ตอนที่ 27 — คำตอบของหัวใจ

"คุณหมอคะ..." เสียงของน้ำชาเอ่ยขึ้นเบาๆ ในความเงียบของห้องนอนอันหรูหรา แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านหน้าต่าง บรรจงวาดลวดลายบนพื้นห้อง เผยให้เห็นเงาของทั้งสองคนที่ยืนประจันหน้ากัน เมธหันมามองน้ำชา ดวงตาคมกริบของเขามีแววแห่งความคาดหวังที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ

"ครับ ‌น้ำชา" เมธตอบรับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แตกต่างจากความเย็นชาในวันแรกๆ ที่เธอพบเขาอย่างสิ้นเชิง

"หนู...หนูคิดทบทวนทุกอย่างแล้วค่ะ" น้ำชาสูดหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "หนู...หนูไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว"

เมธก้าวเข้ามาใกล้น้ำชาอีกนิด แววตาของเขาสงสัยระคนยินดี ​"คุณหมายความว่ายังไง น้ำชา"

"หนู...หนูรู้สึกดีกับคุณค่ะ" น้ำชาสารภาพออกมาตรงๆ คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเธอราวกับถูกสะกดไว้ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถพูดคำนี้ออกมาได้ง่ายๆ "หนู...หนูรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย เวลาที่อยู่กับคุณ"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเมธ ‍มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนโยน "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น น้ำชา" เขาเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ "ผมก็รู้สึกเหมือนกัน"

น้ำชารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเมธ มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากทุกครั้งที่เขาเคยสัมผัสเธอ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดจากความจำใจ หรือความสงสาร ‌แต่มันคือความรู้สึกที่มาจากใจที่ต้องการจะใกล้ชิด

"หนู...หนูรู้ว่าเราเริ่มต้นกันไม่ดี" น้ำชาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "และหนูก็รู้ว่ามันยังมีเรื่องอีกมากมายที่เราต้องเผชิญ"

"ผมรู้" เมธพยักหน้า "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เขาจับมือของน้ำชาไว้แน่น "ผมจะคอยดูแลคุณและต้นกล้าให้ดีที่สุด"

น้ำชามองเข้าไปในดวงตาของเมธ ‍เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดออกมา มันไม่ใช่ภาพลวงตา มันไม่ใช่การหลอกลวงอีกต่อไป ความเจ็บปวดและความแค้นที่เคยมี มันเริ่มเลือนลางลงไปเรื่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยนกว่า

"หนู...หนูตัดสินใจแล้วค่ะ" น้ำชาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "หนู...หนูจะให้โอกาสคุณอีกครั้งค่ะ ​คุณหมอ"

ใบหน้าของเมธเต็มไปด้วยความดีใจอย่างเห็นได้ชัด เขาบีบมือของน้ำชาเบาๆ "ขอบคุณนะ น้ำชา" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

ทั้งสองคนยืนมองตากัน ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานค่อยๆ ถูกปลดปล่อยออกมา ​มันไม่ใช่แค่ความรักที่กำลังก่อตัวขึ้น แต่เป็นความหวังถึงอนาคตที่สดใสกว่าเดิม

ในคืนนั้น น้ำชาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แท้จริงจากเมธ เขาไม่ได้แค่ดูแลเธอในฐานะภรรยาที่ต้องแต่งงานด้วย แต่เขาดูแลเธอในฐานะคนที่เขารักและต้องการจะใช้ชีวิตร่วมด้วยจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำชาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เบิกบาน เธอเดินเข้าไปในห้องครัว และพบว่าเมธกำลังเตรียมอาหารเช้าให้อยู่

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ" ​น้ำชาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

เมธหันมามองเธอ ใบหน้าของเขามีความสดใสกว่าที่เคย "อรุณสวัสดิ์ครับน้ำชา" เขาเดินเข้ามาโอบกอดเธอไว้เบาๆ "คุณรู้สึกดีขึ้นไหม"

"ดีขึ้นมากค่ะ" น้ำชาซบหน้ากับอกของเมธ "ขอบคุณนะคะ"

"ผมดีใจ" เมธกระชับอ้อมกอด "วันนี้เราไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารที่เราเคยไปกันตอนแรกได้ไหม"

น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองเมธ "ได้ค่ะ" เธอตอบรับอย่างยินดี

การไปทานอาหารที่ร้านนั้น เป็นเหมือนการย้อนรอยความทรงจำในอดีต แต่มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คราวนี้ แทนที่จะเป็นความตึงเครียดและความไม่ไว้วางใจ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ

"ผมอยากจะบอกคุณอีกครั้งนะ น้ำชา" เมธเอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่ "ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผมเคยทำผิดพลาดไป"

น้ำชาจับมือของเมธไว้ "หนูให้อภัยคุณแล้วค่ะ" เธอยิ้ม "และหนูก็เชื่อว่า เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันได้"

เมธมองหน้าน้ำชา แววตาของเขามีความสุขอย่างแท้จริง เขารู้สึกได้ว่ากำแพงแห่งความเย็นชาที่เคยเป็นของเขา กำลังค่อยๆ ถูกทลายลงไปทีละน้อย

แต่แล้ว ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข เสียงโทรศัพท์ของเมธก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ใครโทรมาเหรอคะ" น้ำชาถาม

"เป็นเรื่องงานนิดหน่อยครับ" เมธตอบ พลางเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก

น้ำชาเฝ้ามองแผ่นหลังของเมธด้วยความเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่าอะไรที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวเขามากขึ้นแล้ว

เมธยืนรับโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"อะไรนะ!" เมธอุทานเสียงดัง "เป็นไปไม่ได้!"

น้ำชาได้ยินเสียงเมธตะโกน เธอรีบเดินออกไปหาเขา

"มีอะไรรึเปล่าคะคุณหมอ" น้ำชาถามอย่างร้อนรน

เมธหันมามองน้ำชา ใบหน้าของเขาซีดเผือด "มีคน...มีคนส่งรูปมาให้ผม" เขาพูดเสียงสั่น

"รูปอะไรคะ" น้ำชาถามอย่างไม่เข้าใจ

เมธลังเลที่จะตอบ แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจยื่นโทรศัพท์ให้ดู

น้ำชาหยิบโทรศัพท์ของเมธขึ้นมาดู ภาพบนหน้าจอ ทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่ ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ที่แสดงให้เห็นเมธในวัยหนุ่ม กำลังยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น...คือ 'แพรวา' อดีตคนรักของเมธ! และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ...แพรวา กำลังอุ้มทารกเพศชายคนหนึ่งอยู่!

น้ำชามองภาพนั้นด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอพยายามตั้งสติ แต่ภาพนั้นมันชัดเจนเกินไป

"นี่มัน...นี่มันอะไรกันคะคุณหมอ" น้ำชาถามเสียงแหบพร่า

เมธมองหน้าน้ำชา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด "น้ำชา...ผม...ผมขอโทษ"

"นี่...นี่คือความลับที่คุณกำลังปกปิดอยู่เหรอคะ!" น้ำชาถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม

เมธไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขาได้แต่ยืนนิ่ง จมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น

"บอกมาสิคะ! บอกมาเดี๋ยวนี้!" น้ำชาตะโกนเสียงดัง

เมธหลับตาลงช้าๆ "รูปนั้น...มันคือ...ลูกของเรา"

คำพูดนั้นของเมธ เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของน้ำชา เธอแทบจะยืนไม่อยู่ ภาพของแพรวา กับทารกในอ้อมแขน มันผุดขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ลูก...ลูกของคุณ?" น้ำชาถามเสียงสั่น "หมายความว่า...คุณมีลูกกับแพรวาจริงๆ อย่างนั้นเหรอคะ!"

เมธพยักหน้าช้าๆ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ความจริงอันโหดร้ายมันได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว

น้ำชารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยคาดคิดว่าความลับที่เมธปกปิดอยู่ มันจะโหดร้ายและเจ็บปวดได้ขนาดนี้

"คุณหลอกหนู!" น้ำชาตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลพราก "คุณหลอกหนูมาตลอด!"

"ผม...ผมจะอธิบาย" เมธพยายามจะเข้าไปปลอบ แต่น้ำชาถอยห่างออกไป

"ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น!" น้ำชาพูดเสียงดัง "หนู...หนูไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว!"

เธอหันหลังให้กับเมธ แล้ววิ่งออกไปจากร้านอาหาร ทิ้งให้เมธยืนนิ่ง จมอยู่กับความเจ็บปวดและความผิดหวัง

เขาเพิ่งจะได้รับคำตอบจากหัวใจของน้ำชา ว่าเธอจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่แล้ว...ความลับที่เขาปกปิดมาตลอด มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังจะสร้างขึ้นมา

ใครจะเป็นฝ่ายที่ต้องเจ็บปวดที่สุดใน 'เกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยวเย็นชา' นี้? น้ำชาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย หรือเมธที่ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังจะได้รับมา? คำตอบนั้น...ยังคงคลุมเครืออยู่ในวังวนแห่งความเจ็บปวดและความลับดำมืด...