ตอนที่ 21 — การกลับมาของหัวใจ

"ฟ้าใส!" เสียงร้องของรินดาดังแหลมสูงราวกับถูกมีดกรีดแทงจนเลือดพุ่ง ร่างกายของเธอผลักดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจความเจ็บปวดที่ยังแล่นปราดไปทั่วร่าง ภัทรเองก็ผงะไปเช่นกัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวของลูกสาว

"เกิดอะไรขึ้น!" ภัทรตะโกนถามเสียงพร่า เขากระชากแขนรินดาให้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ‌"ฟ้าใส! ฟ้าใสลูก!"

ทั้งคู่รีบวิ่งไปยังห้องนอนของฟ้าใสอย่างไม่คิดชีวิต ภาพที่เห็นเบื้องหน้า ทำให้หัวใจของภัทรแทบจะหยุดเต้น รินดาปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นสภาพของลูกสาว

หน้าต่างห้องนอนของฟ้าใสถูกงัดแงะจนบานพับหลุดออกจากกรอบ ร่องรอยของการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ปรากฏอยู่ทั่วห้อง ​ผ้าห่มถูกกระชากกองอยู่ข้างเตียง และที่น่าตกใจที่สุด... ฟ้าใสไม่อยู่ในห้อง!

"ฟ้าใส! ลูกอยู่ที่ไหน!" รินดาร่ำไห้โฮ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลไม่หยุด

ภัทรรีบวิ่งไปที่หน้าต่างที่ถูกงัดแงะ เขาก้มลงมองข้างนอกอย่างรวดเร็ว ‍พลางพยายามมองหาร่องรอยของใครบางคนที่อาจจะพาลูกสาวของเขาไป

"เมื่อกี้... มีใครได้ยินเสียงอะไรไหม?" ภัทรถามเสียงสั่นเครือ

"ผม... ผมได้ยินเสียงเหมือนรถยนต์แล่นออกไปอย่างรวดเร็วครับคุณภัทร" เสียงของวีระดังมาจากโทรศัพท์ที่ยังคงแนบหูของภัทรอยู่ วีระซึ่งอยู่ที่บ้านพักของภัทร ก็คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

"รถยนต์? รถยนต์คันไหน!" ‌ภัทรถาม

"ผม... ผมไม่แน่ใจครับคุณภัทร มันมืดมาก แต่เหมือนจะเป็นรถยนต์สีดำ"

"รถยนต์สีดำ..." ภัทรพึมพำ เขาหันไปมองรินดาที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด "รินดา... พ่อเลี้ยงของคุณ... ‍คุณสมชาย... เขาเป็นคนทำใช่ไหม"

รินดาพยักหน้าอย่างอ่อนแรง "ใช่... เขาต้องเป็นเขาแน่ๆ"

ความโกรธ ความแค้น ความสิ้นหวัง หลอมรวมกันเป็นพายุลูกใหญ่ในใจของภัทร เขากำหมัดแน่น ​กัดฟันกรอด "ผมจะเอาฟ้าใสคืนมาให้ได้!"

ภัทรหันไปสั่งวีระทันที "วีระ! ติดตามรถยนต์สีดำให้เร็วที่สุด! หาให้เจอว่ามันไปที่ไหน!"

"ครับคุณภัทร!"

ภัทรหันไปหาบรรดาการ์ดรักษาความปลอดภัยที่ประจำการอยู่ "พวกคุณ! ช่วยกันตรวจสอบพื้นที่รอบๆ บ้านอย่างละเอียด! ​ดูว่ามีร่องรอยอะไรที่ผิดปกติไหม!"

"ครับนาย!"

ภัทรหันกลับมาหารินดาที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น "รินดา... คุณต้องสงบสติอารมณ์นะ เราต้องหาทางช่วยฟ้าใสไปด้วยกัน"

เขาค่อยๆ ประคองรินดาขึ้นมา "ผมขอโทษนะรินดา ผมน่าจะเชื่อคุณตั้งแต่แรก"

รินดามองภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไม่เป็นไรค่ะภัทร... ​ตอนนี้เราต้องคิดถึงฟ้าใส"

ทั้งคู่ร่วมมือกันอย่างเต็มที่ ภัทรใช้เครือข่ายทั้งหมดที่มีในการตามหาลูกสาวของเขา เขาโทรหาเพื่อนฝูงที่ทำงานในวงการตำรวจ และติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อขอความช่วยเหลือ

ขณะที่การค้นหากำลังดำเนินไปอย่างเร่งรีบ ภัทรก็ย้อนนึกถึงคำพูดของคุณสมชายที่คุณรินดาเล่าให้ฟัง "เขาบอกว่าเขาเกลียดคุณภัทรมาก และเขาอยากจะแก้แค้นคุณ"

ภัทรรู้ดีว่าคุณสมชายต้องการอะไร เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ทำลายธุรกิจของเขา แต่เขาต้องการทำลายชีวิตของเขาในทุกวิถีทาง การจับตัวฟ้าใสไป ก็เป็นอีกหนึ่งเครื่องมือในการบีบคั้นเขา

"ผมจะไม่มีวันยอมให้มันเป็นแบบนั้น!" ภัทรพึมพำกับตัวเอง

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวินาทีที่ผ่านไป ราวกับเข็มนาฬิกาที่เดินช้าลงหลายเท่าตัว ภัทรรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่าเขาต้องรีบทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของวีระก็ดังขึ้นอีกครั้ง "คุณภัทรครับ! ผมเจอรถคันนั้นแล้วครับ!"

"อยู่ที่ไหนวีระ!" ภัทรถามเสียงตื่นเต้น

"มันจอดอยู่ที่โกดังร้างแห่งหนึ่งริมแม่น้ำครับคุณภัทร! ดูเหมือนว่าจะมีคนพาลูกสาวของคุณเข้าไปข้างใน!"

"ดีมากวีระ! บอกพิกัดมาเลย! ผมกำลังไป!"

ภัทรหันไปหารินดา "รินดา... เรารู้แล้วว่าฟ้าใสอยู่ที่ไหน"

รินดารีบผงกศีรษะขึ้นมองภัทรด้วยความหวัง "จริงเหรอคะภัทร!"

"จริง! เราจะไปช่วยฟ้าใสกัน!" ภัทรตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ภัทรและรินดาพากันขึ้นรถ โดยมีวีระคอยนำทาง ทั้งคู่เดินทางไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำด้วยความเร็วสูง หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความลุ้นระทึก

เมื่อไปถึงโกดังร้าง ภัทรและรินดาก็ลงจากรถอย่างรวดเร็ว พวกเขามองไปรอบๆ โกดังที่ดูเงียบเหงาและอันตราย

"วีระ... คุณคอยอยู่ข้างนอกนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบแจ้งตำรวจ" ภัทรสั่ง

"ครับคุณภัทร"

ภัทรและรินดาค่อยๆ ย่องเข้าไปในโกดังอย่างเงียบเชียบ ภายในโกดังมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่ติดอยู่ไม่กี่ดวง ภัทรมองไปรอบๆ พยายามเพ่งมองหาความเคลื่อนไหว

"ฟ้าใส... ลูกอยู่ไหน" รินดาพึมพำเสียงแผ่วเบา

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากด้านใน ภัทรและรินดารีบซ่อนตัวหลังกองลังไม้ขนาดใหญ่

พวกเขามองเห็นร่างของคุณสมชายปรากฏตัวขึ้น เขาเดินนำหน้าฟ้าใสที่ถูกมัดมือมัดเท้าและมีผ้าปิดปากอยู่

"เป็นไงล่ะ! ภัทร! แกไม่มีวันได้ฟ้าใสไปจากฉันหรอก!" เสียงของคุณสมชายดังขึ้น ราวกับกำลังประกาศชัยชนะ

"ปล่อยฟ้าใสเดี๋ยวนี้นะ คุณสมชาย!" ภัทรตะโกนลั่น เขากระโดดออกมาจากที่ซ่อน

คุณสมชายหันมามองภัทรด้วยความตกใจ ก่อนจะยิ้มเยาะ "ไงล่ะ ภัทร! แกมาถึงแล้วเหรอ! ฉันนึกว่าแกจะกลัวจนไม่กล้ามาซะอีก!"

"ผมไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายลูกสาวของผมเด็ดขาด!" ภัทรพูดเสียงเฉียบขาด

"แกจะทำอะไรฉันได้! ฉันมีเด็กนี่อยู่ในมือ!" คุณสมชายพูดพลางดึงฟ้าใสเข้ามาประชิดตัว

"ปล่อยฟ้าใสเดี๋ยวนี้นะ!" รินดาร้องขอ

"ถ้าแกอยากได้ลูกของแกคืน ก็มาแลกกับอะไรบางอย่างสิ ภัทร!" คุณสมชายพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

ภัทรมองรินดาอย่างชั่งใจ เขารู้ว่าคุณสมชายต้องการอะไร คุณสมชายต้องการทำลายเขา เขาต้องการให้ภัทรยอมแพ้

"คุณต้องการอะไร!" ภัทรถาม

"ฉันต้องการให้แกยกเลิกโครงการใหญ่ของบริษัทแกให้ฉัน! แล้วแกก็ต้องออกจากวงการธุรกิจไปซะ!" คุณสมชายประกาศ

"ไม่มีทาง!" ภัทรตอบทันที "ผมไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายใครได้อีก!"

การต่อสู้ที่ดุเดือดก็เริ่มขึ้น ภัทรพุ่งเข้าใส่คุณสมชายอย่างไม่คิดชีวิต รินดาก็พยายามที่จะเข้าไปช่วยฟ้าใส แต่คุณสมชายก็ใช้ฟ้าใสเป็นโล่กำบัง

ในช่วงเวลาแห่งความคับขันนั้นเอง รินดาก็สังเกตเห็นก้อนอิฐที่อยู่ใกล้ๆ เธอรีบคว้ามันขึ้นมา และด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย เธอปาอิฐก้อนนั้นไปที่มือของคุณสมชายอย่างแรง!

"อ๊ากกก!" คุณสมชายร้องด้วยความเจ็บปวด มือที่จับฟ้าใสอยู่หลุดออกไป

ฟ้าใสที่ถูกปล่อยก็รีบวิ่งไปหาภัทรอย่างรวดเร็ว ภัทรโอบกอดลูกสาวของเขาไว้แน่น

"พ่อ!" ฟ้าใสร้องไห้

"ไม่เป็นไรนะลูก พ่ออยู่นี่แล้ว" ภัทรปลอบลูกสาว

ในขณะที่คุณสมชายกำลังเสียหลัก ภัทรก็รีบเข้าไปจัดการเขาอย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล แสดงว่าวีระได้แจ้งตำรวจแล้ว

คุณสมชายถูกจับกุมตัวไปพร้อมกับหลักฐานทั้งหมด ภัทรและรินดาโอบกอดฟ้าใสไว้แนบอก พวกเขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

"ขอบคุณนะคะภัทร" รินดาพูดเสียงสั่นเครือ "คุณช่วยพวกเราไว้"

ภัทรมองหน้ารินดา เขารู้สึกถึงความรักที่กลับมาเต็มเปี่ยมในหัวใจอีกครั้ง "ผมก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันรินดา"

เขากระชับอ้อมแขนที่โอบรัดฟ้าใสและรินดาไว้แน่น "ต่อไปนี้... จะไม่มีใครมาทำร้ายพวกเราได้อีกแล้ว"

สายตาของภัทรมองไปที่รินดา ความรู้สึกผิดทั้งหมดที่เคยมีต่อเธอ ได้ถูกชะล้างออกไปหมดสิ้นแล้ว เขารู้ว่าเขาเคยทำผิดพลาดไปมาก แต่การได้เห็นเธอและฟ้าใสปลอดภัย ทำให้เขารู้สึกว่าทุกอย่างมันคุ้มค่า

"รินดา... ผมขอโทษทุกอย่าง" ภัทรพูดเสียงนุ่ม "ผมรักคุณนะ"

รินดาเงยหน้ามองภัทร น้ำตาคลอเบ้า "ฉันก็รักคุณค่ะภัทร"

ทั้งคู่ค่อยๆ โน้มตัวเข้าหากัน จุมพิตกันอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในโกดังร้างแห่งนั้น ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังมีความสุขอยู่นั้นเอง โทรศัพท์ของภัทรก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เป็นสายจากวีระ "คุณภัทรครับ... มีเรื่องด่วนครับ"

"เรื่องอะไรวีระ!" ภัทรถามด้วยความกังวล

"บริษัทพัฒนาการอินเตอร์กรุ๊ป... พวกเขาใช้จังหวะที่คุณสมชายถูกจับกุม... โอนทรัพย์สินทั้งหมดออกไปแล้วครับ! และ... มีคนเห็นผู้บริหารระดับสูงบางคนของบริษัทของเรา... กำลังขึ้นเครื่องบินส่วนตัวออกจากประเทศไปอย่างเร่งด่วนครับ!"

ภัทรหน้าซีดเผือดทันที "หมายความว่าไงวีระ!"

"ผม... ผมคิดว่า... อาจจะมีคนในบริษัทของเรา... ที่คอยช่วยเหลือคุณสมชายอยู่ครับคุณภัทร"

ภัทรหันไปมองหน้ารินดาอย่างตกตะลึง เขาเพิ่งจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของศัตรูภายนอก แต่ดูเหมือนว่า... ภัยร้ายที่แท้จริง... กำลังรอเขาอยู่ภายในองค์กรของเขาเอง!