“ผมแน่ใจ… เท่าที่ผมเคยแน่ใจในเรื่องใดๆ ในชีวิต” แดนไทมองเข้าไปในดวงตาของเมษา “ผมอยากให้คุณมีความสุข… และผมเชื่อว่าเราจะมีความสุขได้… แค่เรามีกันและกัน”
คำพูดนั้นคือคำมั่นสัญญา… คือคำประกาศอิสรภาพ… คือประตูบานใหม่ที่กำลังจะเปิดออกสำหรับพวกเขา
ในเช้าวันรุ่งขึ้น อากาศยามเช้าที่สดชื่นและเย็นสบายของเมืองตากอากาศริมทะเล โอบกอดร่างของเมษาและแดนไท ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอก เป็นสัญญาณที่ดีของการเริ่มต้นใหม่
“คุณพร้อมแล้วใช่ไหม” แดนไทถามพลางยิ้มให้เมษา
“พร้อมค่ะ” เมษายิ้มตอบ เธอรู้สึกถึงความเบาใจที่ถูกปลดเปลื้องออกจากภาระอันหนักอึ้งในอดีต แม้ว่ารอยแผลเป็นจากเหตุการณ์ร้ายๆ จะยังคงอยู่ แต่เธอก็เชื่อมั่นในความรักของแดนไท ที่จะช่วยเยียวยาบาดแผลเหล่านั้น
พวกเขาเก็บสัมภาระขึ้นรถคันเล็กที่แดนไทเตรียมไว้ รถคันเก่าที่ดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ของเขา
“เราจะไปที่ไหนก่อนดีคะ” เมษาถามขณะที่นั่งลงข้างคนขับ
“เราจะไปที่บ้านหลังเล็กๆ ที่ผมเคยบอกคุณไง” แดนไทสตาร์ทเครื่องยนต์ “ที่นั่นเงียบสงบ… เหมาะสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเรา”
แดนไทขับรถพาเมษาออกจากเมืองตากอากาศ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในรถ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและมีความหวัง
ตลอดทาง ทั้งสองพูดคุยกันถึงอนาคตถึงความฝันเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาอยากจะทำให้เป็นจริง เมษารู้สึกว่าเธอได้พบกับ ‘บ้าน’ ที่แท้จริงแล้ว ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่คือ ‘คน’ คนนั้นต่างหาก
เมื่อรถวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ท่ามกลางขุนเขาและธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ บ้านหลังเล็กๆ ที่แสนอบอุ่นปรากฏขึ้นตรงหน้า บ้านหลังนี้ดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของธรรมชาติ
“ที่นี่… สวยจังเลยค่ะ” เมษาเอ่ยชม
“ผมชอบที่นี่… มันทำให้ผมรู้สึกสงบ” แดนไทจอดรถ แล้วทั้งสองก็ลงจากรถ
พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นสบายจากอากาศที่ถ่ายเทได้ดี เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ดูอบอุ่น และสวนเล็กๆ ด้านหลังบ้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด
“คุณชอบไหม” แดนไทถาม
“ชอบค่ะ… ชอบมากๆ เลย” เมษายิ้มกว้าง เธอรู้สึกได้ถึงความสุขที่แท้จริง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความสุข พวกเขาช่วยกันทำสวน ปลูกผัก เลี้ยงไก่ และทำอาหารง่ายๆ กินกันเอง ชีวิตของพวกเขาไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน
แต่ถึงแม้ว่าชีวิตจะมีความสุขเพียงใด รอยแผลเป็นจากอดีตก็ยังคงอยู่
บางครั้ง… เวลาที่เมษานอนหลับ เธอจะฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโกดังร้างนั้น ภาพของสารัช ใบหน้าของพ่อที่จากไป… มันยังคงหลอกหลอนเธออยู่
แดนไทจะคอยปลอบโยนเธอเสมอ เขาจะกอดเธอไว้แนบอก และกระซิบถ้อยคำแห่งความรักและความมั่นคง
“ผมอยู่ตรงนี้… คุณปลอดภัยแล้ว… ทุกอย่างมันจบแล้ว”
เมษาจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตา เธอจะซบหน้าลงกับอกของแดนไท รู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยจากอ้อมกอดของเขา
“ฉัน… ฉันยังกลัวอยู่เลยค่ะ” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่เป็นไร… เราจะค่อยๆ ก้าวผ่านมันไปด้วยกัน” แดนไทลูบหลังเธออย่างแผ่วเบา “ความกลัวมันเป็นเรื่องปกติ… แต่เราจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน… และไม่ปล่อยให้มันมาทำลายความสุขของเรา”
แดนไทเองก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะผ่านพ้นวิกฤตมาได้ แต่ภาพการต่อสู้ การเห็นเมษาตกอยู่ในอันตราย… มันยังคงติดตาเขาอยู่
เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลเมษา การทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย และการสร้างความมั่นใจให้เธอว่าเธอจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายใดๆ อีก
วันหนึ่ง… ขณะที่แดนไทกำลังจะเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อจะไปซื้อของที่ตลาด เขาก็พบ ‘สิ่ง’ ที่เขาไม่คาดคิด…
มันคือ ‘รูปถ่าย’ ใบหนึ่ง ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าใบเก่าของเขา รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของเขากับนายเก่า… ท่านประธาน… ในวันสุดท้ายที่เขาทำงาน
แต่ที่ทำให้แดนไทตกใจ… คือรูปถ่ายอีกใบหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง… เป็นรูปของสารัช… กับผู้หญิงคนหนึ่ง… ผู้หญิงที่แดนไทไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน… และมีสัญลักษณ์บางอย่างที่เขียนอยู่บนกระดาษ…
“นี่มัน… อะไรกัน…” แดนไทพึมพำ เขาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูอย่างพิจารณา
ความลับ… มันอาจจะยังไม่จบสิ้น…
เมษาสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของแดนไท เธอจึงเดินเข้ามาหา
“มีอะไรรึเปล่าคะ” เมษาถาม
แดนไทเงยหน้าขึ้นมองเมษา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ
“เมษา… ผม… ผมเจออะไรบางอย่าง” แดนไทยื่นรูปถ่ายให้เมษาดู
เมษาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูอย่างพิจารณา เธอจ้องมองรูปถ่ายนั้นด้วยความสงสัย
“นี่มัน… ใครคะ” เมษาถาม
“ผมก็ไม่แน่ใจ… แต่ผมรู้สึกว่า… มันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น” แดนไทกล่าว
“หมายความว่า… ยังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกอย่างนั้นเหรอคะ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มกังวล
“ผมก็ไม่รู้… แต่… สัญลักษณ์นี้…” แดนไทชี้ไปที่สัญลักษณ์บนกระดาษ “ผมเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง… แต่ผมจำไม่ได้”
ทันใดนั้น… ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของแดนไท! เขาจำได้แล้ว! สัญลักษณ์นั้น… เขาเคยเห็นมันในห้องทำงานของนายเก่า! มันคือสัญลักษณ์ของ ‘องค์กร’ บางอย่าง… องค์กรที่นายเก่าเคยพูดถึง… องค์กรที่อยู่เบื้องหลังธุรกิจสีเทามากมาย…
“เมษา… ผมคิดว่า… เราอาจจะต้องกลับไปหาคำตอบ…” แดนไทกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
เมษามองหน้าแดนไทอย่างตกใจ เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะเผชิญหน้าต่อไปคืออะไร แต่เธอก็รู้ว่า… การเริ่มต้นใหม่ของพวกเขา… อาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด…
รักคลั่งรักของบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก