ตอนที่ 22 — เงาแค้นที่สะท้อนจากกระจกนิรภัย

น้ำชาสะอื้นไห้จนหมดแรงไปกับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา ใบหน้าซึดเซียวซีดเผือดราวกับกระดาษไข ดวงตาแดงก่ำจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยที่สว่างจ้าจนแสบตา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่พยายามประคองมาตลอดจะพังทลายลงง่ายดายเพียงนี้ ยิ่งกว่านั้นคือคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตเธอ กำลังกลายเป็นคนที่ทำลายเธออย่างเลือดเย็น

"น้ำชา...ได้โปรดฟังฉันก่อน" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พยายามสั่นคลอนหัวใจที่กำลังแตกสลายของเธอ

เมธ... ‌เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจของเธอเอง เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชา กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแวววอนขอ เป็นภาพที่น้ำชาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" น้ำชาตะโกนเสียงแหบพร่า ​พยายามปัดป้องมือที่เขาพยายามจะคว้ามาสัมผัส "คุณมันก็เหมือนกับคนอื่น! หลอกลวง! เห็นแก่ตัว! คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรทั้งนั้น!"

"น้ำชา...ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น" เมธย้ำเสียงหนักแน่น พยายามก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นจากดวงตาของเธอ

"ไม่ใช่แบบนั้นเหรอคะ? ‍แล้วที่ฉันเห็น ที่ฉันได้ยิน มันคืออะไร? เป็นภาพลวงตาใช่ไหม? เป็นเรื่องที่คนอย่างคุณจะปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของคุณใช่ไหม!" น้ำชาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "คุณบอกว่ารักฉัน...รักลูกชายของฉัน...แต่สุดท้ายคุณก็หักหลังฉัน! ‌คุณก็เหมือนกับ...เหมือนกับ..."

คำพูดขาดห้วงไปเมื่อภาพของ 'เขา' คนนั้นลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ฝังลึก มันกลับมาทิ่มแทงเธออย่างไม่ปรานี

"น้ำชา..." เมธเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาจับแขนเธอไว้ได้แน่น "ฉันขอโทษ...ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว...แต่ขอให้ฉันได้อธิบาย"

น้ำชาสลัดมือเขาออกอย่างแรง ‍"อธิบาย? คุณจะอธิบายอะไร? ว่าคุณมีผู้หญิงคนอื่น? ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่? ว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย?"

"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว!" เมธตะโกนเสียงดัง จนร่างของน้ำชาสะดุ้ง ​"ฉันไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่น...และฉันก็ไม่เคยคิดจะหักหลังเธอ...ทุกอย่างมันมีเหตุผล...มีคนอยู่เบื้องหลัง"

"คนอยู่เบื้องหลัง?" น้ำชาหัวเราะเยาะ "คุณกำลังจะโทษใครอีก? คุณจะไม่ยอมรับผิดเลยใช่ไหม? คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! คุณมันก็แค่..."

"ฉันไม่เคยรักใครมาก่อน...จนกระทั่งเจอเธอ" เมธพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงอ่อนลง ​แต่หนักแน่น "เธอทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก...ทำให้ฉันอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น...อยากดูแลเธอ...อยากดูแลลูกของเธอ...แต่ทุกอย่างมันถูกพังทลายลงเพราะ...เพราะผู้หญิงคนนั้น"

"ผู้หญิงคนนั้น?" น้ำชาชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นสับสน "ผู้หญิงคนไหน?"

"ผู้หญิงที่เธอเห็น...ที่เธอได้ยิน..." เมธสูดหายใจลึก "เธอชื่อ 'รินดา'...เธอเป็นคนวางแผนทั้งหมด...เธอต้องการแก้แค้นฉัน"

"แก้แค้นคุณ?" ​น้ำชาทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมเธอต้องแก้แค้นคุณ? แล้วคุณไปทำอะไรให้เธอ?"

"เมื่อห้าปีก่อน..." เมธเล่าเรื่องราวที่เขาเก็บงำมาตลอด "ฉันเคยปฏิเสธเธอ...ในงานสังคมงานหนึ่ง...เธอเข้ามาหาฉัน...เสนอตัว...แต่ฉัน...ฉันไม่สนใจ...เพราะตอนนั้นฉันยังไม่พร้อม...และเธอก็ไม่ใช่คนที่ฉันต้องการ"

"แล้วไงคะ?" น้ำชายังคงสับสน

"เธอ...เธอรู้สึกถูกหักหน้า...และแค้นฉันมาก" เมธกัดฟันแน่น "เธอตามสืบเรื่องของฉัน...รู้ว่าฉันมีปัญหาเรื่องการเงิน...และรู้ว่าฉันกำลังมองหาคนที่จะมาช่วย...เธอจึงเข้ามาเสนอตัวอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้...เธอไม่ได้มาในนามของตัวเอง...แต่มาในนามของนักลงทุน...และฉัน...ฉันก็หลงกลเธอ"

"หลงกล?" น้ำชาทวนคำอีกครั้ง

"ใช่...เธอหลอกให้ฉันเซ็นสัญญาบางอย่าง...ที่เอาเปรียบฉันอย่างมาก...และที่สำคัญ...เธอรู้ว่าฉันกำลังจะแต่งงาน...และเธอก็...ก็ใช้โอกาสนี้...วางแผนทำลายชีวิตฉัน" เมธเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "เธอจ้างนักแสดง...ให้มาแสดงเป็นผู้หญิงที่ฉันมีความสัมพันธ์ด้วย...เพื่อสร้างหลักฐานเท็จ...และเธอ...เธอต้องการให้ฉันสูญเสียทุกอย่าง...รวมถึง...รวมถึงคนที่ฉันรัก"

น้ำชาฟังเรื่องราวของเมธอย่างตะลึงงัน ภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้...มันคือแผนการของรินดาอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเธอ...เธอหลงเชื่อคำพูดของรินดามากเกินไป?

"แล้ว...แล้วทำไมเธอถึงเข้ามาหาฉัน? ทำไมเธอถึงทำเรื่องแบบนี้กับฉัน?" น้ำชาถามเสียงสั่นเครือ

"เพราะเธอรู้ว่าฉันรักเธอ" เมธตอบอย่างตรงไปตรงมา "เธอรู้ว่าถ้าเธอทำลายความสัมพันธ์ของเราได้...มันจะทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด...เธอจึงใช้ผู้หญิงคนนั้น...มาแสร้งทำเป็นว่ามีความสัมพันธ์กับฉัน...และแอบถ่ายรูป...แอบบันทึกเสียง...เพื่อใช้เป็นหลักฐาน...เพื่อทำให้เธอเข้าใจผิด...และเกลียดฉัน"

น้ำชาหลับตาลง พยายามประมวลผลทุกอย่างที่เมธเล่า เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเหลือเกิน แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเมธ เธอกลับเห็นความจริงใจ ความเจ็บปวด และความสำนึกผิดอย่างแท้จริง

"แล้ว...แล้วผู้หญิงคนนั้น...ที่เข้ามาหาฉัน...ที่ทำเป็นว่ามีอะไรกับคุณ...เธอคือใคร?" น้ำชาถามเสียงแผ่วเบา

"เธอคือ...นักแสดงที่รินดาจ้างมา" เมธตอบ "รินดา...เธอต้องการให้ทุกอย่างดูสมจริงที่สุด...เธอต้องการให้เธอเห็น...ว่าฉันนอกใจ...และกำลังจะไปหาผู้หญิงคนนั้น"

น้ำชาเริ่มเข้าใจแล้ว...ทุกอย่างมันถูกจัดฉากขึ้นมา! ทั้งหมดคือแผนการร้ายของรินดา!

"แต่...แต่ทำไม...ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก? ทำไมคุณไม่บอกความจริงกับฉัน?" น้ำชาถาม น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง

"ฉัน...ฉันกลัว" เมธสารภาพ "ฉันกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อฉัน...กลัวว่าเธอจะยิ่งเกลียดฉัน...กลัวว่าเธอจะทิ้งฉันไป...ฉันพยายามจะหาทางพิสูจน์ความจริง...แต่รินดา...เธอเก่งเกินไป...เธอวางแผนได้แนบเนียนมาก"

"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายมาถึงขนาดนี้?" น้ำชาถามอีกครั้ง

"ฉัน...ฉันเสียใจ...น้ำชา...ฉันขอโทษจริงๆ" เมธก้มหน้าลง "ฉันรู้ว่าฉันผิด...ฉันควรจะบอกเธอตั้งแต่แรก...แต่ฉัน...ฉันกลัว...และฉันก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายยังไง"

น้ำชาเงียบไป เธอปล่อยให้เมธอธิบายทุกอย่างอย่างใจเย็น แต่ในใจของเธอก็ยังคงสั่นคลอน ไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างภาพที่เห็นด้วยตา กับคำพูดที่ได้ยินจากปาก

"น้ำชา..." เมธเงยหน้าขึ้นมา สบตากับเธอ "ฉันไม่ได้โกหกเธอ...ฉันรักเธอ...และฉันก็รัก 'น้องพีท' ลูกชายของเธอ...ฉันอยากให้เราได้อยู่ด้วยกัน...อย่างมีความสุข"

น้ำชาส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไง...ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน"

"ฉันรู้..." เมธดึงเธอเข้ามากอดอย่างแผ่วเบา "แต่ขอให้โอกาสฉัน...ให้โอกาสเรา...ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง...ฉันจะแก้ไขทุกอย่าง...ฉันจะจัดการกับรินดา...และเรา...เราจะเริ่มต้นใหม่กัน"

น้ำชารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากอ้อมกอดของเมธ ความอบอุ่นที่เธอเคยสัมผัส และเคยรู้สึกปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ

"ฉัน...ฉันขอเวลา..." น้ำชาพึมพำ "ฉัน...ฉันต้องการเวลาคิด"

เมธพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "ได้...ฉันจะรอ"

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของตำรวจพร้อมกับรินดาที่ถูกควบคุมตัวมาด้วย ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตายังคงฉายแววโกรธแค้น

"พวกแก!" รินดาตะโกนเสียงดัง "พวกแกจะจับฉันไม่ได้! ฉันไม่ยอม!"

น้ำชากับเมธหันไปมองอย่างตกตะลึง

"คุณรินดา...คุณถูกจับกุมในข้อหาฉ้อโกงและสร้างหลักฐานเท็จ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งประกาศเสียงดัง

รินดาพยายามจะดิ้นรน แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวไว้แน่น

"เมธ! แกมันไอ้สารเลว!" รินดากรีดร้อง "แกไม่มีวันหนีฉันพ้น! ฉันจะทำลายแกให้แหลกละเอียด!"

น้ำชามองดูรินดาด้วยความสงสัยระคนสมเพช เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถวางแผนทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้

"คุณรินดา...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?" น้ำชาถามเสียงแผ่วเบา

รินดาหัวเราะเยาะ "ทำไมเหรอ? เพราะไอ้เมธมันหักหลังฉัน! มันปฎิเสธฉัน! มันทำให้ฉันเสียหน้า! ฉันจะไม่มีวันยอมให้มันมีความสุข!"

น้ำชาส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่เข้าใจความแค้นของรินดาเลย

"พาเธอไปได้แล้ว" เมธพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ

รินดาถูกพาออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสน

น้ำชามองหน้าเมธอีกครั้ง แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"เธอ...เธอจะเชื่อฉันไหม...น้ำชา?" เมธถามอย่างร้อนรน

น้ำชาเงียบไป เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ

"ฉัน...ฉันยังไม่รู้" น้ำชาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่...ฉันจะให้โอกาสคุณ...ได้พิสูจน์ตัวเอง"

เมธถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจับมือของน้ำชาไว้แน่น "ขอบคุณ...น้ำชา...ขอบคุณจริงๆ"

น้ำชามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา ทำให้ห้องดูสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม ราวกับเป็นสัญญาณแห่งความหวังใหม่

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเมธก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันส่งข้อความ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที

"ใคร?" น้ำชาถามเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

เมธไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"เมธ! เกิดอะไรขึ้น?" น้ำชาถามอีกครั้ง

เมธเงยหน้าขึ้นมองน้ำชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ไม่...ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้..."

"อะไรคะ?" น้ำชาถามด้วยความกังวล

เมธสั่นหัวเบาๆ "มีคน...มีคนกำลังจะปล่อยคลิป...คลิปที่...ที่ถ่ายตอนเรา..."

น้ำชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คลิปอะไรคะ?"

เมธไม่สามารถตอบได้ คำพูดติดอยู่ในลำคอ เขาเพียงแค่ยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู

น้ำชารับโทรศัพท์มาดู เมื่อเห็นข้อความ และรูปภาพตัวอย่างที่แนบมาด้วย น้ำตาก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง

"ไม่...ไม่นะ...นี่มัน...มันคืออะไรกันแน่!"