ตอนที่ 25 — หัวใจที่เริ่มเยียวยา

"ถ้าคุณคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้ คุณคิดผิดแล้วค่ะคุณหมอ" เสียงของน้ำชาที่สั่นเครือแต่ยังคงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว สะท้อนก้องอยู่ในห้องทำงานหรูหราของเมธ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านโปร่งแสง สาดส่องเป็นเงากระทบใบหน้าของทั้งสองคน เมธยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบมองทะลุเข้าไปในแววตาที่สะท้อนความเจ็บปวดและผิดหวังของหญิงสาวตรงหน้า ‌เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดธรรมดาๆ ที่หลุดออกจากปากเขา จะสามารถทำร้ายหัวใจของใครได้มากขนาดนี้ โดยเฉพาะหัวใจของน้ำชา หญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตของเขาเหมือนพายุหมุน พัดเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสงบนิ่งให้ปั่นป่วน

"ผมไม่ได้คิดจะซื้อคุณ น้ำชา" เมธพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด ​แต่ก็ยังคงมีความเย็นชาบางๆ เจือปนอยู่ "ผมแค่..." เขาลังเลที่จะเอ่ยคำว่า 'ขอโทษ' มันยากเหลือเกินสำหรับเขาที่จะยอมรับความผิดพลาด โดยเฉพาะความผิดพลาดที่เกิดจากความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวง "ผมแค่อยากจะชดเชยในสิ่งที่ผมทำไป"

น้ำชาสะบัดหน้าหนี ‍แววตาที่เคยมีประกายแห่งความหวัง บัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว "ชดเชย? คุณหมอคิดว่าเงินก้อนโตจะลบล้างทุกอย่างได้จริงๆ เหรอคะ? ลบล้างความไว้เนื้อเชื่อใจที่หนูมอบให้? ลบล้างความรู้สึกที่หนูเริ่มมีให้คุณ? หรือแม้กระทั่งลบล้างความรู้สึกผิดในใจของคุณเอง?" ‌น้ำชาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจ็บปวดราวกับมีใครเอามีดกรีดลงกลางใจ

เมธกำหมัดแน่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้อ่อนไหวขนาดนี้ เขามองเห็นความแข็งแกร่งในตัวเธอเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เปราะบางราวกับแก้ว เขาไม่เคยพบเจอใครที่ทำให้เขารู้สึกสับสนได้เท่าเธอมาก่อน

"ผมเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกแย่" เมธเอ่ยเสียงเบาลง ‍"แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้ตั้งใจ..."

"ความตั้งใจของคุณมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วค่ะคุณหมอ" น้ำชาตัดบท "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือความจริงที่ปรากฏ และความจริงนั้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่หนูจะรับไหว" น้ำชาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีส้มอ่อนๆ ​สาดแสงอาทิตย์สุดท้ายของวัน เมธมองแผ่นหลังของเธอ หัวใจของเขาบีบรัดอย่างประหลาด เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้

"ผม...ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้คุณสบายใจได้" เมธยอมรับ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ​ผมเสียใจจริงๆ" คำว่า 'เสียใจ' หลุดออกจากปากของเขาอย่างที่เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้ยินมันง่ายๆ เขาไม่เคยเสียใจอะไรมาก่อนเลยในชีวิต นอกจากเรื่องที่เขาเคยทำร้ายน้ำชา

น้ำชายังคงยืนนิ่ง ไม่หันกลับมา "ความเสียใจของคุณ ​มันไม่สามารถย้อนเวลาให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้" เธอพูดเสียงเรียบ "หนู...หนูต้องการเวลา"

"ผมจะให้เวลาคุณ" เมธตอบทันที "เท่าที่คุณต้องการ" เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกนิด แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่าง "แต่น้ำชา...ผมอยากให้คุณรับรู้ไว้ว่า ผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด ผมไม่ได้เห็นแก่ตัวหรือไร้หัวใจอย่างที่คุณประณามผม"

น้ำชาหันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่ก็ยังมีประกายแห่งความหวังริบหรี่ "หนูไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไงอีกแล้วค่ะ"

"ลองให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม?" เมธกุมมือของเธอไว้เบาๆ มือของเธอเย็นเฉียบ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่คุณคิด"

น้ำชากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของเมธที่สัมผัสกับมือของเธอ มันเป็นความอบอุ่นที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากเขา ความเย็นชาที่เธอเคยสัมผัสจากเขา มันกำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่อนโยนกว่า เธอเห็นแววตาที่จริงใจของเขา มันไม่ใช่แววตาที่หลอกลวง หรือแววตาที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

"คุณหมอ...หนู..." เธอพยายามจะพูด แต่คำพูดติดอยู่ที่คอ

"ผมรู้ว่ามันยาก" เมธบีบมือเธอเบาๆ "แต่ผมจะรอ" เขาปล่อยมือของเธอออก แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ"

น้ำชามองตามหลังเมธไป หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ความสับสนถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความผิดหวัง ความเสียใจ มันยังคงมีอยู่ แต่ก็มีบางอย่างที่ค่อยๆ งอกเงยขึ้นมาในใจ เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ละเอียดอ่อน เป็นประกายแห่งความหวังที่เมธได้จุดมันขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ หรือ? หรือนี่เป็นเพียงแผนการอีกอย่างหนึ่งของเขา?

เสียงโทรศัพท์มือถือของเมธดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู พลางหันมามองหน้าน้ำชา "ผมต้องไปจัดการเรื่องงานด่วน" เขาพูด "ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูขับรถมาเอง" น้ำชาตอบเสียงแหบพร่า

"แต่..." เมธยังคงกังวล

"หนูโอเคค่ะ" น้ำชาพยายามยิ้มให้เขา "ขอบคุณนะคะคุณหมอ"

เมธมองเธออีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ดูแลตัวเองดีๆ นะ น้ำชา" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำชายืนอยู่เพียงลำพัง เธอหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ภาพของเมธ ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันยังคงติดอยู่ในหัวของเธอ

เธอเดินออกจากห้องทำงานของเมธ บรรยากาศภายในบ้านยังคงเงียบสงัด เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่น มองเห็นรูปของน้องต้นกล้าที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของ ความรักที่เธอมีต่อลูกชาย มันคือแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความผิดหวังครั้งนี้มาทำลายอนาคตของลูกได้

"หนูจะเข้มแข็งนะ ต้นกล้า" เธอพึมพำกับตัวเอง "แม่จะผ่านมันไปให้ได้"

เธอเดินไปที่โซฟา นั่งลงอย่างอ่อนแรง ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับเมธ และความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในใจของเธอ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือเธอไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่า หัวใจของเธอกำลังเริ่มสั่นไหวให้กับเขาอีกครั้ง แม้ว่ามันจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกก็ตาม

เมื่อเมธเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง เขามองไปที่ประตูที่น้ำชาเพิ่งเดินจากไป ดวงตาของเขามีแววแห่งความเจ็บปวด เขาโทษตัวเองที่ทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความรู้สึกที่ซับซ้อนได้มากขนาดนี้มาก่อน

"น้ำชา..." เขาพึมพำชื่อของเธอเบาๆ "ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเสียใจอีกต่อไป"

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของน้องต้นกล้า เพื่อนสนิทของน้ำชาอย่าง 'เจน' ก็กำลังรอคอยการกลับมาของเธอด้วยความเป็นห่วง

"น้ำชา เป็นยังไงบ้าง?" เจนเอ่ยถามทันทีที่เห็นน้ำชาเดินเข้ามา

น้ำชายิ้มแห้งๆ "ก็...อย่างที่เห็น"

"เขาทำอะไรเธออีกแล้วเหรอ?" เจนถามอย่างหัวเสีย

"ไม่เชิง...มันเป็นเรื่องของความเข้าใจผิด" น้ำชาพยายามอธิบาย

"ความเข้าใจผิดอะไรที่ทำให้เธอเสียใจขนาดนี้" เจนจ้องหน้าน้ำชาเขม็ง "บอกฉันมาเถอะน้ำชา ฉันเป็นห่วงเธอ"

น้ำชายังคงลังเลที่จะเล่าเรื่องทั้งหมด เธอรู้ดีว่าเจนจะรู้สึกโกรธแทนเธอ แต่เธอเองก็ยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่

"เอาไว้ก่อนนะเจน" น้ำชาเอ่ย "หนูขอเวลาคิดอะไรบางอย่างก่อน"

เจนถอนหายใจ "ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไร ต้องการฉันเมื่อไหร่ บอกฉันนะ"

น้ำชายิ้มให้เพื่อนอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของน้องต้นกล้า เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง จ้องมองใบหน้าหลับใหลของลูกชายอย่างอ่อนโยน

"ลูกรัก" เธอพึมพำ "แม่จะสู้เพื่อเรานะ"

ในใจของน้ำชา ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนระหว่างความเจ็บปวดที่เมธเคยทำไว้ และความรู้สึกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบ เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อลูกชายอันเป็นที่รักของเธอ