจำได้ว่าเมธเคยพูดถึงเพื่อนรักคนหนึ่งที่เขาเคยไว้ใจ แต่สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็หักหลังเขาไปอย่างโหดร้าย ทำให้เมธกลายเป็นคนเย็นชาและไม่ไว้ใจใครอีกเลย
แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นคือเธอจริงๆ... หมายความว่าการแต่งงานครั้งนี้... ไม่ใช่แค่ความเข้าใจผิด... แต่เป็นการแต่งงานเพื่อแก้แค้น?
น้ำตาของน้ำชาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ความรู้สึกเสียใจ ผิดหวัง และเจ็บปวด ตีบตันอยู่ในอก
เธอพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ แต่ก็ทำได้ยากยิ่งนัก
"พี่เมธคะ... หนูเข้าใจแล้วค่ะ" พลอยชมพูพูดขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอฟังดูเศร้าสร้อย "แต่หนูอยากให้พี่รู้ว่า... หนูอยู่ตรงนี้เสมอ... พร้อมจะช่วยพี่เสมอ"
"ขอบคุณนะพลอย..." เมธตอบเสียงเบา "แต่เรื่องนี้... ฉันต้องจัดการเอง"
"ค่ะพี่เมธ..." พลอยชมพูตอบรับ
น้ำชาได้ยินเสียงฝีเท้าของพลอยชมพูเดินห่างออกไป และเสียงประตูห้องของเมธเปิดปิดดังขึ้น เธอรู้ว่าเมธกำลังเข้ามาหาเธอ
เธอรีบลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาที่เปรอะใบหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก เมธยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธออย่างมีความหมาย
"น้ำชา... เธอเป็นอะไร?" เขาถาม เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม
น้ำชายิ้มให้เขาอย่างฝืนๆ "เปล่าค่ะ... ฉันแค่... รู้สึกไม่ค่อยสบาย"
เมธเดินเข้ามาในห้อง เขามองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะจับผิดอะไรบางอย่าง "เธอ... ได้ยินที่เราคุยกันหรือเปล่า?"
น้ำชาหัวใจเต้นแรง เธอจะตอบอย่างไรดี? จะโกหก หรือจะสารภาพ?
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณหมอพูดค่ะ" เธอเลือกที่จะตอบแบบเลี่ยงๆ
เมธจ้องมองเธออย่างพิจารณา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็เหมือนจะมีความเชื่อบางอย่างที่ทำให้เขาไม่กล้ากดดันเธอมากไปกว่านี้
"เอาเถอะ..." เขาถอนหายใจ "ถ้าเธอไม่สบาย... ฉันจะไปเอายามาให้"
เขากำลังจะหันหลังเดินออกไป แต่น้ำชาก็เอ่ยทักเขาขึ้น
"คุณหมอคะ..."
เมธหันกลับมามองเธอ
"คุณหมอกำลังจะแก้แค้นใครกันแน่คะ?" น้ำชาถามตรงๆ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
เมธชะงักไป เขาจ้องมองน้ำชาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เธอ... ไม่ต้องสนใจเรื่องของฉัน"
"แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ" น้ำชาพูดเสียงดังขึ้น "ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้"
"เธอไม่มีสิทธิ์!" เมธตะคอกกลับอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง "เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย... อย่ามายุ่ง!"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงลงมาอีกครั้ง น้ำตาของน้ำชาไหลรินออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเขา และความจริงที่เธอเพิ่งจะรับรู้
เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของเขา... แล้วเธอก็ไม่สมควรที่จะรับรู้เรื่องราวใดๆ ของเขาเลย
"ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อแล้ว" น้ำชาพูดเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจน
เมธยืนนิ่ง มองดูน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเธอ เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น แต่ก็ยังไม่สามารถเปิดเผยความลับทั้งหมดได้
"น้ำชา..." เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกขัดจังหวะ
"ขอโทษค่ะ... ฉันเหนื่อยแล้ว" น้ำชาพูดจบ เธอก็รีบเดินไปที่เตียง ทิ้งให้เมธยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกผิดและสับสน
เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความลับที่เขาปกปิดไว้กำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเขา
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก