ตอนที่ 11 — ความใกล้ชิดที่อันตราย

"อย่ามองฉันแบบนั้น ปลายฝน" เสียงของภาคินดังขึ้นอย่างแหบพร่า แววตาของเขามีความหวั่นไหวบางอย่างที่ปลายฝนไม่เคยเห็นมาก่อน

บรรยากาศในห้องทำงานของภาคินอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจับต้องได้ ปลายฝนก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารกองโตที่ภาคินโยนมาให้เธอทำ เธอพยายามไม่สบตาเขา พยายามไม่ให้หัวใจเต้นแรงเกินไป แต่ทุกครั้งที่เขาขยับตัว ‌ทุกครั้งที่ลมหายใจของเขาปะทะใบหน้า ทุกครั้งที่สายตาของเขาเหลือบมา เธอก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่หน้าบ้าน ภาคินก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องความลับอีกเลย เขากลับยื่นข้อเสนอให้ปลายฝนทำงานในบริษัทของเขาในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัว โดยอ้างว่าต้องการคนที่ไว้ใจได้มาช่วยงานในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ ปลายฝนปฏิเสธในตอนแรก แต่เมื่อภาคินยืนกราน ​และเมื่อเธอได้รู้ว่าการทำงานใกล้ชิดกับภาคินอาจเป็นหนทางเดียวที่จะเข้าถึงข้อมูลที่เธอต้องการได้ เธอก็จำใจต้องยอมรับ

"แล้วคุณอยากให้ฉันมองคุณแบบไหนคะ?" ปลายฝนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววท้าทาย แต่ลึกๆ ลงไป กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ กำลังก่อตัวขึ้น

ภาคินเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ‍กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเขา กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นที่เคยทำให้เธออบอุ่นใจ กลับกลายเป็นเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างกาย "มองฉันในฐานะศัตรู... ในฐานะคนที่คุณเกลียด"

"ฉันเกลียดคุณจริงๆ ‌เหรอคะ?" ปลายฝนเลิกคิ้ว "บางที... ฉันอาจจะจำไม่ได้แล้วก็ได้"

คำพูดนั้นทำให้ภาคินชะงัก เขาไม่คิดว่าปลายฝนจะพูดแบบนี้ออกมา "อย่าพูดจาไร้สาระ"

"ทำไมคะ? เพราะคุณไม่อยากให้ฉันเกลียดคุณ?" ปลายฝนแกล้งยิ้มมุมปาก ‍"หรือเพราะคุณกลัวว่าถ้าฉันเกลียดคุณจริงๆ... คุณจะทนรับมันไม่ไหว?"

ภาคินถอนหายใจ เขาเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ มองปลายฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ปลายฝน... ผมขอโทษ"

คำขอโทษที่ไม่คาดคิด ทำให้ปลายฝนแทบจะหยุดหายใจ เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะขอโทษเธอ ​"ขอโทษ... เรื่องอะไรคะ?"

"เรื่องทุกอย่าง" เขาตอบเสียงเบา "เรื่องที่ผมหลอกคุณ เรื่องที่ผมทำให้คุณเจ็บปวด เรื่องที่ผม... ไม่สามารถปกป้องคุณได้"

ปลายฝนเม้มปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ​พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา "คุณพูดเหมือนกับว่า... คุณรู้สึกผิดจริงๆ"

"ผมรู้สึกผิดจริงๆ" ภาคินมองตรงมาที่เธอ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยมีความสุขเลย ผมหลอกตัวเองมาตลอดว่าสิ่งที่ผมทำไปมันถูกต้อง แต่มันไม่เคยเป็นอย่างนั้นเลย"

ความรู้สึกผิดที่ฉายชัดในแววตาของภาคิน ​ทำให้ปลายฝนเริ่มสับสน เธอเคยคิดว่าเขาเป็นคนเย็นชา เห็นแก่ตัว และไร้หัวใจ แต่ตอนนี้ ภาพลักษณ์นั้นกำลังค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว

"ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกับฉัน" ปลายฝนเอ่ยถามเบาๆ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอัดอั้น "ทำไมคุณถึงหลอกฉัน?"

ภาคินหลับตาลง ราวกับกำลังจะย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีต "เพราะผม... ผมกลัว"

"กลัว?" ปลายฝนพึมพำ "กลัวอะไร?"

"กลัวที่จะเสียคุณไป" เขาเปิดตาขึ้นมองเธอ แววตาของเขามีความจริงใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ แต่ผม... ผมรักคุณมากเกินไป"

หัวใจของปลายฝนเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ความรักที่เขาพูดถึง มันคือความรักจริงๆ หรือเป็นเพียงคำลวงอีกครั้ง?

"รัก? คุณกำลังพูดถึงความรักงั้นเหรอคะ?" ปลายฝนหัวเราะอย่างขมขื่น "ความรักที่ทำให้คุณต้องพรากครอบครัวฉันไป ความรักที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน ความรักแบบนั้น... ฉันไม่ต้องการ!"

"ผมไม่ได้พรากครอบครัวคุณไป" ภาคินรีบแก้ต่าง "ผม... ผมแค่พยายามจะปกป้องคุณ"

"ปกป้อง?" ปลายฝนตะโกนกลับ "คุณกำลังปกป้องฉันด้วยการทำลายชีวิตฉันงั้นเหรอคะ? คุณกำลังปกป้องฉันด้วยการทำให้ฉันเจ็บปวดจนแทบจะตายไปข้างนึงงั้นเหรอ!"

น้ำตาของปลายฝนไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานานแสนนาน กำลังปะทุออกมาอย่างรุนแรง

ภาคินมองดูเธอด้วยความเจ็บปวด เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ ปลอบเธอ แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์

"ปลายฝน... ผมขอโทษจริงๆ" เขาพึมพำ

"ขอโทษ... มันทดแทนทุกอย่างไม่ได้หรอกค่ะ" ปลายฝนเช็ดน้ำตาอย่างแรง "ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของคุณอีกแล้ว"

เธอหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน พยายามรวบรวมสติเพื่อทำงานต่อไป แต่ภาพใบหน้าอันเจ็บปวดของภาคินยังคงติดตา

ในขณะที่ปลายฝนกำลังพยายามสงบสติอารมณ์ ภาคินก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปวางบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา

ปลายฝนสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอกลับปล่อยให้เขาทำอย่างนั้น

"ผมรู้ว่ามันยาก" ภาคินพูดเสียงเบา "แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อผมอีกครั้ง"

"เชื่อคุณ?" ปลายฝนหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร ในเมื่อทุกครั้งที่คุณพูด... คุณก็แค่โกหกฉัน"

"ผมไม่ได้โกหก" ภาคินสบตาเธอตรงๆ "ผมรักคุณ ปลายฝน ผมรักคุณจริงๆ"

คำพูดนั้น... มันเหมือนมีมนต์สะกด ทำให้ปลายฝนแทบจะลืมหายใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะแพ้ให้กับความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยมีต่อเขา

"แล้ว... แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไป" ปลายฝนถามเสียงสั่น

ภาคินยิ้มบางๆ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมไม่ได้โกหก" เขาค่อยๆ เลื่อนมือลงไปจับมือของเธอ บีบเบาๆ "และผมจะแก้ไขทุกอย่างที่ผมทำผิดไป"

ความใกล้ชิดระหว่างทั้งสองคนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มือของพวกเขาประสานกันแน่น ปลายฝนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของภาคิน ความอบอุ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกเก่าๆ ที่เริ่มกลับมา มันเหมือนไฟที่กำลังจะลุกโชนอีกครั้ง และเธอไม่แน่ใจว่าเธอจะควบคุมมันได้หรือไม่

ภาคินมองปลายฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปวดร้าว เขารู้ดีว่าความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป แต่เขาก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้

"ผม... ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ

ปลายฝนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของทั้งสองคนสบกัน แววตาของภาคินเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เธอเองก็สัมผัสได้

"คุณ... คุณไม่ควรทำแบบนี้" ปลายฝนพยายามเตือนตัวเอง

"ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้" ภาคินตอบ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหาเธออย่างช้าๆ

ปลายฝนหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรดใบหน้าของเธอ ก่อนที่ริมฝีปากของภาคินจะทาบทับลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

จูบนั้น... มันเต็มไปด้วยความหวาน ความโหยหา และความปวดร้าว มันเหมือนเป็นการบอกลา เป็นการขอโทษ และเป็นการเริ่มต้นใหม่ในเวลาเดียวกัน

ขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้นเอง ประตูห้องทำงานของภาคินก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

"พี่ภาคิน!" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันแสนอ่อนหวานลงทันที

ปลายฝนและภาคินผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ทั้งสองหันไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ

ที่หน้าประตู คือผู้หญิงสาวสวยในชุดเดรสสีแดงเพลิง เธอยืนมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความผิดหวัง

"แก... แกทำอะไรกับเขา!" เธอตะโกนใส่ปลายฝน

ปลายฝนอึ้งไป เธอจำหญิงสาวคนนี้ได้... เธอคือ 'รินดา' หญิงสาวที่ภาคินเคยบอกว่าเป็นเพียงน้องสาว แต่ตอนนี้ แววตาของเธอแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก

ภาคินหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่ารินดาจะมาหาเขาที่นี่ในตอนนี้

"รินดา... ฟังพี่ก่อน" ภาคินพยายามจะอธิบาย

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินดากล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะหันมามองปลายฝนด้วยสายตาอาฆาต "เธอ... เธอคือคนที่พี่ภาคินบอกว่าไม่สนใจใช่ไหม? แต่ดูเหมือนว่า... เธอจะเข้ามาปั่นหัวเขาได้สำเร็จ"

ปลายฝนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร"

"อย่ามาทำเป็นใสซื่อ!" รินดาเดินเข้ามาหาปลายฝนอย่างรวดเร็ว "แกมันก็แค่ผู้หญิงที่เข้ามาหลอกลวงเขา!"

ภาคินพยายามจะเข้าไปขวาง แต่รินดาผลักเขาออก "ออกไปนะพี่ภาคิน! ปล่อยให้ฉันจัดการกับผู้หญิงคนนี้เอง!"

ปลายฝนรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างภาคินกับรินดาเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ กำลังจะนำพาเธอไปสู่อันตรายที่คาดไม่ถึง