โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 2,205 คำ
"เธอแน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ?" เสียงเย็นชาของแม่เลี้ยงของธามดังลอดผ่านความเงียบที่อึดอัด แพรวากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ รู้สึกได้ถึงสายตาอันเฉียบคมที่จ้องมองมา ราวกับกำลังพินิจดูวัตถุราคาแพงที่ไม่มีค่า
"ค่ะ คุณหญิง" แพรวาตอบเสียงเบา แต่พยายามให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธออยู่ท่ามกลางห้องรับแขกโอ่อ่าของตระกูลธาดากุล สถาปัตยกรรมหรูหราสะท้อนความมั่งคั่งที่เธอไม่มีวันไขว่คว้าถึง แต่ในเวลานี้ ความหรูหราเหล่านี้กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก
ธามยืนอยู่ข้างๆ แพรวา ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ผิดกับแววตาของเขาเมื่อคืนก่อนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ราวกับคนละคน เขาไม่พูดอะไรสักคำ ปล่อยให้ผู้ใหญ่สองคนพูดคุยกัน ซึ่งแพรวารู้ดีว่านี่คือ “การเจรจา” ที่จะตัดสินชะตาชีวิตของเธอและลูกน้อยในครรภ์
"เราเข้าใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอ" คุณหญิงอรอนงค์เอ่ยต่อ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงแข็งกร้าว "และในฐานะผู้ใหญ่ เราก็ต้องหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับทุกฝ่าย"
"ทางออกที่ดีที่สุด" แพรวาทวนคำในใจ มันคือคำพูดสวยหรูที่ซ่อนคมมีดเอาไว้
"ครอบครัวเราพร้อมที่จะดูแลเธอและเด็กคนนี้" คุณหญิงอรอนงค์พูดประโยคสำคัญออกไปอย่างตรงไปตรงมา "เราจะจัดหาที่พักที่ดีที่สุดให้เธอ และจะดูแลค่าใช้จ่ายทุกอย่าง จนกว่าเด็กจะโตพอ เราจะให้การศึกษาที่ดีที่สุด การดูแลทางการแพทย์ที่ดีที่สุด... พูดง่ายๆ คือ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกต่อไป"
หัวใจของแพรวาเต้นแรงด้วยความหวัง เธอต้องการเพียงที่พึ่ง ที่ที่ลูกของเธอจะปลอดภัย แต่คำว่า “ดูแล” นี้ มันฟังดูมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ
"แต่..." คุณหญิงอรอนงค์เว้นจังหวะ สังเกตเห็นประกายความหวังในดวงตาของแพรวาที่ค่อยๆ จางหายไป "มันมีเงื่อนไข"
แพรวาเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก "เงื่อนไขอะไรคะ?"
"เธอต้องยอมรับข้อเสนอของเราทั้งหมด" คุณหญิงอรอนงค์พูดเสียงหนักแน่น "และที่สำคัญที่สุด..." เธอมองตรงมาที่แพรวา "เธอต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้ จะเป็นทายาทของตระกูลธาดากุล แต่... เธอจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของชีวิตธามอีกต่อไป"
ประโยคสุดท้ายเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจแพรวา เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล ธามที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปมองตรง ราวกับกำลังพยายามควบคุมบางสิ่งบางอย่าง
"หมายความว่ายังไงคะ?" แพรวาถามเสียงสั่นเครือ
"หมายความว่า" คุณหญิงอรอนงค์อธิบายอย่างเย็นชา "เธอจะได้รับทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการเลี้ยงดูเด็ก แต่เธอต้องยอมรับสถานะของตัวเองให้ได้ เธอจะเป็นเพียงผู้อุปถัมภ์ แม่ผู้ให้กำเนิด แต่ไม่ใช่ภรรยา ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา ธามจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับฐานะและธุรกิจของเขา เขาจะให้การสนับสนุนเด็กอย่างเต็มที่ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ... ต้องจบลงที่นี่"
แพรวาอ้าปากค้าง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง นี่มันข้อเสนอแบบไหนกัน? คือการซื้อตัวเธอไปเลี้ยงลูกให้? โดยที่เธอต้องแลกกับการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยหวังไว้?
"แต่... แต่เขาเป็นพ่อของลูกนะคะ" แพรวาพยายามแย้ง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด
"ถูกต้อง" คุณหญิงอรอนงค์ยอมรับ "และเราก็ตระหนักถึงเรื่องนั้น แต่ในโลกของพวกเรา ความเหมาะสมสำคัญกว่าอารมณ์ชั่ววูบ" เธอเหลือบมองธามเล็กน้อย "ธามมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่รออยู่ การมีผู้หญิงที่ถูกมองว่าเป็นเพียง ‘หญิงสาวข้างถนน’ มาเป็นสะใภ้ คงไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเราต้องการ"
คำว่า “หญิงสาวข้างถนน” เสียดแทงหัวใจแพรวาอย่างรุนแรง เธอไม่ใช่คนดีพร้อมอะไรนัก แต่เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกดูถูกเหยียดหยามได้ถึงเพียงนี้
"ถ้าเธอปฏิเสธ..." คุณหญิงอรอนงค์พูดต่อ น้ำเสียงกลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง "เราก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ครอบครัวเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป เธอต้องรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง"
ความหมายคือ เธอจะถูกทอดทิ้งอย่างแท้จริง ไม่มีแม้แต่ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากตระกูลนี้
แพรวาเงยหน้ามองธามอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว เธอไม่เห็นความลังเล ไม่เห็นความรู้สึกผิด หรือความเสียใจใดๆ ในแววตาของเขาเลย ราวกับว่าเขากำลังตัดสินใจเรื่องธุรกิจที่สำคัญ ไม่ใช่เรื่องชีวิตของลูกและผู้หญิงที่เขาเคยใช้เวลาทั้งคืนด้วย
"คุณธามคะ" แพรวาหันไปหาเขาอย่างมีความหวังสุดท้าย "คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้คะ?"
ธามถอนหายใจเบาๆ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "แพรวา... แม่ผมพูดถูก" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน"
"ทางออกที่ดีที่สุด?" แพรวาตะโกนเสียงดัง ความเจ็บปวดและความผิดหวังถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบยืนไม่อยู่ "สำหรับใครคะ? สำหรับคุณ? สำหรับแม่ของคุณ? แล้วสำหรับฉันล่ะคะ? สำหรับลูกของเราล่ะคะ? เขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวคุณเลยใช่ไหมคะ?"
น้ำตาไหลอาบแก้มของแพรวา เธอไม่สามารถหยุดมันได้อีกต่อไป
"มันซับซ้อนกว่านั้น แพรวา" ธามพูด เสียงของเขาเริ่มมีความกระด้างขึ้น "เธอรู้ว่าผมเป็นใคร และผมมีภาระหน้าที่อะไร"
"ภาระหน้าที่ของคุณคือการทอดทิ้งผู้หญิงที่ตั้งครรภ์กับคุณอย่างเลือดเย็นใช่ไหมคะ?" แพรวาพูดประชดประชัน "และภาระหน้าที่ของฉัน คือการยอมรับข้อเสนอที่น่ารังเกียจนี้ เพื่อให้ลูกของฉันมีชีวิตที่ดีขึ้น โดยที่เขาไม่เคยได้รู้จักพ่อของตัวเองจริงๆ?"
คุณหญิงอรอนงค์มองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ เธอรู้ว่าแพรวากำลังดิ้นรน และในที่สุด เธอก็จะยอมจำนน
"เธอมีเวลาคิด" คุณหญิงอรอนงค์กล่าว "แต่เราก็มีเวลาจำกัด"
แพรวาหันไปมองธามอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ เธอเห็นความเฉยชาที่ปกคลุมใบหน้าของเขา ความเย็นชาที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา มันเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างเธอและเขา
"ถ้าผมต้องเลือก..." ธามพูดเสียงเบา แต่ดังพอให้แพรวาได้ยิน "ผมต้องเลือกสิ่งที่สำคัญที่สุด"
"สิ่งที่สำคัญที่สุดของคุณคืออะไรคะ?" แพรวาถามเสียงกระซิบ
ธามเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ชื่อเสียง... และอนาคตของตระกูล"
คำตอบนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของแพรวา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ภาพฝันที่เธอเคยมีกับเขา ภาพครอบครัวที่อบอุ่น มันถูกกระชากออกไปอย่างโหดร้าย
"ดีค่ะ" แพรวาพูดเสียงแหบพร่า เธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมืออย่างแรง "ฉันเข้าใจแล้ว"
เธอหันหลังให้กับสองแม่ลูกตระกูลธาดากุล เดินออกจากห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยความหรูหราแต่ไร้หัวใจ ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนของประโยคสุดท้ายที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท
"ฉันจะคิดดู" เธอกลอกลับไป แต่ในใจของเธอมีบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาแล้ว บางสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าความเจ็บปวด
เมื่อประตูห้องรับแขกปิดลง แพรวาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโถงทางเดินอันเงียบสงัด น้ำตาที่เคยพยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้าม เธอไม่รู้ว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไป เธอจะยอมรับข้อเสนออันน่ารังเกียจนี้ หรือจะเลือกที่จะสู้ด้วยตัวคนเดียว
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือสายตาของธามในวันนี้ มันตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอ เป็นเครื่องเตือนใจให้เธอรู้ว่า คนที่เธอเคยเชื่อใจ กลับกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรให้เธอคาดหวัง
"ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกฉันและลูกของฉันเด็ดขาด" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เริ่มจะก่อตัวขึ้น
ขณะที่แพรวากำลังจมอยู่ในความสิ้นหวัง หญิงรับใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูธรรมดา แต่กลับมีตราประทับของสำนักงานกฎหมายชื่อดัง
"คุณผู้หญิงคะ พอดีมีเอกสารส่งมาให้คุณค่ะ"
แพรวารับซองมาเปิดดู ด้วยความสงสัย ข้างในมีกระดาษที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย... ลายมือของธาม
"แพรวา" ข้อความสั้นๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ในตอนนี้ "อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไร จนกว่าจะได้คุยกับฉัน"
แพรวาเงยหน้ามองตามทิศทางที่หญิงรับใช้เข้ามา แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความเจ็บปวดในหัวใจของเธอ
ธามกำลังจะทำอะไร? เขาจะกลับมาบอกอะไรเธอ? หรือนี่เป็นเพียงกลลวงอีกอย่างหนึ่ง?
กลับมาแก้แค้นเงาแค้นแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก