ตอนที่ 10 — เงาของลูกชาย

ลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความมืดมิดเข้ามาปกคลุมผืนฟ้า ราวกับจะเตือนให้โลกรู้ว่าค่ำคืนแห่งความจริงกำลังจะมาเยือน

ธามยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ของห้องทำงานที่สูงเสียดฟ้า สายตาคมกริบจับจ้องไปยังเงาสะท้อนของตัวเอง สีหน้าเรียบเฉยภายใต้ความสง่างามนั้นซ่อนเร้นความไม่สบายใจบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาหลายสัปดาห์ ภาพใบหน้าเด็กชายคนหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา ใบหน้าที่ดูคุ้นเคยจนน่าประหลาด ราวกับเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในวัยเยาว์… หรืออาจจะมากกว่านั้น

เด็กชายคนนั้นชื่อ ‌'นนท์' ลูกชายของแพรวาที่เขาเพิ่งได้พบเจอเมื่อไม่นานมานี้ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้เจอกับเธออีกหลังจากคืนวันวานอันเลือนรางที่กลายเป็นบาดแผลในใจของทั้งสองฝ่าย แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อแพรวาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ การพบกันครั้งนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดและปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย

แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจธามมากที่สุด ไม่ใช่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นเด็กชายตัวน้อย ​นนท์ เขาเป็นเด็กที่ฉลาด ช่างสังเกต และแววตาคู่นั้น… มันช่างเหมือนกับแววตาของเขาเหลือเกิน ทุกครั้งที่มองนนท์ ธามจะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ถูกปลุกขึ้นมาในตัว เขาพยายามปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นออกไป ‍มันเป็นไปไม่ได้… เขาแน่ใจว่าคืนนั้นมีเพียงเขาและแพรวา และหลังจากนั้น… เธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

"คุณธามครับ" เสียงเลขาฯ สาวดังขึ้น ทำลายภวังษ์ของเขา "คุณชานนท์โทรมาค่ะ"

ชื่อนั้นสะดุดหูธามอย่างแรง ‌เขาเกือบจะเผลอถามออกไปว่า "ชานนท์? เขาเป็นใคร?" แต่ก็รู้ตัวทัน เขาจำได้ว่าแพรวาเคยบอกชื่อลูกชายเธอว่า 'นนท์' ซึ่งหมายถึง 'ผู้มีชื่อเสียง' ‍แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่านามสกุลของเด็กชายคือ 'ชานนท์'

"ครับ รับสายเลย" ธามตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"สวัสดีค่ะคุณธาม" เสียงของแพรวาแฝงความเย็นชา แต่ธามกลับได้ยินบางอย่างที่มากกว่านั้น… ความเหนื่อยล้า ​ความอดทน และบางที… อาจจะเป็นความภาคภูมิใจ?

"มีอะไรครับ คุณแพรวา" ธามถามตรงๆ

"พอดีว่าโปรเจกต์ 'บุปผา' ของเรา… มีปัญหาเล็กน้อยค่ะ ​จำเป็นต้องขอให้คุณธามเข้ามาร่วมประชุมพิจารณาแผนงานในวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายโมง ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทคุณนะคะ"

ธามเลิกคิ้ว การที่แพรวาต้องมาขอความร่วมมือเช่นนี้เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง โดยปกติแล้ว เธอเป็นคนที่มีความมั่นใจและเด็ดขาดในการตัดสินใจเสมอ การที่เธอต้องร้องขอความช่วยเหลือจากเขา แสดงว่าปัญหานั้นต้องใหญ่หลวงจริงๆ

"ปัญหานี้เกี่ยวกับอะไรครับ?" ธามถาม

"เป็นเรื่องของการลงทุนค่ะ ​มีความเสี่ยงบางอย่างที่เราประเมินพลาดไป… และ… จำเป็นต้องอาศัยประสบการณ์ของคุณธามค่ะ" น้ำเสียงของแพรวาดูอึดอัด แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความมืออาชีพ

"ผมจะไปครับ" ธามตอบรับทันที ไม่ใช่เพราะเขาอยากช่วยเหลือแพรวา แต่เพราะเขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และที่สำคัญ… เขาอยากเห็นนนท์อีกครั้ง

หลังวางสาย ธามเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง ความรู้สึกประหลาดใจผสมกับความสงสัยที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงแค่ว่าทำไมแพรวาถึงต้องการความช่วยเหลือจากเขา แต่เป็นความรู้สึกที่บอกเขาว่า… มีบางอย่างที่กำลังจะเปิดเผยออกมา และมันอาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล

เขาหยิบรูปถ่ายเล็กๆ ที่แอบถ่ายไว้ในงานเลี้ยงการกุศลครั้งก่อนออกมาดู รูปของนนท์กำลังยิ้มอย่างร่าเริง ใบหน้ากลมๆ ดวงตาใสแป๋วที่มองมายังกล้อง… ธามรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบเบาๆ

"เหมือนฉันเหลือเกิน…" เขาพึมพำกับตัวเอง

ความทรงจำในคืนนั้นค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง… กลิ่นน้ำหอมของเธอ เสียงหัวเราะแผ่วเบา… ความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอ… และสุดท้าย… ความผิดหวังที่ตามมา

เขาจำได้ว่าหลังจากคืนนั้น เขารอคอยที่จะได้ยินข่าวจากเธอ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเงียบงัน… ความเงียบที่ดังกว่าเสียงใดๆ และมันก็ทิ้งรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย

แต่ตอนนี้… เงาของเด็กชายคนหนึ่งกำลังทาบทับลงบนความทรงจำที่เคยถูกปิดตาย ธามรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่อาจต้านทานได้ มันคือความผูกพันที่มองไม่เห็น… หรือมันคือความจริงที่ถูกซ่อนเร้น?

ธามถอนหายใจยาว เขาตัดสินใจ เขาต้องไปที่นั่น พรุ่งนี้… เขาจะไปเผชิญหน้ากับอดีต และบางที… เขาอาจจะได้คำตอบที่เขาตามหามาตลอด

ในขณะที่ธามกำลังครุ่นคิดอยู่ในห้องทำงานอันหรูหรา แพรวากำลังนั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดมิเนียมที่เธอเช่าไว้ เพิ่งวางสายจากธามไปเมื่อครู่ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ รู้สึกถึงความตึงเครียดที่เกาะกินไปทั่วร่าง

เธอรู้ดีว่าการขอความช่วยเหลือจากธามเป็นอะไรที่เสี่ยงมาก มันอาจจะทำให้เขาสงสัยในตัวเธอมากขึ้น และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้เกิดขึ้น แต่สถานการณ์มันบีบบังคับ เธอไม่สามารถปล่อยให้โปรเจกต์ 'บุปผา' ล่มสลายไปได้ เพราะมันคือความหวังเดียวของเธอที่จะสร้างอนาคตที่ดีให้กับนนท์

"แม่คะ… เมื่อไหร่จะกินข้าวคะ?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากในครัว นนท์เดินออกมาพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวโปรด ใบหน้าเล็กๆ ฉายแววสงสัย

แพรวาปั้นยิ้ม "อีกเดี๋ยวจ้ะลูก วันนี้แม่มีเรื่องนิดหน่อย"

"เรื่องงานของคุณพ่อเหรอคะ?" นนท์ถามอย่างใสซื่อ

หัวใจของแพรวาบีบรัด เธอไม่เคยบอกนนท์ว่าใครคือพ่อของเขา และเธอเองก็พยายามจะลืมเรื่องราวทั้งหมดนี้ไป แต่เมื่อมองใบหน้าของลูกชาย… ใบหน้าที่สะท้อนภาพของชายหนุ่มที่เธอเคยรัก และถูกเขาทำร้าย… ความเจ็บปวดก็พลันถาโถมเข้ามา

"ไม่ใช่จ้ะลูก… เป็นเรื่องงานของแม่เอง" แพรวาตอบเสียงแผ่ว พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วน

นนท์เดินเข้ามาหาเธอ กอดแขนแพรวาแน่น "แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะคอยอยู่ข้างๆ แม่เสมอ"

คำพูดของลูกชายทำให้แพรวาอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างประหลาด เธอจุมพิตลงบนหน้าผากของนนท์ "ขอบใจนะลูกรัก"

แต่ถึงกระนั้น เธอก็รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับธามในวันพรุ่งนี้ จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อม… เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น

คืนนั้น แพรวาแทบจะไม่ได้หลับ เธอใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทบทวนแผนงาน และเตรียมคำตอบสำหรับคำถามที่เธอคาดว่าธามจะถาม เธอรู้ดีว่าธามเป็นคนฉลาด และเขามีสายตาที่เฉียบคมพอที่จะมองเห็นความผิดปกติได้

ความจริงที่เธอซ่อนเร้นมานาน กำลังจะถูกเปิดเผย… และเธอไม่รู้ว่าเธอพร้อมหรือยัง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่สำหรับแพรวา มันเหมือนเสียงระฆังแห่งการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ

"สู้ๆ นะแพรวา… เพื่อนนท์" เธอพึมพำกับตัวเอง

ธามมองนาฬิกาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เขาเตรียมตัวพร้อมทุกอย่างแล้วสำหรับการประชุมในวันนี้ เขาตรวจสอบเอกสาร ประชุมกับทีมงาน จนแน่ใจว่าทุกอย่างจะราบรื่น

แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแพรวาอีกครั้ง

เขาเคยคิดว่าตัวเองจะเกลียดเธอไปตลอดชีวิต แต่เมื่อเห็นเธออีกครั้ง… ความรู้สึกนั้นกลับจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงสัย ความเสียดาย และ… ความปรารถนาบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ

แล้วภาพของนนท์ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าเด็กชายที่เหมือนเขาเหลือเกิน… มันทำให้หัวใจของธามเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

เขาต้องรู้ความจริง… เขาจะต้องรู้ให้ได้

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของธาม ทำให้ห้องที่เคยดูมืดมนเมื่อคืน สว่างไสวขึ้นมาทันที เขาเดินไปยังโต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายของนนท์ขึ้นมาอีกครั้ง

"ใครกันแน่… ที่เป็นพ่อของนาย?" ธามถามกับรูปถ่ายนั้น

คำถามนี้ดังสะท้อนก้องอยู่ในใจของเขา… และเขาเชื่อว่าในไม่ช้า… คำตอบกำลังจะปรากฏขึ้น…