มือของภัทรสั่นเทา ขณะที่กำลังจะแกะซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งพบ วินาทีที่นิ้วโป้งสัมผัสกับกระดาษกาวที่ปิดผนึกซอง มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาจินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ภายใน ซองจดหมายที่ณิชาตั้งใจทิ้งไว้ให้เขา เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะฝากข้อความสุดท้ายไว้ให้เขา? เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะตัดสินใจที่จะไม่กลับมาอีกแล้ว? ความคิดเหล่านั้นกรีดแทงหัวใจเขาอย่างรุนแรง
“ไม่... เธอต้องไม่เป็นอะไร” เขาพึมพำปลอบใจตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ดึงลิ้นชักที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ออกมาเพื่อใช้ปลายกรรไกรที่วางอยู่บนนั้นตัดเปิดซองอย่างเบามือ ความรู้สึกผิดที่เขาแบกรับมาตลอดทั้งคืน มันยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อเขาคิดว่า บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้สื่อสารกับเธอ
เมื่อซองเอกสารถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์ ภัทรก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งพับไว้อย่างเรียบร้อย เขาหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วคลี่มันออก ภาพแรกที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือลายมือที่เขาคุ้นเคย ลายมือที่เคยปรากฏอยู่บนเอกสารสำคัญมากมายที่ผ่านการตรวจสอบของเขา
“ถึงคุณภัทร”
ประโยคแรกนั้นเรียบง่าย แต่กลับหนักอึ้งจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรที่ณิชาเขียน มันเป็นเหมือนลมหายใจสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ให้เขา เป็นเหมือนเสียงกระซิบจากที่ไกลแสนไกล
“ฉันไม่รู้ว่าคุณจะพบจดหมายฉบับนี้เมื่อไหร่ หรือพบในสภาพไหน ฉันเพียงแต่อยากจะบอกว่า... ฉันต้องไป”
ประโยคต่อมาทำให้หัวใจของภัทรหล่นวูบ เขาไม่ต้องการได้ยินคำว่า “ไป” จากปากของเธออีกแล้ว ยิ่งเมื่อมันมาจากลายมือของเธอเอง มันยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดของเขา
“ฉันเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกสับสน และอาจจะโกรธที่ฉันหายไปโดยไม่บอกกล่าว แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น”
ไม่มีทางเลือกอื่น? ภัทรขมวดคิ้วแน่น คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เขาจำได้ว่าในวันที่เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา เขาไล่เธอออกไปอย่างไม่ไยดี หากเธอมีปัญหา หากเธอต้องการความช่วยเหลือ ทำไมเธอถึงไม่บอกเขา?
“ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... กับเรา... กับบริษัท... ฉันรู้ว่ามันซับซ้อน และฉันก็มีส่วนในความผิดพลาดบางอย่าง”
ส่วนในความผิดพลาด? ภัทรเงยหน้ามองซองเปล่าในมือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าณิชาพูดถึงเรื่องอะไร
“ฉันไม่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ในจดหมายฉบับนี้ แต่วันหนึ่ง... คุณอาจจะได้รู้ความจริง”
ความจริง? ภัทรเริ่มรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่กว่าแค่เรื่องส่วนตัวของเขากับณิชา มันอาจจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของเขา เกี่ยวกับอดีตที่เขาพยายามจะลืม
“ฉันขอโทษ... สำหรับทุกอย่าง”
ประโยคสุดท้ายนั้นเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจเขาอย่างจัง เขาไม่รู้ว่าเธอขอโทษเรื่องอะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในคำพูดนั้น
“รัก... ณิชา”
คำว่า “รัก” ที่ปิดท้ายจดหมาย ทำให้ภัทรแทบทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะรู้สึกแบบนั้นกับเขา หลังจากที่เขาทำร้ายเธอมากขนาดนี้ หลังจากที่เขาเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าเธอ
“ณิชา...” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงแหบพร่า ปนเปื้อนไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ประดังเข้ามา
เขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เขารู้ดีว่าเขาต้องออกตามหาเธอทันที เขาต้องหาเธอให้เจอ และขอโอกาสที่จะอธิบายทุกอย่าง ขอโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่างที่เขาทำผิดพลาดไป
ภัทรเดินไปที่รถยนต์ของเขา เปิดประตูเข้าไปนั่ง และสตาร์ทเครื่องยนต์ เขาขับรถออกจากอาคารบริษัทไปอย่างรวดเร็ว เขาเปิดระบบนำทางในรถยนต์ และกดหมายเลขโทรศัพท์ของนพพล
“นพพล... ฉันเจอจดหมายจากณิชาแล้ว” เขาพูดเสียงเครียด “เธอเขียนว่าเธอไม่มีทางเลือก และมีบางอย่างที่ฉันอาจจะได้รู้ความจริงในวันหนึ่ง”
“อะไรนะครับ?” นพพลถามอย่างตกใจ
“ฉันไม่รู้เหมือนกัน” ภัทรตอบ “แต่ฉันกำลังจะไปที่บ้านของเธอ”
“คุณแน่ใจนะครับ? ที่นั่นอาจจะอันตราย”
“ฉันไม่สน” ภัทรตอบอย่างหนักแน่น “ฉันต้องไป”
เขาขับรถไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย แต่ในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยภาพของณิชา ความคิดของเขาพุ่งพล่านไปเรื่อยๆ เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เขาคิดถึงคำพูดของเธอในวันนั้น “เรื่องบางเรื่อง... มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดเสมอไป” และคำพูดในจดหมาย “ฉันมีส่วนในความผิดพลาดบางอย่าง”
เขานึกถึงเหตุการณ์ในอดีต สมัยที่เขายังเด็ก พ่อของเขาเคยถูกหักหลังจนล้มละลาย และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขาเติบโตมาพร้อมกับความแค้น และความระแวงต่อคนรอบข้าง เขารู้สึกว่าบางที... เรื่องที่ณิชาพูดถึง อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องในอดีตของครอบครัวเขา
เมื่อมาถึงบ้านพักของณิชา ภัทรก็พบว่ามันเงียบสงบอย่างน่าประหลาด เขาจอดรถ และลงจากรถไปที่หน้าประตู เขาเคาะประตู แต่ไม่มีใครมาเปิด เขาพยายามโทรศัพท์หาเธออีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม
“ณิชา... เธออยู่ที่ไหน?” เขาพึมพำด้วยความกังวล
เขาตัดสินใจที่จะเข้าไปในบ้าน เขาพบว่าประตูไม่ได้ล็อค เขาผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ และก้าวเข้าไปในบ้านที่เย็นเฉียบ
“ณิชา!” เขาเรียกเสียงดัง แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา
เขาเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้หรือการขโมย เขาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ และพบว่ามันก็เหมือนกับห้องอื่นๆ คือไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง... กล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง
ภัทรคุกเข่าลง และค่อยๆ ดึงกล่องนั้นออกมา เขาเปิดกล่องออก และพบกับสิ่งของที่อยู่ในนั้น... รูปถ่ายเก่าๆ เอกสารบางส่วน และ... สมุดบันทึก
เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา มันเป็นสมุดบันทึกที่ดูเก่าแก่ หน้ากระดาษเป็นสีเหลืองอ่อน เขารู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งของมัน และสัมผัสได้ถึงความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน
เขาเปิดสมุดบันทึกออก และเริ่มอ่าน...
“วันที่ 15 พฤษภาคม 2548”
“วันนี้พ่อของฉัน... ท่านบอกฉันว่า มีบางอย่างที่ฉันต้องรู้เกี่ยวกับคุณภัทร... เกี่ยวกับครอบครัวของเขา... และเกี่ยวกับความแค้นที่กำลังจะเกิดขึ้น”
ภัทรเบิกตากว้าง เขาไม่เข้าใจว่าพ่อของณิชาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้
“พ่อของฉัน... ท่านเคยเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อของคุณภัทร... แต่แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับท่าน... จนทำให้ท่านต้องมาเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า... เขาบอกว่า... มันเกี่ยวพันกับธุรกิจมืดบางอย่าง... ที่คุณภัทรไม่เคยรับรู้”
ธุรกิจมืด? ภัทรเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันกำลังจะเปิดเผย เขาค่อยๆ เลื่อนสายตาไปอ่านบันทึกต่อๆ ไป
“วันที่ 20 กรกฎาคม 2550”
“ฉันได้พบคุณภัทรอีกครั้ง... หลังจากที่เขาหายไปนาน... ฉันดีใจที่ได้เห็นเขา... แต่เขากลับจำฉันไม่ได้เลย... ฉันอยากจะบอกเขา... อยากจะบอกความจริงทั้งหมด... แต่ฉันก็กลัว... กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อฉัน”
“วันที่ 10 ตุลาคม 2553”
“ฉันได้กลับเข้ามาทำงานในบริษัทของคุณภัทรอีกครั้ง... ในฐานะเลขาของเขา... ฉันคิดว่านี่คือโอกาส... ที่จะแก้ไขทุกอย่าง... ที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจ... แต่เขากลับ... กลับเลือกที่จะเชื่อคนอื่น... เลือกที่จะทำร้ายฉัน”
น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของภัทร เขาอ่านไปเรื่อยๆ เขาเริ่มเข้าใจความเจ็บปวดของณิชา เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะหายตัวไป
“วันที่ 12 พฤศจิกายน 2566”
“ฉันตัดสินใจแล้ว... ฉันจะไป... ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป... ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด... แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
ภัทรปิดสมุดบันทึกลงอย่างช้าๆ เขาหวนนึกถึงคำพูดของณิชาในจดหมาย “วันหนึ่ง... คุณอาจจะได้รู้ความจริง”
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ห้องนอนที่ว่างเปล่า เขาเริ่มรู้สึกว่าณิชาอาจจะไม่ได้หายตัวไปเฉยๆ แต่เธออาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างบางที... เธออาจจะกำลังตามหาความจริงที่ถูกซ่อนไว้
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย
“สวัสดีครับ”
“คุณภัทรใช่ไหมครับ?” เสียงของผู้ชายที่ฟังดูเครียดดังขึ้น
“ครับ ผมเอง”
“เรามีข้อมูลเกี่ยวกับคุณณิชา... คุณควรจะมาพบเราที่นี่... ที่โกดังร้างริมแม่น้ำ”
ภัทรนิ่งอึ้ง เขาไม่รู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร แต่เขาก็รู้ว่านี่คือโอกาสที่จะได้รู้ว่าณิชาอยู่ที่ไหน
“ผมกำลังจะไป” เขากล่าวด้วยเสียงหนักแน่น
เลขาแอบรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก