“คุณกำลังจะทำอะไรคะ?” เสียงของณิชาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เมื่อเธอเห็นภัทรกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องเก็บเอกสารเก่าที่แทบจะไม่มีใครเคยแตะต้อง
ภัทรชะงัก หันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก “ฉัน… แค่จะไปเอาเอกสารบางอย่าง”
“แต่… ที่นั่นมัน…” ณิชาพยายามจะอธิบายถึงสภาพของห้อง “มันเต็มไปด้วยฝุ่น และเอกสารก็เก่ามากแล้ว”
“ฉันรู้” ภัทรตอบเสียงเรียบ “แต่ฉันต้องการเอกสารที่นั่น”
ณิชามองสำรวจเขา เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในท่าทางของเขา ราวกับว่าเขากำลังพยายามจะทำอะไรบางอย่างที่สำคัญ และไม่อยากให้ใครมารู้เห็น
“คุณภัทรคะ… ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้นะคะ” เธอเสนอ
ภัทรจ้องมองเธอครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้หัวใจของณิชาเต้นระรัว มันไม่ใช่แววตาแห่งความโกรธ หรือความไม่พอใจ แต่มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความเสียใจ และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“เธอ… ยังจำได้ไหม” ภัทรเอ่ยถามเสียงเบา
“จำอะไรคะ?” ณิชาถามกลับ
“วันที่ฉัน… จากไป” เขาพูด
ณิชาเม้มปากแน่น ภาพวันนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเธออย่างชัดเจน วันที่เขาบอกเธอว่าเขาต้องไป วันที่เขาจากเธอไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย
“ฉัน… จำได้ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น
“ฉันขอโทษนะ ณิชา” ภัทรพูดอย่างจริงจัง “ฉันรู้ว่าฉันทำเธอเสียใจมาก”
ณิชาส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่
“ฉัน… ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ” เธอพูดไปตามตรง “ฉันผ่านมาได้แล้ว”
“เธอ… เข้มแข็งมาก” ภัทรกล่าวชื่นชม “ฉัน… ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะผ่านมันไปได้”
คำพูดนั้นทำให้ณิชารู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าเขาไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเธอเลย
“คุณภัทรคะ… คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไรจริงๆ หรือเปล่าคะ?” เธอถามอีกครั้ง
ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “ฉัน… อยากให้เธอช่วยดูเอกสารเก่าๆ ในนั้นให้หน่อย” เขาชี้ไปที่ห้องเก็บเอกสาร “มันอาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่ฉันพลาดไป”
ณิชาพยักหน้า “ได้ค่ะ” เธอเดินนำเข้าไปในห้องเก็บเอกสาร ก่อนที่ภัทรจะเดินตามเข้ามา
ภายในห้องเก็บเอกสารเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เอกสารกองสูงท่วมหัวจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน ณิชาสูดลมหายใจลึกๆ พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืดสลัว
“ฉันจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ?” เธอถาม
ภัทรเดินมาใกล้ ยืนอยู่ข้างๆ เธอ “เริ่มจากตรงนั้นก็ได้” เขาชี้ไปที่กองเอกสารที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด
ขณะที่ทั้งสองกำลังค้นหาเอกสาร ภัทรก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“ณิชา… ฉัน… ฉันอยากจะบอกเธอเรื่องที่ฉันจากไป”
ณิชาหยุดมือ ชะงักไปเล็กน้อย “คุณภัทรคะ… ฉันคิดว่าเรื่องนั้น… มันผ่านไปแล้ว”
“ฉันรู้” เขาตอบ “แต่ฉันอยากจะอธิบายให้เธอฟัง ฉัน… มีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำแบบนั้น”
“เหตุผลอะไรคะ?” ณิชาถามเสียงเย็น
ภัทรลังเล “มัน… เป็นเรื่องที่ซับซ้อน และ… เกี่ยวกับครอบครัวของฉัน”
“ครอบครัวของคุณ?” ณิชาทวนคำ
“ใช่” ภัทรพยักหน้า “พ่อของฉัน… ท่านไม่เคยชอบเธอเลย ท่านคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับฉัน”
คำพูดนั้นทำให้ณิชาใจหายวาบ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “แล้ว… คุณก็เชื่อพ่อของคุณ?”
“ไม่!” ภัทรตอบทันที “ฉัน… ฉันรักเธอ แต่… ตอนนั้นฉันไม่มีทางเลือก ฉัน… ฉันถูกบังคับ”
ณิชาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่ภัทรกำลังบอก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่
“คุณภัทรคะ… คุณกำลังพูดเรื่องจริงอยู่หรือเปล่าคะ?” เธอถามเสียงสั่น
ภัทรหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันพูดจริง ณิชา ฉัน… ฉันเสียใจที่ไม่ได้บอกเธอในตอนนั้น”
เขายื่นมือมาจะจับมือเธอ แต่ณิชาก็ชักมือกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ” เธอพูด “ฉันยัง… ยังไม่พร้อมที่จะคุยเรื่องนี้”
ภัทรลดมือลง สีหน้าของเขาดูผิดหวัง “เข้าใจแล้ว”
ทั้งสองกลับมาค้นหาเอกสารต่อ แต่บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ความตึงเครียดและความอึดอัดเข้าปกคลุม
ขณะที่ณิชากำลังหยิบเอกสารแผ่นหนึ่ง เธอก็สังเกตเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร เธอหยิบมันขึ้นมาดู มันเป็นรูปของภัทรในวัยเด็ก พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา
“นี่… ใครคะ?” ณิชาถาม
ภัทรหันมามอง “อ๋อ… นั่นรูปแม่ของฉัน”
“คุณแม่ของคุณ…” ณิชาทวนคำ “แต่… คุณเคยบอกว่าคุณแม่ของคุณเสียชีวิตไปตั้งแต่คุณยังเด็ก”
ภัทรนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาดูซับซ้อน “ใช่… ท่านเสียชีวิตไปแล้ว”
“แล้ว… รูปนี้…” ณิชาชี้ไปที่รูป “ทำไมถึงมีรูปนี้อยู่ที่นี่?”
ภัทรสูดลมหายใจลึกๆ “รูปนี้… เป็นรูปที่ถ่ายก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตไม่นาน”
ณิชาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ภัทรดูเหมือนจะปิดบังอะไรบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของเขา
“คุณภัทรคะ… มีอะไรที่คุณอยากจะบอกฉันอีกหรือเปล่าคะ?” เธอถามเสียงอ่อน
ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ไม่มีแล้วล่ะ”
ณิชาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรต่อ
เมื่อทั้งสองออกมาจากห้องเก็บเอกสาร ภัทรก็มองมาที่ณิชาอีกครั้ง
“ณิชา…” เขาเรียกชื่อเธอ
“คะ?”
“ขอบคุณนะ” ภัทรกล่าว “ที่มาช่วยฉัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ” ณิชาตอบ “มันคืองานของฉัน”
“ไม่” ภัทรพูดเสียงหนักแน่น “มันมากกว่านั้น”
สายตาของภัทรที่มองมาที่ณิชาในตอนนี้ มันต่างออกไปจากเมื่อก่อน มีทั้งความรู้สึกผิด ความเสียใจ และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขากำลังแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างผิดสังเกต และณิชาก็รู้สึกได้ว่า หัวใจของเธอที่เคยแข็งแกร่ง กำลังจะเริ่มอ่อนไหวอีกครั้ง
“คุณภัทรคะ… คุณ… คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง
ภัทรยิ้มบางๆ “เปล่า… ฉันสบายดี”
แต่ณิชารู้ดีว่า เขาไม่ได้สบายดี เขาดูเหมือนกำลังแบกรับภาระบางอย่างไว้หนักอึ้ง และเธออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ภาระที่เขากำลังแบกนั้น จะส่งผลกระทบต่อเธออย่างไรบ้าง
ขณะที่ภัทรเดินจากไป ทิ้งให้ณิชายืนอยู่เพียงลำพัง เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากมุมมืดของออฟฟิศ สายตาที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง เธอหันไปมอง แต่ก็ไม่พบอะไร
บางที… การกลับมาของภัทรครั้งนี้ อาจไม่ใช่แค่การกลับมาทำงาน แต่เป็นการกลับมาพร้อมกับอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เลขาแอบรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก