สายลมเย็นยามพลบค่ำโชยพัดเอากลิ่นอายของความทรงจำเก่าๆ กลับมาเยือน ‘ภัทร’ นักธุรกิจหนุ่มผู้มีทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ทว่าในใจกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม การเดินทางกลับมายังมหาวิทยาลัยเก่าแก่แห่งนี้ เพื่อมอบทุนการศึกษาตามเจตนารมณ์ของบิดาผู้ล่วงลับ เป็นเพียงฉากหน้าที่เขาใช้ปิดบังความรู้สึกที่แท้จริง การเดินเหยียบย่ำบนผืนหญ้าที่เคยเป็นสนามเด็กเล่นของหัวใจวัยหนุ่ม ทำให้ภาพในอดีตผุดขึ้นมาราวกับฉากภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จวบจนกระทั่งเขาได้เห็นเงาร่างคุ้นตา ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย หัวใจของภัทรพลันกระตุกวูบ ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
"รินดา..."
ชื่อนั้นเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของเขาเองอย่างแผ่วเบา หญิงสาวตรงหน้าคือ ‘รินดา’ อดีตรุ่นน้องที่เขาเคยรัก และเคยทอดทิ้งไปอย่างไม่ไยดีเมื่อหลายปีก่อน เธอยังคงสวยสง่า แม้จะดูเหนื่อยล้าและแววตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับฉายแววเศร้าสร้อย แต่ที่ทำให้ภัทรแทบยืนไม่อยู่ คือสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า...เนินเนื้อที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดภายใต้ชุดเดรสสีเข้มที่เธอสวมใส่
"เธอ...ท้องเหรอ?" คำถามหลุดจากปากเขาไปอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงที่ตะโกนออกไปดังพอที่จะทำให้รินดาหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แต่แววตาที่สั่นไหวไม่อาจปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงได้
“คุณภัทร...” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ไม่ได้มีความยินดีหรือประหลาดใจ แต่กลับเจือปนไปด้วยความขมขื่น ราวกับว่าการพบกันครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย
“ทำไม...ทำไมไม่บอกฉัน?” ภัทรถามย้ำ พยายามควบคุมอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาจำไม่ได้เลยว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สมองของเขามีเพียงภาพเลือนรางของเสียงหัวเราะ เสียงเพลง และความมึนเมา ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจำได้ว่าหลังจากคืนนั้น เขาก็ไม่เคยติดต่อเธออีกเลย
“จะให้บอกไปทำไมคะ ในเมื่อคุณภัทรเองก็ไม่เคยคิดจะเหลียวกลับมามอง” รินดาตอบเสียงเย็นชา แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้กลับกลายเป็นความเกลียดชังที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันเองก็ไม่อยากให้คุณภัทรต้องมารับผิดชอบอะไร ที่คุณไม่ได้ตั้งใจ”
“ไม่ตั้งใจ? รินดา นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ” ภัทรพยายามก้าวเข้าไปใกล้ แต่รินดากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ระหว่างพวกเขา “เด็กคนนี้...เป็นลูกของฉันใช่ไหม?”
คำถามนั้นทำให้รินดาถึงกับนิ่งไป ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด ราวกับว่าคำถามนั้นกำลังกรีดลึกลงไปในบาดแผลที่เธอพยายามเยียวยามาตลอด “คุณภัทร...คิดว่าไงคะ?”
คำถามเชิงตอบโต้ของรินดา ทำให้ภัทรยิ่งสับสน เขากวาดสายตามองใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ และสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่บ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการอดนอน หรืออาจจะเป็นความทุกข์ที่สะสมมานาน “ฉัน...ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้ รินดา คืนนั้นมัน...มันเหมือนความฝัน”
“ความฝันของคุณภัทร อาจจะเป็นฝันร้ายของฉันก็ได้ค่ะ” รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตัดพ้อ “คุณภัทรทิ้งฉันไปโดยไม่บอกลา แล้วก็หายไปจากชีวิตฉันเลย ไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงฉันด้วยซ้ำ”
“ฉันขอโทษ...” ภัทรพูดออกไปอย่างจริงใจ เขารู้สึกผิดอย่างมากที่เคยทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนนี้ “แต่เรื่องนี้...เรื่องลูก เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”
“คุยกันเรื่องอะไรคะ? เรื่องที่คุณจะรับผิดชอบ หรือเรื่องที่คุณจะปัดความรับผิดชอบ?” รินดาถามสวนทันควัน น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้น แต่แววตากลับสั่นไหว “ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณภัทรทั้งนั้น ฉันจะเลี้ยงลูกของฉันเอง”
“ไม่ได้! เธอพูดอย่างนี้ไม่ได้” ภัทรปฏิเสธทันที “นี่มันลูกของเรานะ รินดา ฉันจะปล่อยให้เธอต้องรับภาระอยู่คนเดียวได้ยังไง”
“ทำไมจะไม่ได้คะ? คุณภัทรเองก็เคยทำมาแล้วนี่คะ” รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน “คุณภัทรทิ้งฉันไป ก็เหมือนกับทิ้งความรับผิดชอบไปนั่นแหละ”
คำพูดของรินดา แทงใจดำภัทรอย่างจัง เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำ แต่นั่นก็เป็นอดีตที่เขาพยายามลืมไปตลอดกาล “รินดา ฉันรู้ว่าฉันผิด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของอดีต มันเป็นเรื่องของอนาคตของเรา...อนาคตของเด็กคนนี้”
“อนาคตของเรา? คุณภัทรหมายถึงอะไรคะ?” รินดาถามด้วยความสงสัย “คุณภัทรจะแต่งงานกับฉันเพื่อรักษาหน้าตาของบริษัท หรือว่าคุณภัทรจะทำไปเพราะสงสารฉัน?”
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!” ภัทรตอบเสียงดัง “ฉันจะแต่งงานกับเธอ เพราะนี่คือลูกของเรา และฉันจะรับผิดชอบ”
“รับผิดชอบ?” รินดาหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “คุณภัทรคิดว่าการแต่งงานคือการรับผิดชอบเหรอคะ? คุณภัทรเคยคิดบ้างไหมว่า การแต่งงานที่เกิดจากความไม่เต็มใจ มันจะนำพาความสุขมาให้ใครได้บ้าง?”
“รินดา...ฟังฉันนะ” ภัทรพยายามจะอธิบาย แต่รินดาตัดบท “ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้นค่ะ”
“แต่เธอต้องฟัง!” ภัทรตะคอก เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยอำนาจ “ฉันจะรับผิดชอบเรื่องนี้ และเราจะแต่งงานกัน”
“แต่งงาน?” รินดาเบิกตากว้างอีกครั้ง “คุณภัทรบ้าไปแล้วเหรอคะ? ฉันกับคุณภัทรไม่มีวันแต่งงานกันได้!”
“ทำไมจะไม่ได้?” ภัทรถามกลับ “รินดา เธอจะปฏิเสธฉัน หรือจะยอมให้ฉันทำลายชื่อเสียงของเธอ และของลูกของเรา?”
คำพูดของภัทร ทำให้รินดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าหากภัทรต้องการทำลายชื่อเสียงของเธอ มันไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเช่นเขา
“คุณภัทร...กำลังข่มขู่ฉันเหรอคะ?” รินดาถามเสียงสั่น
“เปล่า ฉันแค่บอกความจริง” ภัทรตอบเสียงเรียบ “ถ้าเธอไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะเปิดเผยเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้ และเธอจะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป”
รินดาเงียบไปนาน เธอพยายามรวบรวมสติ และคิดทบทวนถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ เธอรู้ดีว่าภัทรพูดจริง และเธอไม่มีทางเลือกอื่น
“ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ค่ะ” รินดาตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันจะแต่งงานกับคุณภัทร”
คำตอบของรินดา ทำให้ภัทรรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดในแววตาของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่ในใจกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
“ดีมาก” ภัทรพูด “แล้วเราจะเริ่มเตรียมงานแต่งกันเร็วๆ นี้”
ภัทรหันหลังกลับ ก้าวเดินจากไป ทิ้งให้รินดายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดโชยมาอีกครั้ง รอยน้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาบนแก้มของเธอ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ หรืออาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะปกป้องลูกน้อยในครรภ์ของเธอ
ขณะที่ภัทรเดินจากไป เขาก็ยังคงนึกถึงคำพูดของรินดา ‘ความฝันของคุณภัทร อาจจะเป็นฝันร้ายของฉัน’ คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา และทำให้เขาสงสัยว่า คืนนั้น...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมรินดาถึงได้พูดจาตัดพ้อและเกลียดชังเขาถึงเพียงนี้?
คืนเดียวพันธนาการรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก