โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,814 คำ
สายลมเย็นยามพลบค่ำพัดพาเอากลิ่นอายของความเจ็บปวดที่ฝังลึกมาเยือน ปลายฟ้าไม่เคยคิดเลยว่าเงาของอดีตที่เธอพยายามจะฝังกลบให้มิด จะปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้งในรูปแบบของชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ ชานนท์...ชื่อนี้ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด สร้างความปั่นป่วนในหัวใจที่เคยสงบนิ่งมานาน
เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อร่างสูงสง่าของเขาปรากฏขึ้นที่หน้าบ้านหลังเล็กๆ แห่งนี้ แสงไฟนีออนจากป้ายร้านอาหารฝั่งตรงข้ามสาดสะท้อนใบหน้าคมคายที่บัดนี้ดูแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววของความเย็นชาและความโกรธแค้นที่เธอสัมผัสได้ถึงแก่นของมัน
“ชานนท์…” เสียงของเธอสั่นเครือราวกับกระดาษที่ใกล้จะขาดสะบั้น ปลายฟ้ากุมมือลูกชายตัวน้อยที่ยืนเกาะขาเธอไว้แน่น พลางซ่อนตัวอยู่ด้านหลังราวกับจะหาเกราะกำบังจากเงาของอดีตที่น่ากลัว
“ยังจำกันได้สินะ” ชานนท์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งของมหาเศรษฐีที่คุ้นเคยกับการได้ทุกสิ่งที่ต้องการ
“คุณมาทำไม” ปลายฟ้าถามเสียงแข็ง พยายามรวบรวมสติและความกล้าที่เหลืออยู่ น้อยหน่า ลูกชายของเธอเงยหน้าขึ้นมองชานนท์ด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตใสแป๋วนั้นมองตามใบหน้าแปลกหน้าคนนี้อย่างไม่วางตา
“มาทวงสิ่งที่ฉันควรจะได้” ดวงตาของชานนท์จับจ้องไปที่น้อยหน่า ก่อนจะเลื่อนมาที่ปลายฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามและความคาดหวังที่เธอไม่กล้าจะตอบรับ
“ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด” ปลายฟ้าโกหก ปลายฟ้าเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร เขามาเพื่อทวงคืนความรักที่เธอเคยให้ หรือมาเพื่อทวงคืนเงินของเขาที่เธอเชื่อว่าเขาเข้าใจผิด? แต่ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด เธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถมอบมันให้เขาได้อีกครั้ง
“อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ปลายฟ้า” ชานนท์ก้าวเข้ามาอีกจนเกือบจะประชิดตัวเธอ “ฉันรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของปลายฟ้า ความจริงทุกอย่าง? เขาหมายถึงความจริงเกี่ยวกับน้อยหน่า หรือความจริงเกี่ยวกับเรื่องในอดีตที่เขาเข้าใจผิด?
“ความจริงอะไร” เสียงของเธอเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน “คุณเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า”
“ฉันเข้าใจผิด?” ชานนท์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชาและเจ็บปวด “คนที่เข้าใจผิดคือเธอต่างหากปลายฟ้า ที่คิดว่าฉันจะโง่พอจะถูกเธอหลอกใช้ได้”
คำพูดนั้นทำให้ปลายฟ้าแทบยืนไม่อยู่ เธอเคยเชื่อว่าเขาเข้าใจเธอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขายังคงติดอยู่ในวังวนของความเข้าใจผิดเดิมๆ
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ปลายฟ้าพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง “ฉันไม่เคยหลอกใช้คุณ”
“อย่าปฏิเสธเลยปลายฟ้า” ชานนท์เดินวนรอบตัวเธอ ช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อ “ฉันเห็นทุกอย่าง ฉันรู้ว่าเธอหนีไปกับเงินของฉัน แล้วยังไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น”
“คุณเข้าใจผิด!” ปลายฟ้าตะโกนเสียงดัง ความอดทนของเธอถึงขีดจำกัด “ฉันไม่ได้หนีไปกับเงินของคุณ! ฉันไม่ได้ไปอยู่กับใครทั้งนั้น! ฉัน… ฉันหนีเพราะฉันกลัว”
“กลัว?” ชานนท์หยุดเดิน จ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ “กลัวอะไรกัน? กลัวว่าจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ?”
“กลัวคุณ!” ปลายฟ้าพูดเสียงสั่น “กลัวที่คุณจะไม่เชื่อฉัน กลัวว่าคุณจะมองฉันเป็นคนผิดตลอดไป! ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
น้อยหน่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เงยหน้ามองพ่อของเขาด้วยสายตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ ชานนท์หันไปมองน้อยหน่า แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กน้อยที่ยืนมองเขาด้วยความหวาดกลัว
“นี่ใคร” ชานนท์ถามเสียงเบา ปลายฟ้ากลืนน้ำลาย พยายามรวบรวมความกล้า
“เขา… เขาคือลูกชายของฉัน”
“ลูกชายของเธอ?” ชานนท์ขมวดคิ้ว “แล้วพ่อของเขาคือใคร”
คำถามนั้นทำให้ปลายฟ้าใจหายวาบ เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด เธอจะสามารถบอกความจริงทั้งหมดแก่เขาได้หรือไม่? หรือเธอจะยังคงต้องแบกรับความลับนี้ไว้เพียงลำพัง?
“พ่อของเขา… คือคุณ” ปลายฟ้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับกระซิบ แต่สำหรับชานนท์ มันดังราวกับฟ้าร้อง
ชานนท์ยืนนิ่งไป เขาจ้องมองไปที่น้อยหน่า ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ไม่คาดคิด
“คุณ… คุณพูดอะไรนะ” เสียงของเขาติดขัด
“น้อยหน่า… คือลูกของคุณ” ปลายฟ้าพูดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น เธอตัดสินใจแล้ว ว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องบอกความจริงทั้งหมด
ชานนท์ก้มลงมองน้อยหน่าอีกครั้ง เด็กน้อยค่อยๆ ยื่นมือเล็กๆ ออกมาสัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ ราวกับจะทดสอบว่าเขาเป็นของจริงหรือไม่
“พ่อ…” เสียงเล็กๆ นั้นดังขึ้น ชานนท์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอกอย่างรุนแรง เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตกใจ ความโกรธ และความเจ็บปวด
“เป็นไปไม่ได้” ชานนท์ส่ายหน้าช้าๆ “เธอโกหก”
“ฉันไม่ได้โกหก” ปลายฟ้าเอ่ยเสียงจริงจัง “ฉันไม่ได้หนีไปกับเงินของคุณ แต่ฉันหนีไปเพราะฉันท้อง! ฉันพยายามติดต่อคุณแล้วนะชานนท์ แต่คุณไม่เคยรับสาย! ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไง”
น้ำตาของปลายฟ้าเริ่มไหลริน เธอไม่เคยร้องไห้ให้เขาเห็นอีกเลยหลังจากวันนั้น แต่วันนี้เธอไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป
ชานนท์มองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ และมองไปที่เด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ไม่เคยมีสิ่งใดในชีวิตที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ซับซ้อนเช่นนี้
“ถ้า… ถ้ามันเป็นความจริง” ชานนท์พูดเสียงพร่า “ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน”
“ฉันบอกแล้ว!” ปลายฟ้าตะโกน “แต่คุณไม่เคยฟัง! คุณเชื่อแต่สิ่งที่ตาเห็น คุณเชื่อว่าฉันเป็นคนไม่ดี! ฉัน… ฉันเหนื่อยแล้วชานนท์ ฉันเหนื่อยกับการต้องพิสูจน์ตัวเอง”
ชานนท์มองไปที่ลูกชายของเขา ดวงตาของน้อยหน่าเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสผมของน้อยหน่าเบาๆ
“น้อยหน่า…” ชานนท์เอ่ยชื่อลูกชายของเขาเป็นครั้งแรก ความรู้สึกที่แปลกประหลาดถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้
“คุณ… คุณจะทำยังไงต่อไป” ปลายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถให้อภัยผู้ชายคนนี้ได้อีกครั้งหรือไม่ หลังจากสิ่งที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายปี
ชานนท์เงียบไป เขาไม่รู้จะตอบเธอว่าอย่างไร เขาต้องการเวลา ต้องการความคิด เขาต้องการทำความเข้าใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
“ฉัน… ฉันขอเวลา” ชานนท์เอ่ยเสียงแหบพร่า “ฉันขอเวลาคิด”
ก่อนที่ปลายฟ้าจะได้ตอบรับ ชานนท์ก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ปลายฟ้าและน้อยหน่า ยืนอยู่กลางความมืดมิดของยามค่ำคืน พร้อมกับคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในหัวใจ
โอกาสที่สอง… ที่เธอจะให้หรือไม่?
เกมรักรุ่นพี่เจ็บลึก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก