"คุณกลับมาทำไม" เสียงของณิชาสั่นเครือจนแทบจะหลุดออกมาจากลำคอ เธอพยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด ยืนเผชิญหน้ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย แต่กลับแปลกหน้าจนน่าใจหาย ภัทรยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ ราวกับเงาจากอดีตที่ตามหลอนมาห้าปี เขาไม่ใช่แค่เงาที่ลอยมาตามสายลม แต่คือตัวตนที่เคยทำลายหัวใจเธอจนแหลกละเอียด
“ผมกลับมาทำงาน” ภัทรตอบเสียงเรียบ แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ณิชาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาแห่งความรักที่เคยมีให้กัน หรือแววตาแห่งความผิดหวังที่ทิ้งเธอไป แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง
“ทำงาน? ที่นี่?” ณิชาหัวเราะเยาะในลำคอ คำถามนั้นหลุดออกจากปากโดยไม่ตั้งใจ มันสะท้อนความไม่เชื่อ ความเจ็บปวด และความสับสนที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
“ใช่ ที่นี่ ภัทร กิตติคุณ กลับมาบริหารบริษัทของพ่ออีกครั้ง” เขาเดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างไม่ขออนุญาต ราวกับว่ามันเป็นพื้นที่ที่เขาเคยเป็นเจ้าของ และในอดีต มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
ณิชาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าการกลับมาของเขาทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นคลอน แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กสาวที่พร้อมจะเสียศูนย์อีกต่อไป ห้าปีที่ผ่านมา เธอใช้เวลาเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำ สร้างชีวิตใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้นมาด้วยตัวเอง เธอเป็นเลขาฯ มืออาชีพที่ทุกคนไว้วางใจ เป็นที่ปรึกษาที่เก่งกาจ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอได้พิสูจน์แล้วว่าเธอสามารถยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณภัทร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นกลางที่สุด พยายามกักเก็บความรู้สึกที่ปั่นป่วนเอาไว้ภายใน “ฉัน ณิชา พงศ์พัชรา เลขาฯ ส่วนตัวของประธานบริษัทคนปัจจุบัน” เธอย้ำคำว่า ‘ประธานบริษัทคนปัจจุบัน’ ชัดถ้อยชัดคำ เพื่อย้ำเตือนสถานะของเธอและของเขา
ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาหยุดอยู่ที่ดวงตาของเธอ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง “ณิชา… เธอยังอยู่ที่นี่”
“ฉันไม่เคยไปไหนค่ะ” เธอตอบกลับทันควัน “ที่นี่คือที่ทำงานของฉัน”
“ฉันรู้” เขาพยักหน้าช้าๆ “แล้ว… เป็นยังไงบ้าง”
“ก็… ก็ดีค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม ไม่อยากจะเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้เขาฟัง ไม่อยากให้เขารู้ว่าการจากไปของเขามีผลต่อชีวิตเธอมากแค่ไหน
“ฉันได้ยินมาว่าเธอเก่งมาก” ภัทรพูดต่อ “เป็นเลขาฯ ที่ประธานคนก่อนไว้ใจที่สุด”
“ขอบคุณค่ะ” ณิชาตอบสั้นๆ เธอไม่แน่ใจว่าคำชมนี้มาจากใจจริง หรือเป็นเพียงคำพูดที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อตัดบท
“ฉัน… ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว” ภัทรกล่าวเสียงเบาลง “เรื่องงาน… ที่สำคัญมาก”
ณิชาลังเล เธอไม่อยากจะตอบตกลง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเขา มันมีความเร่งด่วนบางอย่างแฝงอยู่
“ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่ค่ะ” เธอพยายามปฏิเสธ
“ฉันรู้ว่าเธอไม่ว่าง แต่เรื่องนี้… รอไม่ได้จริงๆ” ภัทรเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยืนประจันหน้าเธออีกครั้ง ระยะห่างที่ลดลงทำให้หัวใจของณิชาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นเดิมที่เธอเคยหลงใหล… และเกลียดชัง
“คุณภัทร… คุณจะทำอะไร” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันอยากจะขอให้เธอกลับมาทำงานกับฉันอีกครั้ง” ภัทรพูดออกมาตรงๆ
ณิชาเบิกตากว้าง “อะไรนะคะ!”
“ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูไม่สมเหตุสมผล แต่… ฉันต้องการเธอ ณิชา ฉันต้องการเลขาฯ ที่เข้าใจฉันที่สุด”
“แต่… ฉันเป็นเลขาฯ ของคุณประธานคนปัจจุบันนะคะ” เธอพยายามอธิบาย
“ฉันรู้ แต่… ฉันจะขอประธานคนปัจจุบัน เธอจะย้ายมาอยู่กับฉัน” ภัทรยืนยัน “ฉันพร้อมจะให้ข้อเสนอที่ดีที่สุด”
ณิชาอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องการเธอขนาดนี้ อะไรคือสิ่งที่เขาต้องการจากเธออีกครั้ง
“ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงต้องการฉัน” เธอถามอย่างตรงไปตรงมา
ภัทรนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสะท้อนความขัดแย้งบางอย่าง “มัน… เป็นเรื่องซับซ้อน” เขาถอนหายใจ “ฉันจะอธิบายให้ฟัง… แต่ตอนนี้… ช่วยตอบตกลงฉันก่อนได้ไหม”
ณิชากำหมัดแน่น เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งอดีตอีกครั้ง การกลับมาของเขาครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่การกลับมาทำงาน แต่มันมีความลับบางอย่างที่เขาต้องการปิดบังเอาไว้ และณิชาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่แฝงอยู่
“ฉัน… ต้องคิดดูก่อนค่ะ” เธอตอบ เธอไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ในตอนนี้
“ได้” ภัทรพยักหน้า “แต่ขอให้คิดให้ดีนะ ณิชา ฉันหวังว่าเธอจะให้โอกาสฉัน”
เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งให้ณิชายืนนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอมองตามเงาของเขาไปจนลับตา ความรู้สึกสับสน ความโกรธ และความกลัวถาโถมเข้ามาพร้อมกัน การกลับมาของภัทรครั้งนี้ มันไม่ธรรมดาแน่ๆ และเธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอหลังจากนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับณิชา แต่ละวันคือการต่อสู้กับความรู้สึกภายในใจ เธอพยายามตั้งสติ คิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การกลับมาของภัทรทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลับมาหลังจากที่ทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อห้าปีก่อน และทำไมเขาถึงต้องการเธอมาทำงานด้วยอีกครั้ง
“ณิชา เธอโอเคไหม?” เสียงของ “แพรว” เลขาฯ สาวรุ่นน้องที่ทำงานอยู่แผนกข้างๆ ดังขึ้นมา เธอเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟ
ณิชามองแพรว ยิ้มบางๆ “ก็… ได้อยู่”
“เห็นคุณภัทรกลับมาแล้ว ตกใจเหมือนกันนะ” แพรวพูดพลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ “ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาบริหารบริษัทอีก”
“ใช่” ณิชาตอบ “ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน”
“แต่ว่า… คุณภัทรดูเปลี่ยนไปนะ” แพรวพูดต่อ “ดู… นิ่งขึ้น แล้วก็… ดูเหมือนมีเรื่องกังวลอะไรอยู่ตลอดเวลา”
ณิชาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็รู้สึกแบบนั้น ภัทรในตอนนี้ดูไม่เหมือนภัทรคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เขาดูสุขุม เยือกเย็น แต่ก็มีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตาของเขา
“เขาดู… เหนื่อยๆ นะ” ณิชาเสริม
“ใช่ๆ” แพรวเห็นด้วย “ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร แต่… หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนะ”
หลังจากแพรวเดินจากไป ณิชาก็นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่แฝงอยู่ในการกลับมาของภัทร มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เขาต้องการปกปิด และเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันเกี่ยวพันกับเธอหรือไม่
ในช่วงบ่าย ภัทรเดินเข้ามาในออฟฟิศของเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มาพูดเรื่องข้อเสนอให้เธอกลับไปทำงาน แต่มาพร้อมกับเอกสารกองใหญ่
“ณิชา” เขาเรียกเสียงทุ้ม
ณิชาเงยหน้าขึ้นมอง “มีอะไรคะ?”
“ฉันอยากให้เธอช่วยดูเอกสารพวกนี้หน่อย” ภัทรวางกองเอกสารลงบนโต๊ะ “มันเป็นข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงการใหม่ของบริษัท”
ณิชาหยิบเอกสารขึ้นมาดู มันเป็นแผนธุรกิจที่ซับซ้อน และมีรายละเอียดบางอย่างที่ดูแปลกประหลาด “โครงการนี้… ดูใหญ่มากนะคะ”
“ใช่” ภัทรตอบ “และมันจะสร้างผลกำไรมหาศาลให้กับบริษัท ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน”
ณิชาเริ่มอ่านรายละเอียด เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสงสัย… การลงทุนที่ดูมีความเสี่ยงสูง และการคาดการณ์ผลกำไรที่ดูเกินจริง
“คุณภัทรคะ… การลงทุนในส่วนนี้… มันมีความเสี่ยงสูงมากนะคะ” ณิชาชี้ให้ดู
ภัทรยิ้มบางๆ “ฉันรู้”
“แล้ว… ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา…”
“ฉันมีแผนสำรอง” ภัทรตัดบท “ไม่ต้องห่วง”
ณิชาขมวดคิ้ว เธอยังคงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างในเรื่องนี้ มันไม่ใช่เรื่องงานธรรมดาๆ อย่างแน่นอน ภัทรกลับมาพร้อมกับความลับอะไรบางอย่าง และเธอรู้สึกได้ว่าเธออาจกำลังจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับมันโดยไม่รู้ตัว
“คุณภัทรคะ… ทำไมคุณถึงต้องการฉันมาช่วยดูเอกสารพวกนี้คะ?” เธอถาม
ภัทรเงยหน้ามองเธอ แววตาของเขาลึกล้ำ “เพราะฉันไว้ใจเธอที่สุดไง ณิชา”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจของณิชาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกผิดหวังในอดีตผสมปนเปกับความหวั่นใจในปัจจุบัน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่
“ฉัน… จะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” ณิชาตอบ เสียงของเธอแหบพร่า
ภัทรพยักหน้า “ขอบใจมาก” เขากล่าว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ณิชายืนนิ่งอยู่กับกองเอกสาร ความลับที่ซ่อนเร้นของภัทร กำลังจะเปิดเผยออกมา และเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเผชิญหน้ากับมัน
เลขาแอบรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก