“น้ำชา… น้ำชา…” เสียงเรียกชื่อของเมธดังแว่วไปทั่วทั้งบ้านที่บัดนี้กลับเงียบสงัดและว่างเปล่า ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังท่วมท้นในหัวใจของเขา เขาเดินวนไปมาในห้องโถงใหญ่ มองหาเงาของเธอทุกซอกทุกมุม แต่กลับมีเพียงความว่างเปล่าที่ตอบกลับมา
ตั้งแต่คืนนั้น… ตั้งแต่ที่น้ำชาวิ่งหนีออกไปจากบ้าน… เธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โทรศัพท์ของเธอก็ปิดเครื่อง ข้อความที่เขาส่งไปก็เหมือนจมหายไปในอากาศ ความหวังริบหรี่ที่เคยมีเริ่มมืดมิดลงทุกขณะ
เมธเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้าน แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา แต่มันกลับไม่อาจขับไล่ความมืดมิดในใจของเขาออกไปได้เลย เขายังคงเห็นภาพใบหน้าของน้ำชาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ภาพที่คอยหลอกหลอนเขาอยู่ตลอดเวลา
“ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว!” คำพูดนั้นก้องอยู่ในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือคำพูดที่ตอกย้ำความผิดพลาดของเขา มันคือคำพูดที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง
เขาออกตามหาน้ำชา เขาถามไถ่ทุกคนที่พอจะนึกออก ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของเธอ หรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมงานของเธอที่โรงเรียน แต่ก็ไม่มีใครพบเห็นเธอเลยสักคน ทุกคนต่างบอกว่าเธอหายไปตั้งแต่เมื่อคืน และไม่มีใครรู้ว่าเธอไปที่ไหน
“ผมต้องเจอเธอให้ได้…” เมธพึมพำกับตัวเอง เขาขับรถออกไปตามถนนหนทางต่างๆ ที่เขาคิดว่าน้ำชาอาจจะไป เขาไปที่สวนสาธารณะที่เธอชอบพาหนูนาไปเดินเล่น ไปที่ร้านกาแฟที่เธอเคยบอกว่าชอบ ไปทุกที่ที่เขาเคยไปกับเธอ หรือทุกที่ที่เธอเคยพูดถึง
แต่ทุกที่… ก็มีแต่ความว่างเปล่า…
เขาเดินไปตามริมหาด ที่ซึ่งเขาเคยพาเธอมาดูดาวในคืนที่อากาศสดใส บรรยากาศที่เคยอบอุ่นและโรแมนติก บัดนี้กลับมีเพียงคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าฝั่งอย่างโหยหวน ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเขา
“น้ำชา… คุณอยู่ที่ไหน…” เขาตะโกนออกไปสุดเสียง แต่ก็มีเพียงเสียงคลื่นเท่านั้นที่ตอบกลับมา
ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มเกาะกุมหัวใจของเขา เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก เขาได้แต่โทษตัวเอง โทษความเย็นชาของเขา โทษความลับที่ทำให้เขาไม่สามารถพูดความจริงทั้งหมดออกไปได้
“ถ้าผมบอกเธอไปตั้งแต่แรก… ถ้าผมไม่ปิดบังเธอ… เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้…” เขาคิดอย่างเจ็บปวด
เขากลับมาที่บ้านอีกครั้ง ในหัวมีแต่ภาพของน้ำชาและความรู้สึกผิด เขาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าเธอยังอยู่ที่นี่
เขาหยิบรูปถ่ายของเธอกับหนูนาขึ้นมามอง รูปที่ถ่ายในวันแรกที่เธอย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ รอยยิ้มของเธอดูสดใสและมีความสุข แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขากลับเห็นแววตาที่ซ่อนความทุกข์เอาไว้
“ผมขอโทษนะ… น้ำชา…” เขาพึมพำออกมาเบาๆ “ผมมันเลวเกินไปจริงๆ…”
เขานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น มือข้างหนึ่งกุมรูปถ่ายไว้แน่น อีกข้างหนึ่งกุมศีรษะของตัวเอง เขาพยายามรวบรวมสติ พยายามคิดหาหนทางที่จะตามหาเธอให้เจอ
เขาคิดถึงเรื่องที่เธอเคยพูดถึง… เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ… เรื่องที่เธอไม่เคยเล่าให้ฟังอย่างละเอียด… หรือว่าเธอจะกลับไปที่นั่น?
เมธรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรศัพท์ไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อขอความช่วยเหลือในการตามหาคนหาย เขาให้ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับน้ำชาเท่าที่เขามี เขาหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น
แต่เวลาผ่านไป… ความหวังก็ยิ่งเลือนลาง
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละนาทีที่ผ่านไปเหมือนยาวนานเป็นชั่วโมง หัวใจของเมธบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่สามารถกิน ไม่สามารถนอนหลับได้เลย ภาพของน้ำชาไม่เคยจางหายไปจากความคิดของเขา
เขาเดินไปที่ห้องทำงานของเขา เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เขาเข้าไปดูในโซเชียลมีเดียของน้ำชา เผื่อว่าเธอจะโพสต์อะไรบางอย่าง เผื่อว่าจะมีใครสักคนเห็นเธอ
แต่ก็ไม่มีอะไร…
เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาตั้งใจว่าจะตามหาเธอไปจนกว่าจะเจอ เขาจะตามหาเธอจนกว่าจะทำให้เธอให้อภัยเขาได้
ในขณะที่เมธกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง ท่ามกลางความมืดมิดของบ้านที่เคยอบอุ่น… ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกุญแจไขประตู
หัวใจของเขาเต้นระรัว เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที เขาวิ่งไปที่ประตูด้วยความหวัง
“น้ำชา…!” เขาเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นเต้น
แต่เมื่อประตูเปิดออก… ร่างที่ปรากฏตรงหน้าของเขา ไม่ใช่น้ำชา…
มันคือหญิงสาวคนหนึ่ง… หญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน… เธอยืนอยู่ตรงนั้น… ด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น… และในมือของเธอ… ถือบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเมธหล่นวูบ…
“คุณ… คุณเป็นใคร…?” เมธถามเสียงสั่น
หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง… “คุณหมอเมธ… ฉันชื่อ ‘รินดา’ ค่ะ… และฉัน… มาเพื่อทวงสิ่งที่ฉันเสียไป…”
ดวงตาของรินดาฉายแววอาฆาตแค้นที่น่ากลัว… เมธรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา…
เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก