"ไม่นะ! พี่เมธ! อย่าเพิ่งไป!" น้ำชาตะโกนเสียงดัง เธอรีบลุกขึ้นยืน มือคว้าแขนเสื้อของแม่เมธไว้แน่นราวกับจะขอร้องให้หยุดยั้งบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
"แม่คะ! พี่เมธอยู่ที่ไหนคะ!" น้ำชาถามเสียงสั่นเครือ
แม่เมธมองน้ำชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เขากำลังจะไปโรงพยาบาล...โรงพยาบาลที่...อิงฟ้าอยู่"
"แต่...แต่พี่เมธเข้าใจผิด!" น้ำชาพยายามอธิบาย "อิงฟ้าคนนั้น...เขาไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เมธคิด!"
"แม่รู้จ้ะ" แม่เมธพูดเสียงอ่อน "แม่กำลังจะบอกเธอ...ว่าเมธเข้าใจผิดมาตลอด"
น้ำชาส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่พอค่ะ! หนูต้องไปหาพี่เมธ! หนูต้องบอกเขาให้ได้!"
เธอรีบวิ่งออกไปจากร้านกาแฟทันที โดยไม่รอแม่เมธอีกต่อไป แม้ว่าหัวใจของเธอจะแหลกสลาย แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง
เธอต้องหยุดเมธให้ได้ ก่อนที่ความเข้าใจผิดครั้งนี้จะนำไปสู่หายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม
น้ำชาขับรถด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่แม่เมธกล่าวถึง เธอไม่รู้ว่าโรงพยาบาลนั้นอยู่ที่ไหน แต่เธอจะพยายามหาให้เจอ
ระหว่างทาง ภาพของเมธที่กำลังเผชิญหน้ากับ "อิงฟ้า" คนนั้น ลอยเข้ามาในความคิดของเธอ มันเป็นภาพที่น่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้
เธอรู้ว่าเมธกำลังตามหา "อิงฟ้า" ด้วยความหวังอันแรงกล้า ความหวังที่จะได้พบเจอคนที่เขาคิดว่าเป็นน้องสาวที่หายสาบสูญไป
แต่ถ้า "อิงฟ้า" คนนั้นไม่ใช่คนเดียวกับน้องสาวแท้ๆ ของเขา? ถ้าเธอเป็นเพียงเหยื่อของแผนการบางอย่าง?
น้ำชาบีบพวงมาลัยรถแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
"ฉัน...ฉันต้องไปให้ทัน" เธอพึมพำ
เธอขับรถมาถึงโรงพยาบาลแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว เธอลงจากรถ วิ่งเข้าไปในอาคารทันที
เธอเดินไปตามทางเดินอย่างเร่งรีบ พยายามมองหาป้ายบอกแผนกต่างๆ
"ขอโทษค่ะ" น้ำชาเดินเข้าไปถามพยาบาลที่เคาน์เตอร์ "ไม่ทราบว่า...คุณหมอเมธ...มาที่นี่หรือเปล่าคะ"
พยาบาลมองน้ำชาด้วยความสงสัย "คุณหมอเมธ...มาจากโรงพยาบาล...ใช่ไหมคะ"
"ใช่ค่ะ" น้ำชาตอบเสียงดัง
"คุณหมอเมธ...กำลังอยู่กับคนไข้...ที่ห้อง 302 ค่ะ" พยาบาลบอก
น้ำชาแทบไม่รอช้า รีบวิ่งขึ้นไปยังชั้น 3 ทันที
เมื่อไปถึงหน้าห้อง 302 เธอก็เห็นเมธยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง
ข้างๆ เมธ ยืนอยู่หญิงสาวคนหนึ่ง...เธอมีใบหน้าสวยงาม...แต่ดูอ่อนแอ...
"อิงฟ้า..." เมธเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
น้ำชาหัวใจหล่นวูบ นี่คือ "อิงฟ้า" ที่เมธกำลังตามหา?
แต่...ทำไม...เธอถึงดูแปลกๆ ไป...
"พี่เมธ..." หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเรียกเมธด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
น้ำชาพยายามจะก้าวเข้าไป แต่แล้ว...เสียงของแม่เมธก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"เมธ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
เมธหันไปมองแม่ของตัวเองด้วยความประหลาดใจ
"แม่...มาทำอะไรที่นี่ครับ"
"แม่มาเตือนเธอ! อย่าหลงกลคนพวกนี้!" แม่เมธพูดเสียงดัง
"แม่พูดเรื่องอะไรครับ" เมธถามด้วยความงุนงง
"อิงฟ้าที่เธอเจอ...ไม่ใช่ 'อิงฟ้า' คนที่เธอตามหา!" แม่เมธพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เธอถูกหลอก!"
"เป็นไปไม่ได้ครับ!" เมธปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมเห็นหลักฐานทุกอย่าง! เธอคือคนที่ผมตามหามาตลอด!"
"หลักฐานปลอม! ทั้งหมดเป็นแผนการ!" แม่เมธตะโกน "คนนั้น...เธอไม่ใช่ 'อิงฟ้า' ตัวจริง! เธอเป็นแค่คนถูกจ้างมา! เพื่อหลอกเธอ!"
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเมธเริ่มมีอาการไม่สบาย เธอเกาะแขนเมธไว้แน่น
"พี่เมธ...หนู...หนูปวดหัว..."
"อิงฟ้า! ใจเย็นๆ นะ" เมธรีบประคองเธอไว้
"มันไม่ใช่ 'อิงฟ้า' ของเธอ! 'อิงฟ้า' ตัวจริง...ตายไปนานแล้ว!" แม่เมธพูดด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า
เมธยืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอในตอนนี้ดูซีดเผือดลงกว่าเดิม
"แม่...พูดจริงเหรอครับ" เมธถามเสียงแผ่ว
"แม่พูดจริงทุกอย่าง" แม่เมธตอบ "เธอถูกหลอกมาตลอด...โดยคนที่เธอไว้ใจ..."
เมธหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และความเสียใจ
"เธอ...เธอคือใครกันแน่" เมธถามเสียงเย็นเยียบ
หญิงสาวคนนั้นหน้าซีดเผือด เธอสบตากับน้ำชาที่ยืนมองอยู่ด้วยความตกใจ
"หนู...หนู..." เธอพูดตะกุกตะกัก
ทันใดนั้นเอง...หญิงสาวคนนั้นก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
"อิงฟ้า!" เมธตะโกนด้วยความตกใจ
แต่ก่อนที่เมธจะเข้าไปช่วยเธอ พยาบาลก็รีบเข้ามาประคองเธอไว้
"คนไข้มีอาการแพ้ยาอย่างรุนแรงค่ะ!" พยาบาลอุทาน
น้ำชาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เธอเห็นความจริงที่กำลังเปิดเผยต่อหน้าต่อตา
เมธถูกหลอกจริงๆ! เขาเข้าใจผิดมาตลอด!
แต่...ใครกันแน่ที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังแผนการอันซับซ้อนนี้?
น้ำชาหันไปมองแม่เมธ แม่ของเขาก็ส่ายหน้าช้าๆ ราวกับจะบอกว่าไม่มีใครรู้แน่ชัด
ขณะที่เมธกำลังตกอยู่ในความสับสน แม่ของเขาก็เดินเข้ามาใกล้
"เมธ...มีบางอย่างที่แม่ต้องบอกเธอ...เกี่ยวกับเรื่องของน้ำชา..."
เมธหันมามองแม่ของตัวเองด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า
"แม่ครับ...ตอนนี้ผมไม่พร้อมจะฟังอะไรอีกแล้ว"
"ไม่! เธอต้องฟัง! แม่จะบอกเธอให้รู้ว่า...ที่น้ำชาแต่งงานกับเธอ...มันไม่ใช่เพราะเธอหลอกลวงเธอ...แต่น้ำชาถูกบังคับ!" แม่เมธพูดเสียงดัง
เมธยืนอึ้งไป
"ถูกบังคับ? ใครบังคับเธอครับ"
"ก็...คนๆ เดียวกันกับที่วางแผนหลอกลวงเธอเรื่อง 'อิงฟ้า' คนนี้แหละ!" แม่เมธตอบ
น้ำชาได้ยินดังนั้นก็ยิ่งตกใจ ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก
"แม่กำลังจะบอกว่า...น้ำชา...ก็เป็นเหยื่อของแผนการนี้เหมือนกัน...ใช่ไหมครับ" เมธถามเสียงเบา
แม่เมธพยักหน้าช้าๆ "ใช่จ้ะ...น้ำชาถูกใช้เป็นเครื่องมือ...เพื่อผลประโยชน์ของใครบางคน..."
เมธยืนนิ่ง เขามองไปทางน้ำชาที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้ว...ว่าทำไมน้ำชาถึงได้ดูเศร้าสร้อยนัก...ทำไมเธอถึงได้พยายามจะหนีเขาไป...
ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนหลอกลวง...แต่เพราะเธอเองก็กำลังแบกรับความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงอยู่เหมือนกัน
"น้ำชา..." เมธเอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ
น้ำชาหันมามองเขา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด
"คุณ...คุณเชื่อหนูแล้วใช่ไหมคะ" น้ำชาถามเสียงสั่น
เมธพยักหน้าช้าๆ "ผม...ผมขอโทษ...น้ำชา"
คำขอโทษนั้น...มันเหมือนกับยาที่จะเยียวยาบาดแผลในใจของน้ำชาได้บ้าง...แต่...มันก็ยังไม่เพียงพอ
ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้น...มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน...
เธอเป็นเหยื่อ...เมธก็เป็นเหยื่อ...และคนที่เธอรัก...ก็ถูกหลอกลวงอย่างโหดร้าย
ใครกันแน่ที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้? ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมแห่งความแค้นนี้อยู่?
น้ำชายังคงยืนมองเมธ...หัวใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย...
ขณะนั้นเอง...โทรศัพท์ของแม่เมธก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แม่เมธหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู...สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง...ครั้งนี้...เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ใครคะ...ใครโทรมาคะ" น้ำชาถาม
"มัน...มันคือ...ข้อความ..." แม่เมธพูดเสียงสั่น "จาก...จากคนร้าย..."
น้ำชาและเมธมองหน้ากันด้วยความตกใจ
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก