ตอนที่ 7 — ห้าปีที่รอคอย... การกลับมาของนางพญา

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นคุณอีก… ในสภาพแบบนี้" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง จวบจนร่างสูงสง่าของ 'คณิน' ก้าวเข้ามาในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความผิดหวังและเสียใจ พิมพ์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ‌ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววเย็นชาและแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอช่างประหลาดนัก มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่รอคอยช่วงเวลาแห่งการทวงคืน

ห้าปี... ห้าปีที่เธอหายไปจากชีวิตของเขา ห้าปีที่เธอต้องอดทนแบกรับความเจ็บปวดและความอัปยศที่ถูกย่ำยี ห้าปีที่เธอต้องกัดฟันสู้เพื่อสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่จากศูนย์ ​เพื่อให้วันนี้มาถึง วันที่เธอจะกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง ในฐานะ 'พิมพ์' ที่ไม่ใช่พิมพ์คนเดิมอีกต่อไป

"สภาพแบบนี้ของคุณ? คุณหมายถึงสภาพที่กำลังจะล้มละลาย หรือสภาพที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างไป?" พิมพ์เอ่ยถามกลับ ‍น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยพลังที่ทำให้คณินรู้สึกเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ปนเปไปกับความหวาดระแวง

"คุณ... คุณกลับมาทำไม?" คณินถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าพิมพ์จะกล้ากลับมา ‌เขาคิดว่าเธอคงจะหายหน้าไปตลอดกาล หรือไม่ก็กลายเป็นเพียงเศษซากของอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน

"มาทวงคืนสิ่งที่ฉันสูญเสียไปไงคะ คณิน" พิมพ์พูดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงของเธอในชุดสูทสีดำสนิทขับเน้นความสง่างามและความมั่นใจ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาคณิน จนยืนประจันหน้ากันในระยะกระชั้นชิด ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว

"คุณคิดว่าคุณมีอะไรจะมาทวงคืน? ‍เงินทอง? อำนาจ? หรือความรักที่เธอไม่เคยมีให้ฉัน?" คณินแค่นเสียงเย้ยหยัน เขาจำได้ดีถึงคืนวันอันโหดร้ายที่พิมพ์ต้องทนทุกข์ทรมานภายใต้อาณัติของเขา คืนวันที่มีแต่น้ำตาและความสิ้นหวัง

"ทุกอย่างที่ฉันควรจะได้ แต่คุณพรากมันไป" พิมพ์ตอบ ​เธอยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าผากออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่คมเข้มขึ้น ริ้วรอยแห่งความเจ็บปวดที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเส้นสายแห่งความแข็งแกร่ง "คุณจำได้ไหม คณิน... ห้าปีที่แล้ว คุณบีบบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณ ​เพื่อกอบกู้บริษัทของพ่อฉัน ใช่ไหม? คุณทำลายชีวิตฉัน ทิ้งฉันให้จมปลักอยู่กับความอัปยศ เพียงเพราะคุณรักอร เพื่อนรักของฉัน"

คำพูดของพิมพ์ราวกับมีดคมกริบที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคณิน เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นมาอีกครั้ง ​ภาพของพิมพ์ที่ร้องไห้เสียใจ ภาพของอรที่ยืนมองด้วยความเจ็บปวด

"ผม... ผมขอโทษ" คณินพึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษเพียงคำเดียวจะลบล้างทุกอย่างได้งั้นเหรอ?" พิมพ์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณพรากความสุขในวัยสาวของฉันไป คุณพรากโอกาสในการสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปจากฉัน คุณทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แต่คุณรู้ไหม คณิน... สิ่งที่คุณทำกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น"

เธอเดินวนรอบตัวคณินช้าๆ สายตาของเธอสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ห้าปีที่แล้ว ฉันเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก แต่ห้าปีต่อมา ฉันคือ 'พิมพ์' ที่คุณไม่มีวันจะมองข้ามได้อีกต่อไป"

"คุณ... คุณทำอะไรมา?" คณินถามด้วยความสงสัย เขาเหลือบมองไปรอบๆ ห้องทำงานของพิมพ์ที่เต็มไปด้วยเอกสาร โครงการ และแบบแปลนต่างๆ ที่ดูซับซ้อนและน่าเกรงขาม "คุณไปทำอะไรมาตลอดห้าปีที่หายไป?"

"ฉันไปสร้างอาณาจักรของฉันขึ้นมาเองไงคะ" พิมพ์ตอบอย่างภาคภูมิใจ "อาณาจักรที่แข็งแกร่งกว่าอาณาจักรของครอบครัวคุณเสียอีก"

คณินชะงัก เขาไม่เคยคิดว่าพิมพ์จะมีความสามารถถึงเพียงนี้ "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่าคุณเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ? เป็นไปไม่ได้!"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ? หรือคุณคิดว่าผู้หญิงอย่างฉันจะไม่มีวันก้าวไปไหนได้ นอกจากรอคอยความเมตตาจากผู้ชายอย่างคุณ?" พิมพ์ยิ้มเยาะ "คุณดูถูกฉันมากเกินไป คณิน"

เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง "ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อขอความรัก หรือเพื่อให้อภัยคุณ ฉันกลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันควรจะได้ และเตรียมตัวให้พร้อม เพราะการกลับมาของฉันครั้งนี้ จะทำให้คุณต้องเสียใจมากกว่าเดิมหลายเท่า"

คณินมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ เขาเห็นประกายแห่งความแค้นและความมุ่งมั่นที่ลุกโชน เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง ราวกับว่าเขากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น

"คุณจะทำอะไร?" เขาถาม เสียงของเขาสั่นเครืออีกครั้ง

"ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า การเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของใครบางคน มันต้องแลกมาด้วยอะไร" พิมพ์ตอบ เธอยื่นมือไปวางบนไหล่ของคณินอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับเต็มไปด้วยพลังที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่น "และสิ่งที่สำคัญที่สุด... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า ความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร... ซึ่งไม่ใช่ความรักที่คุณมีให้ 'อร' อย่างแน่นอน"

ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยอะไรออกมาอีก พิมพ์ก็ดึงมือกลับ เธอยิ้มมุมปากอย่างมีชัย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คณินยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานที่บัดนี้ดูเหมือนจะเล็กลงไปถนัดตา เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น และมันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย