ตอนที่ 17 — การปรากฏตัวของบุคคลปริศนา

"คุณเมษาคะ... คุณแน่ใจนะคะว่าไม่เป็นอะไร" เสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยดังขึ้นจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเมษา ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ ดวงตาคู่สวยมองเมษาด้วยความเอ็นดู

เมษาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้าๆ พลางพยักหน้ารับ "ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณ... ‌คุณชื่ออะไรนะคะ"

"ฉันเมลิสาค่ะ เรียกสั้นๆ ว่า เมย์ ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวตอบ พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่หวานยิ่งกว่าเดิม "ฉันเป็นเพื่อนของคุณลุงชัชชัยค่ะ ​ท่านฝากให้ฉันมาดูแลคุณเมษาในช่วงที่คุณแดนไทไม่สะดวก"

"คุณลุงชัชชัย..." ชื่อของนายเก่าผู้ล่วงลับทำให้หัวใจของเมษาบีบรั้นเล็กน้อย เธอจำได้ว่าก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาเคยพูดถึงเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ชื่อเมลิสา แต่เธอก็ไม่เคยเจอหน้าเธอคนนั้นมาก่อนเลย

"ค่ะ ท่านเป็นห่วงคุณเมษามากจริงๆ ท่านบอกว่าให้ฉันมาช่วยดูแลทุกอย่าง ให้คุณเมษาไม่ต้องกังวลอะไรเลย" ‍เมลิสายกมือขึ้นมาสัมผัสแขนเมษาเบาๆ "พักผ่อนเยอะๆ นะคะ คุณเมษา อย่าเพิ่งคิดมาก"

เมษารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด การมีคนมาดูแลเธอในยามที่เธออ่อนแอแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่ดี เธอรู้สึกเหมือนมีสายใยบางๆ ‌เชื่อมโยงเธอกับคุณลุงชัชชัยอีกครั้ง

"ขอบคุณมากนะคะคุณเมย์" เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี"

"อย่าพูดอย่างนั้นค่ะคุณเมษา เราเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันนะคะ" เมลิสาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น "ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"

หลังจากนั้น ‍เมลิสาก็ได้เข้ามาดูแลเมษาอย่างใกล้ชิด เธอคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ คอยพูดคุยเป็นเพื่อน คอยดูแลเรื่องยา และคอยให้กำลังใจเมษาอย่างสม่ำเสมอ เมษาเริ่มรู้สึกผูกพันกับเมลิสาอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกว่าเมลิสาเข้าใจเธอ และพร้อมที่จะรับฟังทุกเรื่องราวของเธอ

"คุณเมษาคะ... ​ฉันได้ยินเรื่องที่คุณเจอมานะคะ" เมลิสาเอ่ยขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง "คุณแดนไทคงจะรู้สึกผิดมากเลยนะคะ"

เมษาก้มหน้าลงมองถ้วยชาในมือ "ค่ะ... ฉันรู้ว่าเขาพยายามอย่างเต็มที่แล้ว"

"ใช่ค่ะ คุณแดนไทเป็นคนดีมากนะคะ เขาภักดีต่อคุณลุงชัชชัยมากจริงๆ" ​เมลิสาพูด พลางเหลือบมองเมษาเป็นระยะ "แต่บางครั้ง... ความภักดีก็อาจจะทำให้เรามองข้ามอะไรบางอย่างไปนะคะ"

เมษามองหน้าเมลิสาอย่างสงสัย "คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"ก็... คุณลุงชัชชัยท่านมีศัตรูเยอะนะคะ คุณเมษา" เมลิสาเอ่ยเสียงเบา ​"และบางที... คนที่อยู่ใกล้ตัวเราที่สุด อาจจะไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้เสมอไปก็ได้นะคะ"

คำพูดของเมลิสาทำให้เมษารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป เธอเชื่อมั่นในตัวแดนไท และเชื่อมั่นในความภักดีของเขา

"คุณแดนไท... เขาเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ" เมษากล่าวเสียงหนักแน่น "เขาไม่เคยทำอะไรให้ฉันผิดหวัง"

เมลิสายิ้มบางๆ "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ"

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของแดนไท เขากำลังนั่งจ้องมองข้อมูลที่ลูกน้องนำมาเสนอ ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ถูกกู้คืนมาได้บางส่วน แสดงให้เห็นเงาตะคุ่มของผู้ต้องสงสัยที่พยายามจะเข้ามาในคฤหาสน์ของเมษา แต่ก็ถูกสกัดกั้นไว้ได้ทัน

"เสียงนั้น..." แดนไทเพ่งมองไปที่จอภาพ เขาพยายามเพ่งฟังเสียงที่ถูกบันทึกไว้ได้ "เสียงเหมือนผู้หญิง..."

"ใช่ครับบอส เรายืนยันได้ว่าเป็นเสียงผู้หญิง แต่เราไม่สามารถระบุตัวตนได้ชัดเจน" ลูกน้องคนสนิทรายงาน

"ผู้หญิง..." แดนไทขมวดคิ้ว เขาคิดถึงเมลิสา หญิงสาวที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาดูแลเมษาอย่างกะทันหัน มันเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปหรือไม่ การที่เธออ้างว่ารู้จักกับคุณลุงชัชชัย และเข้ามาดูแลเมษาในช่วงเวลาที่อันตรายแบบนี้

"มีใครเคยได้ยินชื่อเมลิสามาก่อนไหม" แดนไทถามเสียงเย็น

"เท่าที่ผมตรวจสอบประวัติของคุณลุงชัชชัย ก็มีเพื่อนสนิทชื่อเมลิสาครับ แต่ข้อมูลค่อนข้างน้อยมาก ไม่ได้ระบุรายละเอียดมากนัก"

"น้อยมาก..." แดนไทพึมพำ "ฉันว่าเราต้องตรวจสอบประวัติของเธอให้ละเอียดกว่านี้"

เขาเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การปรากฏตัวของเมลิสาในช่วงเวลาที่อันตรายแบบนี้ มันดูมีพิรุธเกินไป เขาต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เขาต้องจับตาดูเมลิสาอย่างใกล้ชิด

"บอสครับ... คุณเมษาดูเหมือนจะสนิทกับคุณเมลิสาเร็วนะครับ" ลูกน้องคนสนิทกล่าวเสริม "เธอให้ความไว้วางใจคุณเมลิสามาก"

"ฉันรู้" แดนไทตอบเสียงเครียด "และนั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นห่วงที่สุด"

เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังความมืดมิดภายนอก ราวกับจะมองเห็นอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาไม่สามารถปล่อยให้เมษาตกอยู่ในอันตรายได้อีก เขาจะต้องปกป้องเธอ แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จักก็ตาม

"คุณเมลิสา... เธอเป็นใครกันแน่" แดนไทพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเธอถึงปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงเวลาแบบนี้"

ความสงสัยและความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา เขาไม่สามารถไว้วางใจใครได้อีกแล้วนอกจากตัวเอง เขาจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ และเขาจะต้องปกป้องเมษาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ในขณะที่แดนไทกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ภาพบนหน้าจอแสดงข้อความที่ทำให้เลือดของเขาเย็นเฉียบ "เมษา... กำลังตกอยู่ในอันตราย..."