ตอนที่ 20 — วังวนแห่งความเจ็บปวดและการค้นหา
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,788 คำ
"ไม่จริง..." เสียงพายุแหบพร่าราวกับกระดาษทรายที่เสียดสีกัน เขาประคองร่างของสายลมที่กำลังจะหลับใหลให้พิงอยู่กับกำแพงอย่างมั่นคง หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีอย่างบ้าคลั่ง ภาพของแพรวาที่ร้องไห้เมื่อครู่ และภาพของสายลมที่อ่อนแรงในอ้อมแขนตอนนี้ มันหมุนวนอยู่ในหัวของเขาจนแทบจะแยกไม่ออก
"พี่พายุ... ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้ว..." สายลมพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ดวงตาของเธอค่อยๆ ปิดลง ช้าๆ ราวกับกบฏต่อร่างกายตัวเอง
"ทนก่อนนะสายลม! ทนอีกหน่อย! ฉันจะพาไปโรงพยาบาล!" พายุพูดอย่างร้อนรน เขาพยายามอุ้มสายลมขึ้น แต่ร่างของเธอก็ดูจะหนักอึ้งกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก
ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำที่อยู่ใกล้เคียงก็เปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งออกมา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
"เกิดอะไรขึ้นคะ! คุณสายลม!" เธอร้องถาม พลางมองไปที่ใบหน้าของสายลมที่ดูอ่อนแรง
"เธอ... เธอ... เกือบจะ... เกือบจะ... หมดสติ" พายุตอบเสียงติดขัด พยายามจัดท่าอุ้มสายลมให้ดีขึ้น "ฉันต้องพาเธอไปโรงพยาบาล"
"เดี๋ยวค่ะ! อย่าเพิ่งรีบ! ฉัน... ฉันพอจะช่วยได้" หญิงสาวคนนั้นรีบเข้ามาใกล้ "ฉันเป็นพยาบาลค่ะ... ฉันจะดูอาการให้"
พายุหันไปมองหน้าหญิงสาวคนนั้นอย่างมีความหวัง เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเป็นมืออาชีพของเธอ
"ขอบคุณมากครับ" พายุพูดด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
หญิงสาวคนนั้นค่อยๆ ตรวจชีพจรและวัดอุณหภูมิของสายลมอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ
"คุณสายลม... คุณน่าจะ... อยู่ในช่วง... ที่อ่อนแอมาก" เธอหันมาบอกพายุ "เธอ... เธอต้องการการพักผ่อน... และการดูแลอย่างใกล้ชิด... ถ้าเป็นไปได้... ควรจะพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด... ตอนนี้เลย"
"ผมกำลังจะพาไป" พายุยืนยัน "แต่... เธอ... เกือบจะหมดสติ... มันอันตรายไหมครับ"
"อันตรายค่ะ... ถ้าไม่มีใครดูแล... อาจจะมีภาวะแทรกซ้อนได้... โดยเฉพาะ... สภาพจิตใจของเธอ... ดูเหมือนจะ... ไม่ค่อยดี" พยาบาลสาวตอบอย่างตรงไปตรงมา
พายุรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สภาพจิตใจของสายลม... เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย เขาคิดเพียงแต่ว่าเธอท้อง... และเขามีความรับผิดชอบ... แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะแบกรับความทุกข์ทรมานมากเพียงใด
"ผม... ผมต้องไป" พายุตัดสินใจแน่วแน่ เขาพยายามอุ้มสายลมให้มั่นคงขึ้น "ขอบคุณมากนะครับคุณพยาบาล"
"ไม่เป็นไรค่ะ... คุณพายุ... ระวังตัวด้วยนะคะ" พยาบาลสาวมองตามร่างของพายุที่กำลังก้าวออกไป
พายุรีบพาสายลมไปยังรถของเขาที่จอดไว้อย่างรีบร้อน ตลอดทาง สายลมยังคงซบหน้าอยู่บนอกของพายุ หลับตาพริ้ม ใบหน้าซีดเซียวราวกับไม่มีเรี่ยวแรง
เมื่อถึงโรงพยาบาล พายุรีบนำตัวสายลมเข้าห้องฉุกเฉินทันที เขาเฝ้ารออยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวายใจราวกับเวลามันเดินช้ากว่าปกติ
ในขณะที่รอ พายุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาเลื่อนดูรายชื่อติดต่อ... และหยุดอยู่ที่ชื่อของ "แพรวา" เขาอยากจะโทรไปอธิบาย แต่เขาก็รู้ดีว่ามันคงจะสายเกินไปแล้ว... ความสัมพันธ์ของเขากับแพรวา... คงจะจบลงแล้วจริงๆ...
เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง แพทย์ก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน
"คุณคือ... ญาติของคุณสายลมใช่ไหมครับ" แพทย์ถาม
"ผม... ผมเป็นรุ่นพี่ของเธอครับ... มีอะไรหรือเปล่าครับ" พายุถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"คุณสายลม... ปลอดภัยดีครับ... เธอแค่... อ่อนเพลียมาก... อาจจะเกิดจาก... ความเครียด... และ... การขาดสารอาหาร" แพทย์อธิบาย "แต่... สิ่งที่ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบ... คือ... เธอ... ตั้งครรภ์ได้ประมาณ... 8 สัปดาห์แล้ว... และ... มีภาวะ... เลือดออกเล็กน้อย... ซึ่ง... ถ้าไม่ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด... อาจเป็นอันตรายต่อเด็กได้"
คำพูดของแพทย์เหมือนกับมีดที่กรีดลงไปในใจของพายุอีกครั้ง 8 สัปดาห์... มันนานกว่าที่เขาคิดไว้มาก... และภาวะเลือดออก... มันแสดงว่าสายลมต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้มานานแล้ว
"เธอ... เธอต้องการการพักผ่อน... และ... การดูแล... เป็นพิเศษ... ถ้าเป็นไปได้... ควรมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อน... และ... ดูแลเธออย่างใกล้ชิด... เพราะ... สภาพจิตใจของเธอ... ยังคง... เปราะบางมาก" แพทย์กล่าวเสริม
"ผม... ผมจะอยู่ดูแลเธอเองครับ" พายุตอบอย่างหนักแน่น "ผมขอ... ฝากเธอด้วยนะครับ"
หลังจากพูดคุยกับแพทย์เสร็จ พายุก็เดินเข้าไปในห้องพักฟื้นของสายลม เขาเห็นเธอนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ร่างกายยังคงดูอ่อนแอ
พายุค่อยๆ นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าของสายลมอย่างสำรวจ เขาไม่เคยสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของเธอมาก่อนเลย... ขนตายาว... จมูกโด่ง... ริมฝีปากบาง...
เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา
"สายลม..." เขาพึมพำ "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน..."
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของสายลมเท่านั้น
พายุก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง เขานึกถึงคำพูดของแพรวา... "เขามาพร้อมกับความจริงที่น่ากลัว!"... "เขากำลังจะ... จะ... มีลูกกับพายุ!"...
ความจริงที่น่ากลัว... ใช่... มันคือความจริงที่น่ากลัวจริงๆ...
แต่เมื่อมองใบหน้าของสายลม ความรู้สึกผิดบาปก็ถาโถมเข้ามา เขาไม่สามารถหนีความรับผิดชอบนี้ได้อีกต่อไป
"ฉัน... ฉันจะรับผิดชอบ... ทุกอย่าง" พายุพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะดูแลเธอ... และ... ลูกของเรา"
ทันใดนั้นเอง สายลมก็ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเธอค่อยๆ ลืมขึ้นมามองพายุ
"พี่พายุ..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "พี่มาแล้วเหรอ..."
"ผมอยู่นี่แล้ว" พายุตอบ พยายามยิ้มให้เธอ "พักผ่อนนะ... ผมจะอยู่ตรงนี้"
สายลมมองหน้าพายุด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ก่อนที่จะค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง
พายุยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามบ่ายที่กำลังจะลับขอบฟ้า
เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถผ่านพ้นเรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ไปได้อย่างไร... เขารู้เพียงแต่ว่า... ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว...
และในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง... เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น... เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย...
"ฮัลโหลครับ" พายุรับสาย
"คุณพายุใช่ไหมครับ" เสียงของผู้ชายดังขึ้น "ผมจาก... โรงพยาบาล... ที่คุณสายลมเคยไปตรวจ... เมื่อสองเดือนก่อน... พอดี... มีเรื่องสำคัญ... ที่ต้องแจ้งให้คุณทราบ... เกี่ยวกับ... ประวัติการรักษา... ของคุณสายลม..."
หัวใจของพายุเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง... ประวัติการรักษา... สองเดือนก่อน... เรื่องสำคัญ...
เรื่องราวของเขาและสายลม... อาจจะมีความลับที่ลึกกว่าที่เขาคิดไว้...
รุ่นพี่ท้องคลั่งรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก