ค่ำคืนนั้น น้ำชาแทบจะไม่ได้หลับเลยแม้แต่น้อย ภาพคำพูดของพลอยชมพู และสายตาเย็นชาของเมธ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ความจริงที่เธอเพิ่งจะรับรู้ มันหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอเป็นน้องสาวของเพื่อนรักที่เมธเกลียดชังงั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?
เช้าวันต่อมา น้ำชายังคงมีอาการซึมเซา เมธสังเกตเห็น แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรมากนัก เขาดูเหมือนจะกำลังเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์บางอย่างอยู่ภายในใจ
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เมธก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงานของเขา ทิ้งให้น้ำชาอยู่ตามลำพังกับความรู้สึกที่ตีบตัน
น้ำชาตัดสินใจที่จะเข้าไปในห้องทำงานของเมธ เธอรู้สึกว่าเธอต้องรู้ความจริงให้ได้ เธอเดินไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ
ห้องทำงานของเมธดูเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเคร่งขรึมและอำนาจ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศ
น้ำชาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นหนังสือ เธอรู้สึกว่ากล่องใบนั้นมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเธอ
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบกล่องใบนั้นลงมา มันมีน้ำหนักพอสมควร เธอมองดูกล่องใบนั้นอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เปิดมันออก
ภายในกล่องเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนมาก น้ำตาของน้ำชาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง เมื่อเธอหยิบรูปถ่ายใบแรกขึ้นมาดู
มันเป็นรูปของเมธในวัยหนุ่ม ใบหน้าของเขายังดูอ่อนเยาว์ เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ข้างๆ เขา คือชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ยิ้มอย่างสดใส
น้ำชาหยิบรูปถ่ายใบอื่นขึ้นมาดูเรื่อยๆ รูปถ่ายเหล่านั้นเต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ของเมธกับเพื่อนของเขา ราวกับว่าทั้งสองคนเป็นพี่น้องแท้ๆ
แต่แล้ว สายตาของเธอก็พลันไปสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่อยู่ลึกลงไปในกล่อง มันเป็นรูปของเธอ... ในวัยเด็ก!
น้ำชาหยิบรูปนั้นขึ้นมาอย่างสั่นเทา ใบหน้าของเธอในรูปนั้นยังเด็กมาก เธอจำไม่ได้เลยว่ารูปนี้ถูกถ่ายขึ้นเมื่อไหร่ และใครเป็นคนถ่าย
แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือรูปถ่ายอีกใบที่อยู่ข้างๆ กัน รูปนั้นมีลักษณะเหมือนกับรูปของเธอมากๆ แต่ดูเหมือนจะถูกถ่ายขึ้นในเวลาที่ต่างกันเล็กน้อย
"ไม่จริงน่า..." น้ำชาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด
เธอหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเธอในวัยที่โตขึ้นเล็กน้อย กำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอจำได้ดี... มันคือแม่ของเธอ!
แล้วรูปถ่ายใบสุดท้ายที่อยู่ในกล่อง... มันคือรูปของเธออีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้อยู่กับแม่ หรือกับใคร... เธออยู่คนเดียว ใบหน้าของเธอดูเศร้าสร้อย ราวกับกำลังจะร้องไห้
น้ำชาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ความคิดทั้งหมดในหัวของเธอตีกันยุ่งเหยิง
เมธ... รูปถ่ายเหล่านี้... ความผิดพลาดในอดีต... การแก้แค้น... น้องสาวของเพื่อนรักที่เกลียดชัง...
ทั้งหมดนี้มันเชื่อมโยงกันอย่างไร?
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เมธยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นน้ำชากำลังนั่งอยู่บนพื้น พร้อมกับรูปถ่ายจำนวนมากที่กระจัดกระจายอยู่รอบตัวเธอ
"น้ำชา! เธอทำอะไรที่นี่?" เสียงของเมธเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธ
น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองเมธ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "นี่มันคืออะไรกันแน่คะคุณหมอ!" เธอถามเสียงสั่น
เมธก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่รูปถ่ายในมือของน้ำชา ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของเธอ
"เธอ... เธอรู้แล้วหรือ?" เมธถามเสียงแผ่วเบา
"รู้ว่าอะไรคะ! รู้ว่าฉันเป็นใคร! รู้ว่าฉันเป็นน้องสาวของเพื่อนรักที่คุณเกลียดชัง! รู้ว่าคุณแต่งงานกับฉันเพราะความแค้น!" น้ำชาตะโกนถาม น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มไม่หยุด
เมธยืนนิ่ง เขาไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย
"ใช่..." เมธตอบเสียงเบา "เธอ... คือน้องสาวของแทน... เพื่อนรักที่ทรยศฉัน"
น้ำชาแทบจะยืนไม่ไหวกับคำตอบนั้น "คุณ... คุณหลอกฉันมาตลอด!"
"ฉันไม่ได้หลอกเธอ..." เมธพยายามอธิบาย "ฉัน... ฉันแค่ต้องการแก้แค้น... เพื่อให้แทนได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เขาทำกับฉัน"
"แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ! ความรู้สึกของคนที่ถูกคุณหลอกใช้! ความรู้สึกของคนที่คิดว่าคุณรักเธอ! มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมคะ!" น้ำชาตะโกนสุดเสียง
เมธมองหน้าน้ำชาด้วยความเจ็บปวด เขารู้ดีว่าเขาได้ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส "ฉัน... ฉันขอโทษ..."
"ขอโทษอย่างนั้นหรือคะ!" น้ำชาหัวเราะทั้งน้ำตา "แค่นั้นเองหรือ! หลังจากที่คุณทำลายชีวิตของฉัน!"
เธอหยิบรูปถ่ายใบสุดท้ายในมือขึ้นมา "แล้วรูปนี้ล่ะคะ! ทำไมคุณถึงเก็บรูปของฉันไว้! ทั้งๆ ที่คุณเกลียดฉัน!"
เมธมองไปที่รูปถ่ายในมือของน้ำชา ใบหน้าของเขาซีดเผียวยิ่งกว่าเดิม เขาเคยเก็บรูปถ่ายเหล่านั้นไว้... มันคือความลับที่เขาไม่เคยบอกใคร
"ฉัน... ฉัน..." เมธพูดไม่ออก
"บอกมาสิคะ! บอกฉันมาให้หมด!" น้ำชาเร่งเร้า
เมธสูดลมหายใจลึก เขาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด "ฉัน... ฉันเก็บรูปของเธอไว้... เพราะ... เพราะฉันรักเธอ... น้ำชา"
คำสารภาพนั้นทำให้น้ำชาอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเมธจะมีความรู้สึกแบบนั้นกับเธอ
"คุณ... คุณพูดอะไรนะคะ?" น้ำชาถามเสียงสั่น
"ฉันรักเธอ... น้ำชา" เมธพูดซ้ำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ฉันเกลียดแทน... แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอ... ฉันพยายามจะเกลียดเธอ... แต่ฉันทำไม่ได้"
น้ำตาของน้ำชาไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันเป็นน้ำตาแห่งความสับสนและความรู้สึกที่หลากหลาย
"แล้ว... คุณจะให้ฉันเชื่อคุณได้อย่างไรคะ?" เธอถาม
เมธก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ "ฉันรู้ว่ามันยาก... แต่มันคือความจริง... น้ำชา"
เขายื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของน้ำชาอย่างแผ่วเบา "ฉัน... ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด... ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก... แต่... ฉันอยากจะขอโอกาส... แก้ไขความผิดพลาดทั้งหมด"
น้ำชายืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความรู้สึกรักและความเกลียดชังกำลังตีรวนอยู่ในใจของเธอ
เธอเพิ่งจะรู้ความจริงอันโหดร้าย... ว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นที่เมธวางไว้... แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เพิ่งจะได้ยินคำสารภาพรักจากปากของเขา
ใครจะเป็นฝ่ายที่ต้องเจ็บปวดที่สุดในเกมรักครั้งนี้? เธอ... หรือเมธ... หรือทั้งสองคน?
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก