เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าแขกผู้มีเกียรติในห้องโถงหรูหรา ดุจเสียงก้องสะท้อนในโสตประสาทของ ‘พิมพ์’ ที่กำลังยืนอยู่ข้างแท่นพิธี ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยเป็นความฝันอันสูงสุด บัดนี้กลับกลายเป็นชุดแห่งการทรยศหลอกลวง เมื่อดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังใบหน้าของ ‘คณิน’ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าบ่าว ผู้ซึ่งกำลังจะผูกมัดชีวิตเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งหนี้สิน แต่หัวใจของเขากลับมิได้มีเธออยู่เลยแม้แต่น้อย
“ผม... ผมต้องขอโทษทุกท่านด้วยครับ” เสียงของคณินดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับกึกก้องไปทั่วทั้งงาน บรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความยินดี กลับพลันเงียบกริบราวกับถูกสาป ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างเขาก็เช่นกัน น้ำตาเม็ดใสเริ่มคลอเบ้า มองภาพตรงหน้าด้วยความสับสนระคนเจ็บปวด
“ผม... ผมไม่สามารถให้คำมั่นสัญญาในฐานะสามีที่แท้จริงแก่คุณพิมพ์ได้” เขาเว้นจังหวะ ชายตาไปมองพิมพ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง “หัวใจของผม... มีเพียงคนเดียวเท่านั้น”
คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขา ราวกับคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของพิมพ์ มันไม่ใช่คำพูดที่เธอคาดคิด ไม่ใช่คำพูดที่เจ้าบ่าวจะกล่าวในวันวิวาห์ของตนเอง ภาพงานแต่งงานในฝันที่เธอวาดหวังไว้มาตลอดชีวิต พังทลายลงตรงหน้าอย่างไม่เหลือชิ้นดี
“อร...” ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของคณินเบาๆ ราวกับกำลังรำพันถึงคนรัก เสียงกระซิบนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของพิมพ์ ยิ่งกว่าคำประกาศใดๆ อร... เพื่อนรักของเธอ เพื่อนที่เธอไว้ใจ เพื่อนที่เธอแอบน้อยใจอยู่บ่อยครั้งที่คณินดูจะสนิทสนมกับเธอมากกว่าใครๆ แต่ไม่เคยคิดเลยว่า... ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะลึกซึ้งถึงเพียงนี้
“การแต่งงานครั้งนี้... เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนทางธุรกิจเท่านั้น” คณินกล่าวต่อ เสียงของเขาเริ่มหนักแน่นขึ้น ราวกับพยายามปลอบประโลมตัวเอง “ครอบครัวของคุณพิมพ์กำลังประสบปัญหา ผม... ได้รับข้อเสนอที่จะเข้ามาช่วยเหลือ แต่มีเงื่อนไข... ว่าเราต้องแต่งงานกัน”
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังบิดาของเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของท่านแสดงความกังวลระคนโล่งใจ เขามองกลับมายังพิมพ์อีกครั้ง สายตาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
“ผมขอโทษ คุณพิมพ์” เขาพูดซ้ำอีกครั้ง แต่คำขอโทษนั้นไร้ซึ่งน้ำหนักใดๆ สำหรับเธอ
เสียงปรบมือที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากแขกบางส่วน ราวกับจะช่วยกลบเกลื่อนความอึดอัดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งงาน พิมพ์รู้สึกราวกับว่าทุกสายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความสมเพชและสงสาร เธอรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“คุณคณินคะ” เสียงของมารดาคณินดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบที่น่าอึดอัด “เราควรจะไปกล่าวทักทายแขกเหรื่อก่อนนะคะ”
มารดาคณินเดินเข้ามาประคองแขนของลูกชาย หญิงสาวมองเห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้าของมารดาคณิน ขณะที่พ่อของเธอเองก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน มองดูการกระทำของคณินที่ค่อยๆ เดินจากไป ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังกับความรู้สึกอันโหดร้ายที่สุดในชีวิต
“ไม่เป็นไรนะลูก” มารดาของพิมพ์เดินเข้ามาหา ใบหน้าซีดเซียวของท่านเต็มไปด้วยความห่วงใย “แม่รู้ว่ามันยาก แต่เราต้องผ่านมันไปให้ได้นะ”
พิมพ์พยายามฝืนยิ้มให้มารดา แต่ริมฝีปากกลับสั่นเครือ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ สุดท้ายก็ไหลรินออกมาไม่หยุดหย่อน มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันคือน้ำตาแห่งความขมขื่น ความอัปยศอดสู และความโกรธแค้นที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ
“ทำไมคะแม่ ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เสียงของเธอสั่นเครือ “หนู... หนูก็รักเขาเหมือนกันนะคะ”
มารดาของพิมพ์กอดเธอไว้แน่น “แม่รู้ลูก แม่รู้ แต่ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดหวังของพิมพ์ เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก แต่เขากลับรักผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นคืออร เพื่อนรักของเธอเอง
งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสดำเนินต่อไปอย่างเงียบเหงา พิมพ์พยายามยิ้มสู้ ปั้นหน้าให้ดูปกติ แม้ภายในใจจะแหลกสลายไปแล้วก็ตาม เธอต้องทนรับคำอวยพรจากแขกเหรื่อบางคนที่ดูจะรู้เรื่องราวบางอย่าง และบางคนก็มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร
เมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้าหอ พิมพ์ถูกพาตัวไปยังห้องหอที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือห้องแห่งความทรมาน
คณินเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่เย็นชา ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า
“คุณ... คุณจะให้ฉันนอนที่ไหนคะ” พิมพ์ถามเสียงแผ่วเบา
คณินมองไปที่โซฟาตัวใหญ่ “คุณนอนตรงนั้น” เขาชี้ไปที่โซฟา “ส่วนผม... ผมจะนอนที่เตียง”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์แทบทรุดลงไปกองกับพื้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตแต่งงานของเธอจะเป็นเช่นนี้ มันไม่ใช่ชีวิตคู่ แต่มันคือการใช้ชีวิตร่วมกับคนแปลกหน้าที่เกลียดชังเธอ
“แต่... เราแต่งงานกันแล้วนะคะ” พิมพ์เอ่ยอย่างตัดพ้อ
“ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมรักอร” คณินกล่าวเสียงเรียบ “ผมจะไม่แตะต้องคุณเด็ดขาด”
คำพูดนั้นเหมือนกับมีดกรีดใจของพิมพ์อีกครั้ง เธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอเช่นนี้
“แล้ว... แล้วถ้าคุณอรรู้ว่าคุณแต่งงานกับฉัน คุณอรจะรู้สึกยังไงคะ” พิมพ์ถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว
คณินชะงักไปเล็กน้อย “อร... อรเข้าใจ” เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม
พิมพ์มองเขาด้วยความสงสัย แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามต่อ เธอเดินไปยังโซฟาตัวใหญ่ นั่งลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ชุดเจ้าสาวสีขาวที่เคยงดงาม บัดนี้กลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความอัปยศ
คืนวันวิวาห์... คำสาปแห่งความรักที่ถูกทรยศ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ
พิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์สีนวลสาดแสงลงมาบนผืนดิน แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือคืนที่มืดมิดที่สุดในชีวิต
“อร... ฉันจะไม่ยอมแพ้” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่ไหลริน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น “ฉันจะทำให้คุณเห็น ว่าฉันไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณ”
เธอหลับตาลง พยายามข่มความเจ็บปวด แต่ภาพของคณินที่บอกว่ารักอร ก็ยังคงติดตา ภาพของอรที่เคยเป็นเพื่อนรัก ก็กลายเป็นภาพของศัตรูที่น่ากลัวที่สุด
“ฉันจะทวงคืนทุกอย่าง... ทุกอย่างที่ฉันควรจะได้”
ลมหายใจของเธอเริ่มแรงขึ้น ปลายนิ้วของเธอเริ่มกำแน่น ความแค้นที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ กำลังจะระเบิดออกเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
กลับมาแก้แค้นหนี้รักเพื่อนสนิท
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก