“อย่าแม้แต่จะคิดจะออกไปไหน” เสียงทุ้มเย็นเฉียบลอดไรฟันของแดนไทออกมา พลางรวบต้นแขนของเมษาแน่นจนเธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่แทบจะทำให้กระดูกร้าว
เธอสะดุ้งเฮือก พยายามแกะมือแกร่งของเขาออก แต่ไร้ผล การถูกจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่แฝงเร้นไปด้วยบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ทำให้เมษารู้สึกหวาดหวั่นมากกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยแสดงท่าทีแบบนี้
“ฉันแค่จะไปเอาของที่ห้อง” เมษาตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง “อีกไม่นานก็ต้องใช้”
“ของที่ว่านั้นสำคัญแค่ไหน… ถึงต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองออกไป” แดนไทย้อนถาม น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แฝงความไม่พอใจที่ระคนกับความห่วงใยที่เขาพยายามจะกลบเกลื่อน
“มัน… มันก็สำคัญสำหรับฉัน” เมษาหลบสายตาคู่คมคู่นั้น รู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่เกาะกินหัวใจเธอ การถูกควบคุมเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคย แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าภายใต้ความแข็งกร้าวของเขา เธอกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยบางอย่าง
“สำคัญแค่ไหน… แค่ไหนเชียว… ถึงต้องแลกกับความปลอดภัยทั้งหมดที่ผมพยายามมอบให้” แดนไทไม่ลดละ เขายังคงจับเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากสายตาในชั่วพริบตา
“คุณ… คุณเป็นใครกันแน่” เมษากลั้นใจถาม เธอสังเกตเห็นบางอย่างในแววตาของเขา… ความเจ็บปวด ความสูญเสีย และความภักดีที่เขามีต่อนายเก่า… แต่สิ่งที่เธอเห็นมันมากกว่านั้น มันคือความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ… ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเองก็เริ่มจะรู้สึกได้เช่นกัน
คำถามนั้นทำให้แดนไทชะงักไปชั่วขณะ สายตาคมกริบที่จ้องมองเธออ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความแข็งกระด้างไว้ เขากระชับมือที่จับต้นแขนเธอแน่นขึ้นอีก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่ากว่าเดิม
“ผมคือคนที่ได้รับคำสั่ง… ให้ปกป้องคุณ… คุณต้องไม่ไปไหน… เข้าใจไหม”
คำว่า “คำสั่ง” และ “ปกป้อง” ดังก้องอยู่ในหัวของเมษา เธอรู้ดีว่าเขากำลังทำตามหน้าที่ แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้สั่นไหวไปตามทุกคำพูดของเขาเช่นนี้…
แดนไทปล่อยมือจากต้นแขนของเมษา แต่ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอแม้แต่น้อย เขาเดินไปปิดประตูห้องของเธออย่างเบามือ ราวกับกลัวจะไปรบกวนสมาธิของเธอ หรือไม่ก็… กลัวว่าเธอจะวิ่งหนีไป
“ถ้าคุณอยากได้อะไร… บอกผม” เขาพูด พลางหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก “ผมจะไปเอามาให้… คุณอยู่ตรงนี้… ปลอดภัยที่สุด”
เมษาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกได้ถึงความขัดแย้งในใจของแดนไท… ชายหนุ่มผู้เย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่กลับมีความห่วงใยซ่อนเร้นอยู่ภายใน… ความรู้สึกที่เขาพยายามจะเก็บงำเอาไว้…
ตลอดเวลาที่ผ่านมา แดนไทแทบจะไม่ได้ละสายตาไปจากเมษาเลย ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ เขาคือเงาที่คอยตามติด ทุกครั้งที่เธอเดินไปไหน เขาจะก้าวตามไปในระยะห่างที่พอเหมาะ เกาะติดทุกการสนทนาที่เธอมี และเฝ้าระวังทุกสิ่งรอบตัวเธอ
เขารู้ดีว่าหน้าที่ของเขาคือการปกป้องเธอ… ปกป้องผู้หญิงอันเป็นที่รักของนายเก่า… ชายผู้ที่เขารู้สึกเป็นหนี้บุญคุณจนวันตาย
แต่มันกลับยากเหลือเกิน… ยากเกินกว่าที่เขาจะควบคุมมันได้…
ทุกครั้งที่เธอหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นก็เหมือนเสียงกระดิ่งที่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา ทุกครั้งที่เธอขมวดคิ้วด้วยความกังวล ใบหน้าเล็กๆ นั้นก็ทำให้หัวใจของเขาบีบรัด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบมันอยู่
เขาพยายามจะผลักไสความรู้สึกเหล่านี้ออกไป… ความรู้สึกที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น… มันผิดหน้าที่… มันผิดทุกอย่าง…
แต่มันกลับยิ่งชัดเจน… ยิ่งเขามองเธอ… ยิ่งเขาใกล้ชิดเธอ… ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของเขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น…
คืนนั้น เมษาหลับใหลอยู่บนเตียง แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านเข้ามาเป็นลำ แดนไทยืนเฝ้ามองเธออยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าอันบอบบางที่กำลังหลับใหล
เขาจำได้… จำได้ดี… ในคืนที่นายเก่าของเขาเสียชีวิต… แววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง… คำสั่งสุดท้ายที่ฝากฝัง…
“ดูแลเมษา… อย่าให้เธอต้องเจอเรื่องเลวร้ายอีก”
คำสั่งนั้น… มันหนักอึ้งในหัวใจของเขาเสมอ…
แต่ตอนนี้… สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่… มันไม่ใช่แค่หน้าที่… มันคือความรู้สึกที่เขาไม่อาจหักห้ามใจได้…
เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น ก้มลงมองใบหน้าของเธอที่สะท้อนแสงจันทร์… ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ… จมูกโด่งเป็นสัน… และขนตาหนาที่ทอดเป็นแพ…
เขาเกือบจะเผลอเอื้อมมือไปสัมผัส… เกือบจะ…
ทันใดนั้นเอง… เสียงลมหายใจของเมษาก็เริ่มสะดุด… เธอพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย… เปลือกตาที่ปิดสนิทเริ่มขยับ…
“ไม่… อย่า… อย่ามา…” เสียงละเมอแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ
แดนไทชะงัก… ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความกังวล… เขารู้ดีว่าเธอคงกำลังฝันร้าย… ฝันร้ายที่เกี่ยวกับคืนนั้น… คืนที่ทุกอย่างพังทลาย…
เขาอยากจะเข้าไปปลอบเธอ… อยากจะบอกเธอว่าทุกอย่างจะปลอดภัย… แต่เขาก็ทำได้เพียงยืนมอง…
ความรู้สึกผิด… ความรู้สึกผิดที่เขาไม่สามารถปกป้องเธอได้… ในวันที่ทุกอย่างเกิดขึ้น… มันกัดกินหัวใจของเขา…
ในฐานะบอดี้การ์ด เขาถูกฝึกมาให้พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์… แต่กับความรู้สึกที่กำลังลุกโชนในใจ… มันกลับทำให้เขาอ่อนแอ… เปราะบาง…
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ… ความจริงที่ต้องเผชิญ… มันโหดร้าย…
“ผมจะปกป้องคุณ… เมษา” เขาพึมพำกับตัวเอง… “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมจะปกป้องคุณ… ด้วยชีวิต”
แต่คำพูดนั้น… มันจะมีความหมายหรือไม่… เมื่ออันตรายที่แท้จริง… อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่เขาคิด…
ในความมืดสลัวของห้อง แดนไทยังคงยืนนิ่ง… ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังร่างอันบอบบางของเมษา… ความรู้สึกอันท่วมท้นกำลังกัดกินหัวใจของเขา… เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร… แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด… คือเขาจะไม่ยอมให้มีใครมาทำร้ายเธอได้อีก… หากแต่ความตั้งใจอันแรงกล้าของแดนไท… จะสามารถต้านทานอำนาจของโชคชะตาได้หรือไม่… หรือว่าความลับที่ถูกฝังลึก… จะกำลังคืบคลานเข้ามา… พร้อมกับเงาแห่งความตาย…
รักคลั่งรักของบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก