“แดนไท… อย่า… อย่าทำแบบนี้…” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเมษาดังลอดออกมาจากมุมมืดของห้องที่เธอหลบซ่อนอยู่ ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ภาพของแดนไทที่กำลังประจันหน้ากับชายชั่วร้ายคนนั้น… นายเก่าของเธอ… ชายที่เธอเกลียดเข้ากระดูกดำ… แต่สิ่งที่ทำให้เธอสะท้านไปทั้งกาย คือท่าทีของแดนไท… มันไม่ใช่ท่าทีของศัตรู… มันคือ… ความคุ้นเคย?
“ผมขอโทษครับคุณเมษา… ผมรู้ว่ามันยาก… แต่ผมต้องอธิบาย” เสียงของแดนไทดังขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้จะถูกบิดเบือนด้วยเสียงปืนและเสียงระเบิดที่ดังมาจากด้านนอกก็ตาม แต่คำพูดนั้น… มันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเมษา ราวกับมีใครสักคนเอามีดกรีดลงไปซ้ำๆ
“อธิบาย? แกจะอธิบายอะไรฉันอีก! แกมันก็แค่ไอ้คนทรยศ! แกมันก็แค่หมาที่นายเก่าแกปาเศษเนื้อมาให้!” เมษาตะโกนตอบกลับ เสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เธอพยายามปาดมันออกไป แต่มันกลับยิ่งไหลออกมามากขึ้น
“ไม่ครับคุณเมษา… ผมไม่ใช่หมา… ผมคือคนที่… พยายามปกป้องคุณ… มาตลอด” แดนไทพยายามเอื้อมมือไปหาเธอ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงปืนนัดใหญ่ที่ดังใกล้เข้ามา
“โกหก! ปากแกพูดอย่าง… แต่สิ่งที่ฉันเห็น… คือแกยืนหัวเราะกับมัน! แกยืนร่วมมือกับมัน! แกมันก็เป็นพวกเดียวกับมันมาตั้งแต่แรก!” เมษาตะโกนเสียงดัง เธอจำได้ดี ภาพของแดนไทที่ยืนหัวเราะกับนายเก่าของเธอ… มันฝังแน่นอยู่ในหัวของเธอ ไม่ว่าจะพยายามลบเลือนมันเท่าไหร่ ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“คุณเมษา… ได้โปรด… อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น… บางที… สิ่งที่คุณเห็น… มันถูกจัดฉากขึ้นมา…” แดนไทพยายามอธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“จัดฉาก? แกจะบอกว่า… ที่ฉันเห็น… มันไม่ใช่ความจริงเหรอ! แกกำลังจะบอกว่า… แกไม่ใช่พวกเดียวกับมัน… แกไม่ได้ทรยศฉัน… งั้นเหรอ!” เมษาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มจนมองแทบไม่เห็น
“ใช่ครับคุณเมษา… ผมไม่เคยทรยศคุณ… ผมรักคุณ… ผมรักคุณมาตลอด…” คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของแดนไท ทำให้เมษายิ่งรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำอีกครั้ง
“รัก? แกจะบอกว่าแกหักหลังฉัน… เพราะแก ‘รัก’ ฉันอย่างนั้นเหรอ! แกมันบ้าไปแล้ว! แกมันโรคจิต! แกมันไอ้คนเลว!” เมษาตวาดเสียงดัง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับเธอ
“คุณวิทย์… เขาบีบผม… เขาขู่… ถ้าผมไม่ร่วมมือ… เขาจะทำร้ายคุณ… และคนที่คุณรัก…” แดนไทเล่าความจริงอย่างยากลำบาก เขาไม่เคยอยากจะทำร้ายเมษาเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“ขู่? ขู่ว่าจะทำร้ายฉัน… แล้วสิ่งที่แกกำลังทำอยู่… มันไม่ใช่การทำร้ายฉันอย่างนั้นเหรอ! แกกำลังทำลายหัวใจฉัน! แกกำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่! เป็นของเล่นของแก!” เมษาตะโกนเสียงดัง ความเจ็บปวดมันท่วมท้นจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
“ผม… ผมไม่มีทางเลือก… คุณเมษา… ผมต้องทำ… เพื่อให้คุณปลอดภัย…” แดนไทพยายามอธิบาย แต่คำพูดของเขากลับถูกบิดเบือนไปโดยศัตรูของเขา… ศัตรูที่กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ เขา…
“ปลอดภัย? แกกำลังบอกว่า… ที่แกทรยศฉัน… ที่แกหลอกลวงฉัน… มันก็เพื่อความปลอดภัยของฉันอย่างนั้นเหรอ! แกมันเห็นแก่ตัว! แกมันเห็นแก่ตัวที่สุด!” เมษาตะโกนเสียงดัง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย
“คุณเมษา… โปรดฟังผม… โปรดเชื่อผม… ผมรักคุณ… มากกว่าชีวิตของผม…” แดนไทพยายามตะโกนกลับ แต่เสียงของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว
“ไม่! ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น! แกมันไอ้คนโกหก! แกมันไอ้คนทรยศ! แกมัน… มัน… มัน!” เมษาไม่สามารถพูดประโยคสุดท้ายให้จบได้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย
ในขณะนั้นเอง ภาพที่เธอเห็นก็เปลี่ยนไป… เธอเห็นแดนไท… กำลังยื่นมือให้กับนายเก่าของเธอ… และเขาก็หัวเราะ… หัวเราะอย่างมีความสุข… ราวกับว่า… เขากำลังสนุกกับแผนการนี้… แผนการที่จะทำลายเธอ…
“ไม่…” เมษาพึมพำเสียงเบา เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่แดนไทพยายามอธิบาย… มันถูกบดบังด้วยภาพที่เธอเห็น… ภาพที่ถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียน…
“เมษา… เป็นอะไรไป?” เสียงของนายเก่าของเธอ ดังขึ้นข้างหูเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เมษาสะดุ้งเฮือก หันไปมองเขาด้วยความตกใจ
“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” เมษาถามเสียงสั่น
“มาหาเธอไง… มาช่วยเธอ… จากไอ้บอดี้การ์ดสารเลวนั่น” ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีชัย “ฉันรู้ว่าแกคงจะตกใจ… ที่เห็นแดนไท… ทำแบบนั้น… แต่มันก็เป็นแผนของฉัน… แผนที่จะทำให้แก… เข้าใจผิด… และเกลียดชังมัน… เพื่อที่แก… จะได้มาอยู่กับฉัน… แทน”
“อะไรนะ?” เมษาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ใช่แล้ว… แดนไทน่ะ… มันแสร้งทำเป็นทรยศแก… เพื่อให้แก… หันมาพึ่งฉัน… และสุดท้าย… ฉันก็จะได้แก… กลับมา… เป็นของฉัน… ตลอดไป” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “แกคิดว่า… แดนไทมันจะกล้าหักหลังฉันเหรอ? มันไม่กล้าหรอก… มันกลัวฉัน… และมันก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง… เพื่อให้แก… ปลอดภัย”
เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องโกหก สิ่งที่เธอเห็น… สิ่งที่เธอได้ยิน… มันกำลังจะฉีกกระชากหัวใจเธอให้แหลกสลาย
“แก… แกมัน… เลว…” เมษาพูดเสียงแหบพร่า
“เลว? ฉันทำทุกอย่าง… เพื่อให้ได้สิ่งที่ฉันต้องการ… และตอนนี้… สิ่งที่ฉันต้องการ… ก็กำลังจะกลับมาหาฉัน…” ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะคว้าแขนของเมษาไว้แน่น “ไปกันเถอะ… ที่รัก… ที่นี่… ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว…”
เมษายืนนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความรู้สึกสับสน ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น มันประดังประเดเข้ามาจนเธอแทบจะทนไม่ไหว
“แก… ปล่อยฉันนะ!” เมษาพยายามดิ้นรน แต่มือของชายคนนั้นแข็งแรงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้
“อย่าดิ้นเลย… เมษา… แกไม่มีทางหนีฉันพ้นหรอก… เพราะคนที่แกไว้ใจที่สุด… ก็คือคนที่… หักหลังแก…” ชายคนนั้นกระซิบข้างหูเธอ ราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวดให้ถึงที่สุด
เมษารู้สึกราวกับจะขาดใจตาย ภาพของแดนไทที่ยืนอยู่ข้างๆ ศัตรูของเธอ… มันยังคงติดตา… มันไม่ใช่ภาพที่ถูกจัดฉาก… มันคือความจริง… ความจริงที่โหดร้าย… ที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย…
รักคลั่งรักของบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก