ตอนที่ 20 — ความจริงที่ถูกเปิดเผย... หรือเพียงแค่จุดเริ่มต้นของหายนะ?

"บางครั้ง...ความจริงก็มาพร้อมกับสายลมที่พัดพาความเจ็บปวดมาให้โดยไม่ทันตั้งตัว" แพรวากลั้นหายใจขณะที่เสียงของธามยังคงก้องอยู่ในหู เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะติดต่อมาอีก หลังจากที่เขาหายไปจากชีวิตเธอราวกับไม่เคยมีตัวตน ทิ้งไว้เพียงบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย และลูกน้อยที่กำลังเติบโตในท้องของเธอ

"คุณ...ต้องการอะไร" เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ผมอยากจะ...เข้าใจ" ‌ธามตอบเสียงเรียบ แต่แพรวากลับรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่แฝงอยู่ "ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน"

หัวใจของแพรวาเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่าการหลบซ่อนตัวในชนบทแห่งนี้ อาจเป็นเพียงแค่การยืดเวลาออกไป การเผชิญหน้ากับธาม เป็นสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้

"คุณ...มาทำไม" เธอถามกลับไปด้วยความหวังริบหรี่ว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

"ผมจะไปหาคุณ" ​ธามตัดบท ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ "ผมจะไปหาคุณพรุ่งนี้ตอนเที่ยง"

สายถูกตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้ง แพรวาปล่อยมือจากโทรศัพท์ ปล่อยให้มันหล่นลงบนพื้นไม้เก่าๆ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ สัมผัสท้องน้อยเบาๆ ‍"ลูกรัก...แม่ต้องทำยังไงดี"

เธอรู้ดีว่าการมาของธามในครั้งนี้ ไม่ได้มาเพื่อคืนดี แต่มาเพื่อ "ความจริง" บางอย่างที่เขาอาจจะเริ่มสงสัย และนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการแก้แค้นที่เธอวางไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาตัดสินใจไปหาป้าสมศรี เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ‌ป้าสมศรีฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้า "ป้าว่าแล้ว...ว่าเขาต้องตามหาหนูจนเจอ"

"หนู...ไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะป้า" แพรวารู้สึกท้อแท้ "ถ้าเขาบังคับให้หนูไป...หนูจะทำยังไง"

"ใจเย็นๆ นะหนู" ป้าสมศรีจับมือแพรวาแน่น "หนูไม่ต้องกลัวนะ ‍ป้าจะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ"

ขณะที่แพรวากำลังพูดคุยกับป้าสมศรี เสียงรถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกบ้าน มันจอดสนิทอยู่หน้าบ้านหลังเล็กของเธอ แพรวาหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ธามมาแล้วจริงๆ

แพรวากลืนน้ำลายเอื้อก ก่อนจะลุกขึ้นยืน "หนู...จะออกไปเจอเขาค่ะป้า"

เธอเดินออกมาเผชิญหน้ากับธาม ​ชายหนุ่มที่เคยเป็นรักเดียวของเธอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นศัตรูที่เธอต้องเผชิญหน้า ธามก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่ดูเปลี่ยนไป เขาดูเคร่งขรึมและมีบางอย่างที่ทำให้แพรวาไม่สบายใจ

"แพรวา" ธามเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงความเย็นชา "ผมอยากคุยกับคุณ"

"คุณ...มาที่นี่ทำไม" แพรวาถามกลับอย่างตรงไปตรงมา

"ผมมาเพื่อหาคำตอบ" ​ธามก้าวเข้ามาใกล้ "ผมรู้ว่าคุณหนีผมมา แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม"

"คุณ...ทิ้งฉันไป" แพรวาพูดเสียงสั่น "คุณทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน"

"ผม...ผมเข้าใจผิดไปเอง" ธามพูดเสียงเบาลง "ผมอยากให้คุณเล่าทุกอย่างให้ผมฟัง"

แพรวาหันกลับไปมองป้าสมศรี ป้าสมศรีพยักหน้าเป็นกำลังใจให้ ​เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ธามฟัง เรื่องราวของคืนนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากการจากไปของเธอ และความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญ

ธามฟังอย่างเงียบๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากความสงสัย เป็นความประหลาดใจ และในที่สุดก็กลายเป็นความรู้สึกผิดที่ฉายชัดออกมาในดวงตา

"ผม...ผมไม่รู้เรื่องเลย" ธามพูดเสียงแหบพร่า "ผม...ผมขอโทษ"

คำขอโทษนั้นดูเหมือนจะจริงใจ แต่แพรวาก็ยังคงไม่ไว้ใจ เธอยังคงมีบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะให้อภัยได้ง่ายๆ

"คุณ...เคยเห็นรูปนี้ไหม" ธามหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า รูปนั้นเป็นรูปของแพรวาเอง ถ่ายเมื่อไม่นานมานี้เอง เธอกำลังอุ้มเด็กทารกน้อยคนหนึ่ง

หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้น เธอตกใจมากที่ธามมีรูปนี้ "คุณ...เอามาจากไหน"

"ผม...ได้มาจากคนคนหนึ่ง" ธามตอบเสียงอ่อย "เขาบอกว่า...เขาคือพ่อของเด็ก"

แพรวาถึงกับนิ่งไป เธอไม่เข้าใจว่าธามกำลังพูดถึงใคร พ่อของเด็ก...นอกจากธามแล้ว จะมีใครอีก?

"ใคร...ใครคือพ่อของเด็ก" แพรวาถามเสียงสั่น

"ผม...ผมไม่แน่ใจ" ธามพูดด้วยความสับสน "แต่เขาบอกว่า...เขาเป็นคนเดียวที่ดูแลคุณตอนที่คุณหนีมา"

คำพูดนั้นทำให้แพรวานึกถึงคนคนหนึ่ง...คนคนเดียวที่เข้ามาช่วยเหลือเธอในยามที่เธอสิ้นหวัง คนที่เธอไว้ใจและยอมให้เข้ามาในชีวิต...

"เขา...เขาชื่ออะไร" แพรวาถามด้วยความหวังและความหวาดกลัว

"เขาชื่อ...ประวิทย์" ธามตอบ "เขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณ...ใช่ไหม"

ประวิทย์...ชื่อนั้นทำให้แพรวาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ประวิทย์...ชายหนุ่มที่เธอเคยไว้ใจ คนที่เธอคิดว่าจะเป็นเพื่อนแท้...แต่กลับเป็นคนเดียวที่ทรยศเธอ

"ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้" แพรวาส่ายหน้าอย่างแรง "คุณ...คุณกำลังโกหก"

"ผมไม่ได้โกหก" ธามมองหน้าแพรวาด้วยความเจ็บปวด "ผม...ผมได้คุยกับประวิทย์มาแล้ว เขาบอกว่า...เขาคือพ่อของเด็กจริงๆ"

ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นรุนแรงกว่าที่แพรวาคาดคิดไว้ เธอคิดว่าธามจะเข้ามาเพื่อขอโอกาส หรือเพื่อแก้แค้น แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกหลอกลวงมาตลอด

"เขา...เขาเป็นคน...ใจร้าย" แพรวาพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลริน "เขา...ทำกับฉันได้ยังไง"

"ผม...เสียใจ" ธามพูดเสียงเครือ "ผม...ผมเข้าใจผิดไปเอง"

แพรวาไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไร เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกประวิทย์หลอกลวง และรู้สึกสับสนกับท่าทีของธามที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปหมด

"คุณ...ไม่เข้าใจอะไรเลย" แพรวาส่ายหน้า "คุณ...ไม่เคยเข้าใจฉันเลย"

เธอวิ่งหนีเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ธามยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบสงัด

แต่ขณะที่แพรวากำลังเสียใจกับความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นเอง ธามก็ตัดสินใจที่จะต้องค้นหาความจริงทั้งหมดให้ได้ เขาจะปล่อยให้ประวิทย์ลอยนวลไปได้อย่างไร? และเขาจะปล่อยให้แพรวาต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้เพียงลำพังได้อย่างไร?

การกลับมาของธามครั้งนี้ อาจไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อการแก้แค้นอย่างที่แพรวาคิด...แต่จะเป็นการเปิดโปงแผนการร้ายของประวิทย์ และนำพาความจริงมาสู่แพรวา

แต่แล้ว...ขณะที่ธามกำลังจะก้าวเข้าไปในบ้านของแพรวา เขาก็เห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนกำลังแอบมองอยู่หลังหน้าต่าง...