“บอกฉันมาสิรินดา! บอกมาให้หมด!” เสียงของภัทรยังคงเต็มไปด้วยความเดือดดาล แต่ท่าทีของเขาเริ่มจะอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายของรินดา มันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า หรือสิ่งที่เขาคิด... อาจจะไม่ได้เป็นความจริงทั้งหมด
รินดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอมองสบตาภัทรอย่างแน่วแน่ แม้ว่าการสารภาพความจริงในครั้งนี้ จะยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไปในความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นก็ตาม
“คุณจำ... คุณจำวันนั้นได้ไหมคะ วันที่เราเจอกันครั้งสุดท้ายก่อนที่คุณจะหายไป” รินดาเริ่มเล่าเรื่องราว โดยไม่มองไปที่กองเอกสารที่อยู่บนพื้นอีกต่อไป
ภัทรขมวดคิ้ว เขาจำได้ดี วันนั้นคือวันที่ความรักของพวกเขาแตกสลาย วันที่เขาเลือกที่จะเดินจากไป โดยไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมา
“ฉันจำได้” เขาตอบเสียงห้วน
“วันนั้น... ฉันตั้งใจจะบอกคุณเรื่องบางอย่าง” รินดาพูดต่อ “แต่คุณ... คุณไม่เปิดโอกาสให้ฉันเลย คุณเลือกที่จะเดินจากไป”
“แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง! ในเมื่อเธอ... เธอไม่ได้สนใจฉันเลย!” ภัทรสวนกลับ ใบหน้าของเขาแสดงความขุ่นเคืองที่ยังคงค้างคา
“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันสนใจคุณเสมอ” รินดาแย้ง “แต่ในตอนนั้น... ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะไปต่างประเทศ และฉัน... ฉันก็กำลังจะมี ‘ลูก’ ของเรา”
คำว่า ‘ลูก’ ทำให้ภัทรชะงักกึก เขาเบิกตากว้าง มองรินดาอย่างไม่เชื่อสายตา
“คุณ... คุณหมายความว่ายังไง!” เขาถามเสียงสั่น
“ฉันท้องค่ะภัทร” รินดาตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันท้องกับคุณ”
ภัทรยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครบอกเขาเรื่องนี้เลย!
“เป็นไปไม่ได้!” เขาอุทาน “ถ้าเธอท้อง... ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน!”
“ฉันพยายามแล้วค่ะ” รินดาตอบเสียงเศร้า “แต่คุณ... คุณไปก่อน”
“แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงไม่ติดต่อฉันหลังจากนั้น!” ภัทรถามต่อ ความสับสนเริ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธ
“ฉัน... ฉันกลัวค่ะ” รินดาตอบ “ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ต้องการ ‘ลูก’ ของเรา กลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไปจริงๆ”
“กลัว? เธอมาทำลายชีวิตฉันตอนนี้ แล้วมาบอกว่ากลัว?” ภัทรยังคงไม่เข้าใจ
“ไม่ใช่ค่ะ” รินดาเม้มปากแน่น “ฉันไม่ได้อยากทำลายชีวิตคุณเลย”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ภัทร... ที่ฉันต้องทำทุกอย่างแบบนี้... เพราะฉันต้องการปกป้อง ‘ลูก’ ของเรา”
“ปกป้อง? ปกป้องจากอะไร!”
“จาก... จากคนพวกนั้นค่ะ” รินดาพูดเสียงเบา “คนที่เคยทำร้ายแม่ของคุณ”
คำพูดนี้ทำให้ภัทรยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม “คนพวกนั้น? แม่ของฉัน? เกี่ยวอะไรกัน!”
“คุณจำ... คุณจำคุณน้าของฉันได้ไหมคะ” รินดาถาม “คุณน้าของคุณ... เคยเป็นคนรักของคนที่มีอิทธิพลคนหนึ่ง”
ภัทรพยักหน้า เขาจำได้ คุณน้าของรินดาเป็นคนสวยสง่า แต่ก็มีข่าวลือเกี่ยวกับเธออยู่ไม่น้อย
“คุณน้าของฉัน... เธอเคยไปมีเรื่องกับผู้ชายคนนั้น” รินดาเล่าต่อ “แล้วผู้ชายคนนั้น... ก็แค้นคุณน้ามาก”
“แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน!” ภัทรถามเสียงเข้ม
“ผู้ชายคนนั้น... เขาเป็นคนเดียวกับที่เคยทำร้ายแม่ของคุณค่ะภัทร” รินดาเฉลยออกมาอย่างยากลำบาก “เขาเป็นคนเดียวกับที่ทำให้แม่ของคุณต้อง... ต้องเสียชีวิต”
ภัทรถึงกับผงะ เขาแทบจะยืนไม่อยู่ ความจริงที่รินดาเปิดเผยออกมานั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
“เป็นไปไม่ได้!” เขาตะโกน “ฉันไม่เชื่อ!”
“จริงค่ะภัทร” รินดายืนยัน “ฉันรู้เรื่องนี้มาตลอด เพราะคุณน้าของฉัน... เธอเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด”
“แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉัน!” ภัทรถามเสียงสั่น
“เพราะ... เพราะคุณน้าของฉันถูกข่มขู่ค่ะ” รินดาตอบ “ผู้ชายคนนั้น... เขาพยายามจะเก็บคุณน้าของฉันไว้ เขาไม่ต้องการให้ความจริงเปิดเผย”
“แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงต้องเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง! ทำไมต้องใช้ ‘ลูก’ ของเราเป็นข้ออ้าง!” ภัทรถามต่อ
“ก็เพราะ... เพราะฉันกลัวว่า ‘ลูก’ ของเราจะเป็นอันตรายค่ะ” รินดาอธิบาย “ผู้ชายคนนั้น... เขารู้ว่าคุณน้าของฉันมีหลานสาวที่กำลังจะมีลูก และเขาก็รู้ว่า ‘ลูก’ คนนั้น... คือลูกของคุณ”
ภัทรจ้องมองรินดาอย่างไม่เข้าใจ “แล้ว... แล้วเขาจะทำอะไร ‘ลูก’ ของเรา?”
“เขา... เขาต้องการจะแก้แค้นค่ะภัทร” รินดาตอบเสียงสั่น “เขาต้องการจะทำร้าย ‘ลูก’ ของเรา เพื่อให้แม่ของคุณ... ได้รับความเจ็บปวดไปตลอดกาล”
น้ำตาของรินดาไหลรินอาบแก้ม เธอเล่าต่อไปอย่างหมดความอดทน “ฉันจึงต้องเข้ามาหาคุณ... เพื่อขอความช่วยเหลือ”
“ขอความช่วยเหลือ? แล้วทำไมต้องมาวางแผนแบบนี้!” ภัทรยังคงไม่เข้าใจ
“เพราะ... เพราะคุณจะไม่มีวันเชื่อฉัน ถ้าฉันพูดตรงๆ” รินดาตอบ “คุณจะคิดว่าฉันต้องการอะไรจากคุณ”
“แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงให้ทนายความของฉัน... มาข่มขู่ฉันแบบนั้น!” ภัทรถาม
“ฉัน... ฉันจำเป็นต้องทำค่ะ” รินดาตอบ “เพราะถ้าคุณไม่ยอมรับ ‘ลูก’ ของเรา... ฉันก็ไม่มีทางปกป้องเขาได้”
ภัทรเงียบไป เขากำลังประมวลผลทุกอย่างที่รินดาบอก มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินกว่าที่เขาจะรับได้
“ทั้งหมดนี่... เป็นเพราะฉัน... ในอดีตอย่างนั้นเหรอ?” ภัทรถามเสียงเบา
“ใช่ค่ะ” รินดาพยักหน้า “เพราะคุณ... ได้ไปทำร้ายเขา... ในอดีต”
“ทำร้าย? ฉันไปทำร้ายใคร!”
“คุณ... ไปขัดขวางแผนการของเขา... ที่จะฆ่าแม่ของคุณค่ะ” รินดาตอบ “คุณทำร้ายเขา... เพื่อปกป้องแม่ของคุณ”
ภัทรยืนนิ่ง เขาจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น เขาจำได้เพียงว่าแม่ของเขาเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน
“ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ” ภัทรพูดเสียงแหบพร่า
“มันนานมากแล้วค่ะ” รินดาตอบ “คุณยังเด็กมากในตอนนั้น... คุณไม่สามารถจำได้”
“แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้ตั้งแต่แรก!” ภัทรถาม “ทำไมต้องรอจนถึงตอนนี้!”
“เพราะ... เพราะฉันกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตรายค่ะ” รินดาตอบ “ถ้าผู้ชายคนนั้นรู้ว่าคุณรู้เรื่องทั้งหมด... เขาจะฆ่าคุณ”
“แล้ว... แล้วถ้าฉันไม่รู้เรื่องทั้งหมด... ฉันจะไม่ตกอยู่ในอันตรายอย่างนั้นเหรอ!” ภัทรถาม
“คุณจะตกอยู่ในอันตรายค่ะ” รินดาตอบ “แต่... ถ้าคุณยอมรับ ‘ลูก’ ของเรา... เขาจะไม่กล้าทำอะไร ‘ลูก’ ของเรา”
ภัทรทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขามองไปที่กองเอกสารบนพื้น ความจริงที่รินดาเปิดเผยนั้นหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
“ทั้งหมดนี่... เป็นเพราะฉัน... อย่างนั้นเหรอ?” เขาถามซ้ำอีกครั้ง
“ใช่ค่ะ” รินดาตอบ “เพราะคุณ... คือต้นเหตุของทุกอย่าง”
คืนเดียวพันธนาการรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก