“ปล่อยฉันนะ!” ณิชาพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของชายแปลกหน้า แต่แรงของเขานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์โกรธแค้น ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา
ภัทรพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกชายคนนั้นผลักกระเด็นไปอีกครั้ง เขานอนกองอยู่กับพื้น หายใจหอบด้วยความเจ็บปวด
“อย่ามายุ่ง!” ชายคนนั้นคำรามใส่ภัทร “แกไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเธออีกแล้ว!”
“คุณเป็นใครกันแน่!” ณิชาตะโกนถาม เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจ “คุณต้องการอะไรจากฉัน!”
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ฉันต้องการ… ความยุติธรรม… สำหรับสิ่งที่แกทำ!”
“สิ่งที่ฉันทำ?” ณิชาเบิกตากว้าง “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!”
“แก… หลอกฉัน… แก… ทิ้งฉันไป!” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ราวกับว่ากำลังพูดถึงเรื่องในอดีตที่เจ็บปวด
ภัทรที่กำลังลุกขึ้นมาได้ พยายามจะพูด “ณิชา… เขา… เขาไม่ใช่คนดี… อย่าไปเชื่อเขา”
“แก! หุบปาก!” ชายคนนั้นหันไปตะคอกใส่ภัทร “ถ้าไม่มีแก… ยัยนี่ก็คงไม่เป็นแบบนี้!”
บทสนทนาของพวกเขามันช่างยุ่งเหยิงเกินกว่าที่ณิชาจะเข้าใจได้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงเข้าไปในเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา ภัทรมองไปทางประตู แล้วก็ยิ้มบางๆ “ดูเหมือนว่า… จะมีคนมาช่วยเรานะ”
ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด เขาปล่อยมือจากณิชา แล้วรีบวิ่งไปที่หน้าต่างของคฤหาสน์ เขาปีนออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตำรวจจะเข้ามาถึง
เมื่อตำรวจเข้ามาในห้อง พวกเขาก็เห็นณิชากำลังยืนตัวสั่นอยู่ ภัทรพยายามอธิบายสถานการณ์ให้ตำรวจฟัง แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะพูดติดขัด
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณผู้หญิง?” ตำรวจนายหนึ่งถาม
“ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ” ณิชาตอบ “เขา… เขาเข้ามาทำร้ายฉัน”
“คุณภัทร… คุณรู้จักชายคนนั้นไหมครับ?” ตำรวจอีกนายถาม
ภัทรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ผม… ผมเคยเห็นเขามาก่อนครับ… เขาเป็นคนมีปัญหาทางจิต… แล้วก็… มีเรื่องกับผม”
ตำรวจพยักหน้า พวกเขาเข้าไปตรวจสอบบริเวณรอบๆ คฤหาสน์ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของชายคนนั้นแล้ว
หลังจากที่ตำรวจจากไป ภัทรก็หันไปมองณิชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมขอโทษนะณิชา… ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้”
“คุณภัทรคะ…” ณิชาพูด น้ำเสียงสั่นเครือ “เมื่อกี้… เขาพูดว่า… ฉันหลอกเขา… แล้วก็… ทิ้งเขาไป… คุณรู้ไหมว่าเขาพูดถึงใคร?”
ภัทรนิ่งอึ้งไป เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วค่อยๆ วางมือลงบนบ่าของเธอ “ณิชา… มันมีบางอย่างที่ผมต้องบอกคุณ… ความจริงทั้งหมด”
เขาพาณิชาไปยังห้องทำงานที่ถูกปิดตายอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายเก่าใบนั้นขึ้นมา แล้วเปิดลิ้นชักบนโต๊ะทำงาน
“รูปนี้… มันคือรูปของคุณกับผม… เมื่อห้าปีก่อน” ภัทรพูด “และ… รูปนี้… คือรูปของชายคนนั้น… กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง”
เขาหยิบรูปถ่ายอีกใบหนึ่งออกมา มันคือรูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่ณิชาไม่เคยเห็นมาก่อน ผู้หญิงคนนั้นมีหน้าตาคล้ายกับเธออย่างน่าประหลาด
“ผู้หญิงคนนี้… คือ… คุณแอนนี่” ภัทรพูด “เธอคือคนที่… ชายคนนั้นรัก… แล้วก็… หลงใหลมาก”
“แล้ว… เกี่ยวอะไรกับฉันคะ?” ณิชาถาม
“ชายคนนั้น… เขาชื่อ ‘กรณ์’ เขาเป็นคู่หมั้นของคุณแอนนี่” ภัทรเล่าต่อ “แต่… คุณแอนนี่… เธอแอบคบกับผม… แล้วก็… วางแผนที่จะหนีไปกับผม”
หัวใจของณิชาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนของอดีตที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
“แล้ว… คุณแอนนี่… ทำไมเธอถึงหน้าเหมือนฉันขนาดนี้คะ?” เธอถาม
ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เพราะ… คุณกับคุณแอนนี่… คือฝาแฝดกัน… ณิชา”
ประโยคนี้ทำให้โลกทั้งใบของณิชาหยุดหมุน ฝาแฝด? เธอมีฝาแฝด?
“ไม่จริงค่ะ!” เธอปฏิเสธ “ฉันไม่มีฝาแฝด!”
“คุณไม่เคยรู้… เพราะพ่อแม่ของคุณ… ไม่เคยบอกคุณ” ภัทรพูด “คุณแอนนี่… เธอเสียชีวิตไปแล้ว… เมื่อห้าปีก่อน… ในอุบัติเหตุ… อุบัติเหตุที่… เกิดจากความผิดพลาดของผม”
น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของณิชา เธอไม่สามารถประมวลผลข้อมูลทั้งหมดนี้ได้
“แล้ว… กรณ์… เขาคิดว่า… ฉันคือคุณแอนนี่?” เธอถาม
“ใช่… เขาคิดว่าคุณคือคุณแอนนี่… เพราะคุณหน้าเหมือนเธอมาก… แล้วก็… เขาเข้าใจผิด… ว่าคุณคือคนที่หลอกเขา… แล้วก็… ทิ้งเขาไป” ภัทรตอบ
“แล้ว… ทำไมคุณถึงกลับมา… แล้วก็… เสนอให้ฉันทำงานกับคุณ?” เธอถาม
“ผมต้องการ… แก้ไขความผิดพลาดในอดีต… ผมต้องการปกป้องคุณ… จากกรณ์” ภัทรพูด “ผมรู้ว่าเขาตามล่าคุณ… แล้วก็… ผมไม่อยากให้คุณต้องเจออันตรายอีก”
“แต่… คุณไม่ได้บอกความจริงกับฉันเลย!” เธอตะคอก “คุณปล่อยให้ฉันเชื่อว่าคุณทิ้งฉันไป… แล้วก็… กลับมาพร้อมกับคำโกหก!”
“ผมขอโทษนะณิชา… ผมไม่รู้จะทำยังไง… ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง… คุณจะเกลียดผม” ภัทรพูด น้ำเสียงสั่นเครือ
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของภัทรก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็หน้าซีดเผือด
“ใครคะ?” ณิชาถาม
“กรณ์… เขา… เขาโทรมา” ภัทรตอบ
“เขาต้องการอะไร?”
“เขา… เขาบอกว่า… เขารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่… แล้วก็… เขาจะมาหาคุณ” ภัทรพูด สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ณิชามองไปทางประตู เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“เราต้องไปจากที่นี่!” เธอพูด
“แต่… เราจะไปไหน?” ภัทรถาม
“ไปที่ไหนก็ได้… ที่ไม่ใช่ที่นี่!” เธอตอบ
ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์ที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก็ดังขึ้นจากภายนอก ราวกับว่ากรณ์กำลังจะบุกเข้ามา
“เขามาแล้ว!” ภัทรตะโกน “เราต้องรีบหนี!”
พวกเขาพยายามจะวิ่งหนีออกไปทางประตูหลัง แต่ก็พบว่าประตูถูกปิดล็อคจากด้านนอก
“เขา… เขาปิดประตู!” ภัทรพูดด้วยความสิ้นหวัง
เสียงรถยนต์จอดสนิท แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาใกล้… เร็วขึ้น… เร็วขึ้น…
เลขาแอบรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก