“ถ้าจะไป ก็ไปให้พ้นๆ หน้าฉันไปเลย!” เสียงตะคอกที่เคยดังฟังชัดจนแทบจะเจาะทะลุเข้าไปในโสตประสาทของรินดา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านกิ่งไม้แห้งเหี่ยว เสียงที่เคยเป็นเสมือนมีดกรีดใจ กลับกลายเป็นคลื่นความทรงจำที่ซัดสาดเข้ามาอย่างอ่อนโยน เธอเพ่งมองใบหน้าของภัทรที่อยู่ตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากนั้น แม้จะยังมีร่องรอยของความเจ็บปวดในอดีต แต่ก็เจือด้วยความหวังที่ค่อยๆ ผลิบานขึ้นมาใหม่
“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนค่ะ” รินดากล่าวเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตา บัดนี้ฉายแววอ่อนหวานขึ้น เธอค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มของภัทร แผ่นหลังของเขาที่เคยเย็นชา บัดนี้อบอุ่นราวกับเตาผิงในคืนฤดูหนาว “ภัทร… ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉัน… ฉันให้อภัยคุณแล้ว”
คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภัทร เขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี แต่ดวงตาของเขากลับสบเข้ากับดวงตาของรินดาอย่างไม่ละสาย ความรู้สึกที่เคยอัดอั้นมานานหลายปี มันพลันปะทุขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก
“รินดา… เธอ… เธอพูดจริงหรือ?” เสียงของเขาสั่นพร่า แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้เอ่อล้นจนไหลอาบแก้ม “หลังจากที่ฉันทำร้ายเธอขนาดนั้น… เธอ… เธอยังให้อภัยฉันได้อีกหรือ?”
รินดายิ้มทั้งน้ำตา เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไปซบใบหน้าของภัทร สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคยให้ชื่นใจ “ความแค้นมันหนักเกินไปค่ะภัทร มันบั่นทอนจิตใจฉันมาตลอด… จนวันที่ฉันได้เห็นรอยยิ้มของลูก… ฉันถึงได้รู้ว่า… มีอะไรที่สำคัญกว่าความแค้น”
เธอผละออกมาช้าๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอีกครั้ง “ฉันเสียใจนะคะ ที่เคยเกลียดคุณ… เกลียดทุกอย่างที่เป็นคุณ… แต่ในใจลึกๆ… ฉันก็รู้เสมอว่า… คุณก็เจ็บปวดเหมือนกัน”
ภัทรโอบกอดรินดาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะลอยหายไป เขาซบหน้าลงกับผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคย “ผม… ผมมันโง่… โง่ที่ปล่อยให้ความเข้าใจผิด… ความหยิ่งผยอง… มาทำลายทุกอย่างของเรา”
“แต่มันก็สายเกินไปแล้วไม่ใช่หรือคะ” เสียงรินดาแผ่วลง “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว… เราไม่มีวันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้”
“ไม่… ไม่ใช่สายเกินไปหรอกรินดา” ภัทรประคองใบหน้าของเธอขึ้นมา สบตาเธออย่างแน่วแน่ “ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน… ตราบใดที่เรายังมี ‘เขา’… มันก็ยังไม่สายเกินไป”
คำว่า ‘เขา’ นั้นทำให้รินดาใจเต้นแรง เธอรู้ว่าภัทรกำลังหมายถึงใคร… ลูกน้อยในท้องของเธอ… สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับเขาไว้… สิ่งเดียวที่จะทำให้เรื่องราวของพวกเขา มีโอกาสที่จะจบลงอย่างมีความสุข
“ภัทร…” เธอเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข
“ผมสัญญา… รินดา… ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีก” ภัทรพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็น… ว่าผมคู่ควรกับโอกาสครั้งนี้… คู่ควรกับความรักของเธอ… และคู่ควรกับการเป็นพ่อของลูกของเรา”
เขาค่อยๆ จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ประทับตราแห่งความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นมาใหม่ “เราจะเริ่มต้นกันใหม่นะ… รินดา… เริ่มต้นใหม่… เพื่อตัวเรา… และเพื่อลูกของเรา”
รินดาพยักหน้า เธอซบหน้าลงกับอกของภัทร สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา ราวกับจะบอกเล่าถึงความรักที่เพิ่งจะผลิบานขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดบาปในอดีตที่เคยกัดกินจิตใจ บัดนี้เริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความสุขที่ค่อยๆ เติมเต็มเข้ามา
“ค่ะ… ภัทร… เราจะเริ่มต้นกันใหม่” เธอตอบเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ภัทรประคองเธอไว้ในอ้อมแขน รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในห้อง เป็นสัญญาณแห่งวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง วันใหม่ที่จะเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความรักที่เพิ่งจะค้นพบอีกครั้ง
แต่แล้ว… ในขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับความสุขที่เพิ่งจะได้รับ… เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว… ก็ฉุดให้เขากลับสู่ความเป็นจริง… เสียงปลายสายที่เย็นชา… และคำพูดที่ดังลอดออกมา… ก็ทำให้หัวใจของเขาพลันบีบรัด…
“คุณภัทรคะ… มีเรื่องด่วน… เรื่องที่เกี่ยวกับคุณ… และ… เกี่ยวกับคุณรินดา… ค่ะ… มันสำคัญมาก… ถ้าคุณไม่รีบมา… อาจจะ… อาจจะสายเกินไปค่ะ…”
ภัทรมองหน้ารินดาที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขด้วยความรัก… แต่ในขณะเดียวกัน… ความกังวลก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ… อะไรคือสิ่งที่ปลายสายกำลังจะบอกเขา… อะไรคืออันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา… และเขาจะสามารถปกป้องรินดาและลูกน้อยได้ทันเวลาหรือไม่…
คืนเดียวพันธนาการรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก