ตอนที่ 3 — ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

บรรยากาศรอบตัว ณิชาอึดอัดราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น หัวใจของเธอเต้นโครมครามอยู่ในอก ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าของภัทรอย่างไม่อยากจะเชื่อ คำพูดที่หลุดออกจากปากเขา มัน… น่าทึ่งจนแทบจะแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน ‌และน่ากลัวจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แล่นไปทั่วร่าง

"คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถามออกไป เสียงสั่นพร่าจนแทบจะจับใจความไม่ได้

ภัทรพยักหน้า ดวงตาคู่คมของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธออย่างไม่ละสาย ราวกับจะสะกดทุกการเคลื่อนไหวของเธอเอาไว้ "จริง ผมต้องการให้คุณกลับมาเป็นเลขาของผมอีกครั้ง ​ณิชา และผมก็มีข้อเสนอที่จะทำให้คุณไม่มีทางปฏิเสธได้"

สิ้นคำพูดนั้น ณิชาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน สมองน้อยๆ ของเธอหมุนคว้างราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ซับซ้อนเกินกว่าจะรับไหว ห้าปีที่แล้ว ภัทรจากไปอย่างไร้เยื่อใย ‍ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของหัวใจที่เคยเปี่ยมสุขของเธอ วันนี้เขากลับมา พร้อมกับข้อเสนอที่ฟังดูเหมือนมาจากโลกแฟนตาซี หรือนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่าน

"แต่… ทำไมคะ" เธอถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ "ทำไมคุณถึงต้องการฉันกลับไป? ‌หลังจากที่คุณ… ไม่เคยเห็นค่าฉันเลย" คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธอไปเองโดยไม่ทันได้ยั้งคิด มันคือคำถามที่กัดกินใจเธอมาตลอดห้าปี

แววตาของภัทรอ่อนลงเล็กน้อย สังเกตเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ "ผมรู้ว่ามันอาจจะดูไม่สมเหตุสมผล" เขาถอนหายใจยาว ราวกับกำลังแบกรับภาระบางอย่างที่หนักอึ้ง ‍"แต่ผมมีเหตุผลของผม และผมเชื่อว่าเมื่อคุณได้รู้ คุณจะเข้าใจ"

"เหตุผลอะไรคะ" เธอคาดคั้น เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจยังคงเกาะกุมหัวใจเธออยู่

"ผมมีภารกิจที่ต้องทำ" เขาตอบ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ​"ภารกิจที่สำคัญมาก และผมต้องการคนที่ผมไว้ใจที่สุดมาช่วย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อไปดีหรือไม่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นจนสัมผัสได้ถึงความหนักแน่น "และผมเชื่อว่าคุณคือคนๆ นั้น"

"ภารกิจอะไรคะ" เธอถามอย่างไม่ลดละ ​ความอยากรู้ผลักดันให้เธอต้องก้าวต่อไป แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหลังคำพูดของเขาอาจมีอะไรที่อันตรายซ่อนอยู่

"เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ… อดีต" เขาตอบ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงหนักแน่น "และมันก็มีบางอย่างที่ผมต้องแก้ไข"

อดีต? คำว่า ​"อดีต" เพียงคำเดียว ทำให้ความรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเธอ เธอจำได้ดีว่าอดีตของเธอกับภัทรเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความลับที่รอวันถูกเปิดเผย และความรู้สึกที่เหมือนถูกทอดทิ้ง

"คุณหมายถึง… อดีตของเราเหรอคะ" เธอถามเสียงเบา ราวกับกลัวว่าคำตอบที่ได้ยินจะยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเจ็บปวด

ภัทรพยักหน้า "ใช่" เขาตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอ "และผมต้องการให้คุณช่วยผมแก้ไขมัน"

ณิชาเริ่มรู้สึกสับสนมากกว่าเดิม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภัทรถึงต้องการให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอดีตของพวกเขาอีกครั้ง หลังจากที่เธอพยายามอย่างหนักที่จะลืมมันไปให้หมดสิ้น พยายามจะสร้างชีวิตใหม่ที่ปราศจากเงาของเขา

"ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะช่วยคุณได้" เธอพูดเสียงอ่อย ความรู้สึกท้อแท้เริ่มคืบคลานเข้ามา เธอไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งพอจะเผชิญหน้ากับอดีตที่บาดลึกเช่นนั้น

"คุณทำได้" ภัทรยืนยัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ "คุณรู้จักผมดีกว่าใครๆ และคุณก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง"

คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกสะอึกเล็กน้อย ใช่… เธอรู้จักเขาดีจริงๆ เธอรู้ทุกซอกทุกมุมของหัวใจเขา รู้ทุกความชอบ ไม่ชอบ รู้ทุกรอยยิ้มที่ซ่อนความเศร้า แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขามันได้ขาดสะบั้นไปแล้วตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว

"แล้ว… ข้อเสนอของคุณคืออะไรคะ" เธอถามอย่างจำใจ แม้จะรู้ดีว่าคำตอบนั้นอาจจะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด

ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่างกับสิ่งที่กำลังจะพูด ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิต ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงจนแทบจะไม่มีที่ว่างให้คำโต้แย้ง "ผมจะให้ค่าตอบแทนคุณเป็น… ความลับที่คุณต้องการรู้"

คำว่า "ความลับ" ทำให้ณิชาใจหายวาบ ราวกับมีใครบางคนใช้มีดกรีดลงกลางใจ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความตกใจระคนสงสัย "ความลับ? ความลับอะไรคะ"

"ความลับที่ผมเก็บไว้… ความลับที่ทำให้ผมต้องจากไป" เขาตอบ ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดในอดีต "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง… ถ้าคุณตกลงที่จะกลับมาเป็นเลขาของผม"

ณิชาอ้าปากค้าง สมองของเธอประมวลผลคำพูดนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความลับที่ทำให้เขาจากไป? เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาจากไปเพราะความลับอะไร เธอคิดมาตลอดว่าเขาแค่เบื่อเธอ หรืออาจจะเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่า

"คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ" เธอถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างแท้จริง

"ผมหมายความว่า… ผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง" ภัทรตอบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ผมจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้คุณรู้"

หัวใจของณิชากำลังเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก นี่คือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอดห้าปี… ความจริง! ความจริงที่เขาพรากไปจากเธอ ความจริงที่เธอเฝ้ารอมาตลอด

"ถ้า… ถ้าฉันตกลง" เธอพูดอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่า "คุณจะบอกความจริงทั้งหมดจริงๆ เหรอคะ"

"จริง" ภัทรยืนยัน ดวงตาของเขาแน่วแน่ "ผมจะไม่โกหกคุณอีกต่อไป"

ณิชาหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปให้กลับคืนมา เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะได้รู้ความจริง และเธอไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปได้อีกแล้ว แม้ว่าการเผชิญหน้ากับอดีตจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม

"ฉัน… ฉันตกลง" เธอตอบด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้จะยังมีความลังเลแฝงอยู่

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภัทร มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนผู้ชนะ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็แฝงไปด้วยความเศร้าบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ราวกับว่าชัยชนะครั้งนี้ก็แลกมาด้วยราคาที่แสนแพง

"ขอบคุณนะ ณิชา" เขาพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด "ผมรู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ยาก แต่ผม…" เขาหยุดไปชั่วขณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่เหมาะสมที่สุด "ผมขอบคุณที่คุณยังให้โอกาสผม"

ณิชาพยักหน้าเบาๆ เธอไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี ความโล่งใจที่กำลังจะได้รู้ความจริง ปะปนกับความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และความรู้สึกบางอย่างที่เธอก็ไม่แน่ใจว่าคืออะไร

"แล้ว… เมื่อไหร่คะ" เธอถาม "เมื่อไหร่ที่คุณจะบอกฉัน"

ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออีกครั้ง "ทันทีที่คุณกลับมาทำงานกับผม" เขาตอบ "เราจะเริ่มต้นกันในวันพรุ่งนี้"

วันพรุ่งนี้? เร็วจัง… ณิชารู้สึกใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมแล้วจริงๆ หรือยัง แต่เมื่อนึกถึงความจริงที่รออยู่ เธอก็รู้ว่าไม่มีทางถอยหลังอีกแล้ว

"ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับ "ฉันจะกลับไปทำงานกับคุณ"

ภัทรพยักหน้า เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่แววตาของเขาก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ "ขอบคุณมากนะ ณิชา" เขาพูดอีกครั้ง "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

ณิชาได้แต่พยักหน้าตอบรับ เธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจะจริงหรือไม่ แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอคือการได้รู้ความจริง และเธอหวังว่าข้อเสนอของภัทรครั้งนี้ จะไม่นำพาเธอไปสู่ความเจ็บปวดที่มากกว่าเดิม

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดพร้อมกับผายมือไปที่ประตู ราวกับต้องการจะรีบหนีออกจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้ไปให้พ้น

ภัทรพยักหน้า "ครับ" เขาตอบ "ผมจะรอคุณในวันพรุ่งนี้"

เมื่อณิชาเดินออกจากห้องทำงานของภัทรไป เธอก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ค่อยๆ จางหายไป แต่ความสับสนและความคาดหวังกลับทวีคูณขึ้นมาแทนที่ เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้แน่ๆ คือชีวิตของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล.