"น้ำชา! เธอคิดว่าฉันโง่มากแค่ไหน!" เสียงของเมธตะโกนก้องไปทั่วห้องทำงานกว้างขวาง ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเยียบเย็น บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใจ เขาโยนเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนกระดาษปลิวกระจายไปทั่ว
น้ำชาที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หัวใจของเธอหล่นวูบ รู้สึกเหมือนถูกของเย็นเฉียบพุ่งเข้าใส่จนชาไปทั้งตัว เธออ้าปากจะพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ไม่สามารถหลุดรอดออกมาได้แม้แต่คำเดียว
"เธอ...เธอคิดว่าการหลอกลวงฉันมันสนุกมากนักหรือไง!" เมธเดินเข้ามาใกล้เธอ ก้าวร้าวขึ้นทุกขณะ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาปะทะใบหน้าของเธอ "เธอใช้ความสงสารของฉัน! ใช้ความรู้สึกผิดของฉัน! เธอเข้ามาในชีวิตฉันด้วยแผนการที่สกปรกที่สุด!"
น้ำชายังคงเงียบ เธอได้แต่มองแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเขา สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากเสียงตะคอกที่ฝากรอยร้าวลึกในหัวใจ
"ฉันเห็นเอกสารพวกนี้แล้ว!" เมธชี้ไปที่กองกระดาษที่เขาเพิ่งโยนลงไป "นี่มันอะไร! ชื่อของ 'น้องสาว' ที่ฉันตามหามาตลอด...มันคือชื่อของเธอ! ไม่ใช่! มันคือชื่อของ 'อิงฟ้า'! แล้วเธอ! เธอเป็นใครกันแน่! เป็นสมุนของใคร! หรือว่าเป็นฝีมือของใครกันแน่!"
น้ำชาเบิกตากว้าง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน ย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง เธอเคยเล่าเรื่องของน้องสาวแท้ๆ ที่เธอพยายามตามหาให้เมธฟัง แต่เธอไม่เคยบอกชื่อเล่นของน้องสาวเธอเลย
"คุณ...คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" น้ำชาพยายามรวบรวมสติ เสียงของเธอสั่นเครือ แต่ก็พยายามเปล่งออกมาให้ดังที่สุด
"เข้าใจผิด? ฮึ! หลอกลวงกันขนาดนี้ยังจะมาบอกว่าฉันเข้าใจผิดอีกหรือไง!" เมธแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "เธอคิดว่าฉันตาบอดหรือไง! ฉันเห็นทุกอย่าง! เห็นความสัมพันธ์ที่เธอมีกับ...กับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี่!"
คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสดของเธอ ใคร? ใครที่เขาหมายถึง? เธอไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับใครมากไปกว่าคนในครอบครัวของเธอเอง...ที่ตอนนี้แทบไม่เหลือใครแล้ว
"คุณกำลังพูดถึงใครคะ" น้ำชาถามเสียงแผ่ว พยายามอย่างยิ่งที่จะหาคำตอบจากแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองนั้น
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น!" เมธตวาดกลับ "ฉันเห็นหลักฐานทุกอย่าง! เธอเป็นคนที่วางแผนทุกอย่าง! ตั้งแต่ต้นจนจบ! เธอทำให้ฉันเชื่อว่าเธอคือคนที่ฉันตามหา! เธอเข้ามาอ่อยฉัน! ทำให้ฉันรู้สึกผิด! เพื่ออะไร! เพื่อผลประโยชน์ของใคร!"
น้ำชาส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ไม่จริงค่ะ...ฉันไม่ได้..."
"พอได้แล้ว!" เมธตะคอกเสียงดัง "ฉันไม่อยากฟังคำโกหกของเธออีกต่อไป! ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันเคยมีให้เธอ...มันหายไปหมดแล้ว! เหลือแต่ความขยะแขยง! ความรังเกียจ! เธอเป็นคนที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยเจอมา!"
คำพูดเหล่านั้น...มันรุนแรงเสียจนน้ำชาแทบยืนไม่ไหว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามประคองตัวเองไม่ให้ล้มลง
"คุณ...คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่ไหมคะ" น้ำชาเอ่ยถามเสียงเบาหวิว
"เชื่อใจ? กับคนหลอกลวงแบบเธอเนี่ยนะ! ฝันไปเถอะ!" เมธหัวเราะเยาะ "ฉันแต่งงานกับเธอเพราะฉันคิดว่าเธอคือ 'อิงฟ้า' คนนั้น! เพราะฉันรู้สึกผิด! เพราะฉันคิดว่าเธอคือความหวังสุดท้ายที่จะได้เจอเธอ! แต่ที่ไหนได้! เธอเป็นแค่ตัวปลอม! เป็นแค่เครื่องมือ!"
น้ำชาหลับตาลงแน่น ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก คำพูดทุกคำของเมธเหมือนมีดที่กรีดแทงลงไปในหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ถ้าอย่างนั้น...ก็คงไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องอยู่ตรงนี้อีกแล้ว" น้ำชาเอ่ยเสียงแหบพร่า เธอค่อยๆ ถอยหลังออกไปช้าๆ
"จะไปไหน!" เมธถามเสียงห้วน
"ไปในที่ที่คุณไม่ต้องเจอหน้าฉันอีก" น้ำชาตอบ ดวงตาของเธอมองตรงไปที่เมธ แต่แววตาที่มองนั้นกลับว่างเปล่า ราวกับวิญญาณของเธอได้หลุดลอยไปกับคำพูดอันโหดร้ายของเขา
"ดี! ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกเลย!" เมธตะโกนไล่หลัง เธอไม่รู้ว่าน้ำตาของเธอไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเพียงแค่รู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงตรงหน้า
"ฉัน...ฉันจะไป" น้ำชาพึมพำกับตัวเอง เธอก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งชนเข้ากับประตูห้องทำงาน
"แล้วเรื่องเงินทั้งหมดที่เธอขโมยไปจากฉันล่ะ!" เมธตะโกนอีกครั้ง "ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ นะ!"
น้ำชาหยุดชะงัก เธอไม่เคยขโมยเงินของเขาแม้แต่บาทเดียว...นี่มันอะไรกัน? ความเข้าใจผิดครั้งนี้มันลึกซึ้งถึงเพียงไหน?
"ฉันไม่ได้ขโมยเงินของคุณ" น้ำชาหันกลับไปมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ
"อย่ามาโกหก!" เมธก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง "ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง! เธอคิดว่าเธอจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง!"
น้ำชาส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรอีกต่อไปแล้ว ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีต่อกัน มันถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ด้วยคำพูดของเขา ด้วยความเข้าใจผิดของเขา
"ฉัน...ฉันขอโทษ" เป็นคำขอโทษที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ เป็นคำขอโทษที่เธอไม่รู้ว่าควรจะขอโทษในเรื่องอะไรกันแน่
"ขอโทษ? มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว!" เมธตะคอก "ออกไปจากชีวิตฉันซะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไป!"
น้ำชาไม่รอช้า เธอหมุนตัวเปิดประตูห้องทำงานออกไปอย่างรวดเร็ว ก้าวออกไปจากที่นั่นโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เสียงปิดประตูที่ดังสนั่น ราวกับเป็นเสียงประทับตราสุดท้ายแห่งความสัมพันธ์ที่พังทลาย
เมธยืนนิ่งอยู่ในห้องทำงาน มองตามเงาของน้ำชาที่หายลับไป ท่ามกลางความสับสนและความโกรธที่ยังคุกรุ่นอยู่ในอก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะขับไล่คนที่เขาเกลียดที่สุดออกจากชีวิตไป
แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกถึงช่องว่างที่เกิดขึ้น...ช่องว่างที่น้ำชาเคยเติมเต็มเอาไว้...ช่องว่างที่ตอนนี้กำลังถูกกัดกินด้วยความเสียใจที่เขาไม่กล้าจะยอมรับ
หากแต่ยังไม่ทันที่เมธจะได้ประมวลผลความรู้สึกของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"สวัสดีครับ" เมธตอบรับอย่างห้วนๆ
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด...เสียงของ "อิงฟ้า"
"พี่เมธคะ...นี่หนูเองค่ะ...อิงฟ้า"
เมธยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป คำพูดของอิงฟ้าดังสะท้อนอยู่ในหัว ราวกับจะตอกย้ำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่เขาเพิ่งจะก่อขึ้น
"พี่เมธ...หนู...หนูพยายามติดต่อพี่มาตลอด...แต่พี่ไม่เคยรับสาย...หนู...หนูอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ...อาการไม่ดีเลย..."
เมธตาเหลือก หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยนั้นช่างโหดร้าย และเขาไม่รู้เลยว่าเขาจะรับมือกับมันได้หรือไม่
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก