ตอนที่ 7 — อุบัติเหตุที่พาให้พบกัน

"ถ้าคุณเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ดิฉันจะฟ้องให้คุณหมดตัวเลยคอยดู!" เสียงแหลมเล็กของแพรวากระแทกเข้าใส่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้มลงเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นถนน

ภาพเหตุการณ์ยังคงติดตาของแพรวา รถเก๋งคันหรูสีดำทะมึนพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับจะพุ่งชนเธอให้แหลกลาญ แต่แล้วในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ล้อรถก็หักหลบอย่างฉิวเฉียด ทำให้รถคันนั้นไถลเสียหลัก พุ่งเข้าชนแผงกั้นริมทางเท้าอย่างจัง ‌เศษกระจกแตกกระจายเหมือนดาวตกยามราตรี กลิ่นน้ำมันไหม้ฉุนกึก โชคดีที่เธอถอยหลังได้ทันท่วงที เพียงแต่สะโพกด้านซ้ายกระแทกกับขอบฟุตบาทอย่างแรงจนชาไปทั้งแถบ

ร่างสูงใหญ่ที่เดินลงมาจากรถคันหรูนั้น คือผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจออีกเลยในชีวิต ชายในชุดสูทสีดำสนิท เนคไทสีแดงเลือดนก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ​ผิวพรรณผุดผ่องยิ่งกว่าหินอ่อน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่กำลังสอดส่ายมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินความเสียหาย

"ผมขอโทษครับ คุณผู้หญิง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตดังขึ้น แต่เมื่อมองใบหน้านั้นชัดๆ แพรวากลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง นี่มัน... ‍ธาม! ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา ทรงอิทธิพล และเป็นคนเดียวที่พรากทุกสิ่งไปจากเธอ... เขาจำเธอไม่ได้!

"ขอโทษ? ขอโทษแค่นั้นมันพอหรือไงคะ!" แพรวาอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง ความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ค่อยๆ ‌ปะทุขึ้นมา "คุณรู้ไหมว่าคุณเกือบจะฆ่าดิฉัน! แล้วดูสภาพรถคุณสิ! คุณจะรับผิดชอบยังไง!"

ธามชะงักไปเล็กน้อย เขากวาดสายตามองแพรวาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธออยู่ในชุดเรียบง่าย เสื้อยืดสีซีดกับกางเกงยีนส์ขาดรุ่งริ่ง เส้นผมสีดำยาวถูกรวบไว้หลวมๆ ‍ใบหน้าซูบตอบ ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้มีเพียงแววตาเหนื่อยล้าและแข็งกร้าวซ่อนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

"ผมเข้าใจครับว่าคุณกำลังโกรธ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ​คุณต้องการให้ผมทำอย่างไร บอกมาได้เลย"

เขาเดินเข้ามาใกล้ เธอถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ราวกับย้อนกลับไปในคืนนั้น คืนที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอราวกับพายุ แล้วก็จากไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวด

"คุณ... คุณจำดิฉันไม่ได้จริงๆ ​เหรอคะ?" แพรวาถามเสียงสั่นเครือ

ธามเลิกคิ้วเล็กน้อย "เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือครับ?"

คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของแพรวา น้ำตาคลอหน่วย แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นไว้ "ไม่ค่ะ... คุณคงจำผิดคน"

เธอไม่ต้องการให้เขาจำได้ในตอนนี้ ไม่ใช่ในสภาพที่เธอยังอ่อนแอเช่นนี้ ​เธอต้องการกลับมาอย่างแข็งแกร่ง กลับมาทวงคืนทุกสิ่งที่เขาพรากไป

"ถ้าอย่างนั้น... คุณต้องการให้ผมเรียกประกัน หรือจัดการเรื่องค่าเสียหายอย่างไรดีครับ?" ธามยังคงถามอย่างสุภาพ แต่แววตาเริ่มฉายแววสงสัย

"ไม่ต้องค่ะ" แพรวาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ดิฉันจะจัดการเอง"

เธอก้าวถอยหลังอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ "แต่คุณ... คุณขับรถประมาทมากนะคะ คราวหน้าคราวหลังขับให้ดีกว่านี้หน่อย"

พูดจบ แพรวาก็รีบหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ธามยืนงงอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังผอมบางที่ค่อยๆ เลือนหายไปในฝูงชน

"ผู้หญิงคนนั้น..." ธามพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเธอถึงทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยอย่างนี้นะ"

เขาไม่เข้าใจ แต่ความรู้สึกนั้นมันรบกวนจิตใจเขาเหลือเกิน ราวกับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่มันไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหตุธรรมดา แต่เป็นเหมือนเงาของอดีตที่กำลังกลับมาทักทาย

แพรวาเดินห่างออกมาจนพ้นสายตาของธาม เธอหยุดยืนพิงกำแพงอิฐข้างทาง หายใจหอบหนัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบหน้าผากที่เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ธาม..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ราวกับคำสาปแช่ง "นายจำฉันไม่ได้... ดีแล้ว... ดีที่สุดแล้ว"

เธอเช็ดน้ำตาอย่างแรง "แต่มันก็หมายความว่า... แผนการของฉันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น"

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มราวกับใจของเธอ ความเจ็บปวดในอดีตยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน แต่ตอนนี้มันถูกหล่อหลอมรวมกับความแค้นที่ร้อนแรงยิ่งกว่า

"นายอาจจะจำฉันไม่ได้... แต่ฉันจำนายได้ดีเสมอ" แพรวายิ้มมุมปากอย่างเย็นชา "และฉันจะทำให้นายจำฉันได้... ในแบบที่นายไม่มีวันลืม"

เธอรู้ดีว่าอุบัติเหตุครั้งนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือสัญญาณที่สวรรค์ส่งมาให้เธอ นี่คือโอกาสที่เธอรอคอยมานาน การกลับมาของเธอในครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่แม่เลี้ยงเดี่ยวธรรมดาอีกต่อไป แต่จะเป็นผู้ทวงคืนความยุติธรรม ผู้ประกาศสงครามที่แท้จริง

เธอหันหลังกลับ เดินไปยังเส้นทางที่เธอตั้งใจจะไป ความรู้สึกผิดหวังและโกรธแค้นในคราวเดียวกันมันถาโถมเข้ามา แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า

"คืนนี้... ฉันจะเริ่มต้นทุกอย่าง"

เธอก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง แม้ว่าขาจะยังคงสั่นเทาจากแรงกระแทกของอุบัติเหตุ และหัวใจก็ยังคงเต้นรัวด้วยความรู้สึกซับซ้อน แต่ในดวงตาของเธอ บัดนี้มีประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนขึ้นมาแล้ว