"ฉัน...อยากจะรู้ความจริง" เสียงของรินดาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ราวกับเธอได้ตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตไปแล้ว ภัทรมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอต้องการนั้นคืออะไรกันแน่
"ความจริงเกี่ยวกับอะไร?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำ พลางก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ความรู้สึกบางอย่างที่เคยถูกเก็บซ่อนเอาไว้กำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
รินดาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา "ความจริงเกี่ยวกับ...เหตุการณ์ในวันนั้น"
วันนั้น...วันที่ทุกอย่างพังทลาย วันที่ความรักของพวกเขากลายเป็นเถ้าถ่าน วันนั้นที่ภัทรเชื่อในคำโกหก และเดินจากเธอไปอย่างไม่ใยดี
"ฉัน...อยากจะรู้ว่าทำไม" รินดาพูดต่อ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน"
ภัทรนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่ารินดาจะยังคงยึดติดกับอดีตมากขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี เพราะลึกๆ แล้ว เขาก็รู้ว่าเขาทำผิด
"ฉัน...ขอโทษ" เขาพูดเสียงเบา "ฉันอาจจะ...ใจร้อนเกินไป"
"ใจร้อน?" รินดากล่าวซ้ำ พลางหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อย "คุณทำลายชีวิตฉันนะ ภัทร"
คำพูดนั้นแทงใจดำภัทรอย่างจัง เขาไม่เคยคิดว่าการกระทำของเขาในวันนั้นจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของรินดามากขนาดนี้
"ผม...ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" เขาพูดอย่างรู้สึกผิด "แต่ผมจะทำทุกอย่าง...เพื่อชดเชย"
รินดาเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาพอดี ความรู้สึกบางอย่างที่เคยมีให้กันในอดีต กำลังถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งอบอุ่นและเจ็บปวด
"คุณทำได้จริงๆ เหรอ ภัทร?" เธอถามเสียงแผ่วเบา ราวกับจะทดสอบความรู้สึกของเขา
"ผมทำได้" เขาตอบเสียงหนักแน่น พลางค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอไว้ "เพื่อเธอ...และเพื่อลูก"
คำว่า 'ลูก' ทำให้รินดาชะงักไป เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเปิดเผยความลับของเธอได้ในตอนนี้ การได้อยู่ใกล้ภัทรแบบนี้ มันทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหวมากเกินไป
"ฉัน...ไม่แน่ใจว่าฉันจะเชื่อใจคุณได้อีกครั้ง" เธอพูดเสียงเบา พลางปัดมือของเขาออกไปเบาๆ "คุณเคยทำให้ฉันเสียใจมาแล้ว"
ภัทรมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่เขาก็เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด
"ผมรู้" เขาถอนหายใจ "แต่ผมจะพยายาม...ทำให้เธอเชื่อใจผมอีกครั้ง"
นับตั้งแต่วันนั้น ภัทรและรินดาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมากขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์บังคับให้พวกเขาต้องใกล้ชิดกัน ทั้งการรับประทานอาหารร่วมกัน การพูดคุยกัน หรือแม้แต่การที่ภัทรต้องคอยดูแลรินดาในยามที่เธอตั้งครรภ์
ความใกล้ชิดนั้นค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งที่เคยมีระหว่างพวกเขา ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและอ่อนโยน
ภัทรเริ่มสังเกตเห็นว่า รินดาไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยเข้าใจ เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ภายใต้ความเปราะบาง
ส่วนรินดา เธอก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวภัทร จากนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ตอนนี้เขาดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องเธอและลูก
ในระหว่างวัน ภัทรมักจะเข้ามาหาเธอที่ห้องพัก เขาจะนั่งลงข้างๆ เธอ พลางยื่นมือมาสัมผัสหน้าท้องที่นูนขึ้นของเธอเบาๆ
"ลูกดิ้นแล้วเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
รินดาพยักหน้า ยิ้มบางๆ "ค่ะ ดิ้นเก่งมากเลย"
การสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง เธอรู้สึกได้ถึงความผูกพันที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสามคน
"ฉัน...เคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสช่วงเวลานี้" รินดาพูดเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณนะ ภัทร"
"ไม่ต้องขอบคุณผม" ภัทรพูด พลางหันมามองเธอ "นี่คือครอบครัวของเรา"
คำว่า 'ครอบครัว' ทำให้รินดาใจสั่น เธออยากจะเชื่อในคำพูดของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความลับที่เธอไม่สามารถเปิดเผยได้
คืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งดูดาวอยู่บนระเบียงบ้าน ภัทรก็ค่อยๆ หันมามองรินดา
"รินดา" เขาเรียกชื่อเธอเสียงเบา "ฉัน...รู้สึกดีนะ ที่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้"
รินดาเงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอเต้นแรง "ฉันก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ"
ภัทรค่อยๆ ยื่นมือมาเชยคางของเธอขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา "ฉัน...รักเธอ รินดา"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของรินดา เธอตกใจมาก เธอไม่เคยคิดว่าภัทรจะพูดคำนี้ออกมา
"ภัทร..." เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ
"ฉันรู้ว่าเธออาจจะยังไม่พร้อม" ภัทรพูดต่อ "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า...ฉันพร้อมที่จะอยู่ตรงนี้เสมอ"
เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ ริมฝีปากของเขากดลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และความเจ็บปวด
รินดาตอบรับจูบของเขาอย่างไม่อาจต้านทานได้ เธอรู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นเข้ามาในหัวใจ แต่มันก็มาพร้อมกับความกลัว
เธอรู้ว่าความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ
ในขณะที่จูบของพวกเขาเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ รินดาก็นึกถึงใบหน้าของภาคภูมิขึ้นมา เธอรู้ว่าเธอจะต้องระวังตัวให้มากกว่านี้
เธอถอนจูบออกอย่างกะทันหัน ทำให้ภัทรมองเธอด้วยความงุนงง
"มีอะไรเหรอ รินดา?" เขาถาม
รินดาพยายามรวบรวมสติ "ฉัน...เหนื่อยแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันอยากจะพักผ่อน"
ภัทรพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเห็นความลังเลในแววตาของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร
"งั้น...ฝันดีนะ" เขาพูด พลางก้มลงจูบริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินจากไป
หลังจากที่ภัทรจากไป รินดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เธอกอดเข่าตัวเองร้องไห้
เธอรู้ว่าเธอจะต้องรีบทำตามแผนให้สำเร็จก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
เธอไม่สามารถปล่อยให้ความลับของเธอทำลายความสุขที่เธอกำลังจะได้มา
แต่เธอจะทำอย่างไร? เธอจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้หรือไม่? หรือเธอจะต้องยอมให้ความแค้นและความลับนั้นกัดกินหัวใจของเธอไปตลอดกาล?
คืนเดียวพันธนาการรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก