ตอนที่ 12 — กับดักหัวใจ

"รอยยิ้มของเธอ... คือกับดักที่ทำให้ฉันหลงเข้าไป" คำพูดของพิมพ์ที่เคยแฝงไปด้วยความหวัง ย้อนกลับมาตอกย้ำคณินในค่ำคืนนี้ เขาพยายามจะทำความเข้าใจความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจของตัวเอง นับตั้งแต่ที่เขาได้พบกับพิมพ์อีกครั้งในงานเลี้ยงสังคมครั้งล่าสุด ภาพของพิมพ์ที่ดูเปลี่ยนไป เธอดูแข็งแกร่งขึ้น ‌สง่างามขึ้น และที่สำคัญ... เธอดูเหมือนจะไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว

หลังจากเหตุการณ์ที่ห้างสรรพสินค้าในวันนั้น ที่พิมพ์เผชิญหน้ากับอรและคณิน คณินก็เริ่มรู้สึกสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมการเห็นพิมพ์อยู่กับผู้ชายคนอื่น (แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนั้นก็ตาม) ถึงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ​หรือทำไมการที่พิมพ์พูดถึงความสัมพันธ์ของเขากับอรด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ถึงได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด

"เธอ... ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้พิมพ์?" คณินพึมพำกับตัวเองขณะขับรถกลับบ้าน ภาพของพิมพ์ที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด มันยังคงติดตาเขาอยู่ไม่หาย

คณินเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่างในตัวพิมพ์ ‍เขาเห็นเธอแต่งตัวสวยงามขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น เธอไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนแอเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้าม เธอกลับดูเหมือนจะสนุกกับการปั่นหัวเขา สร้างความปั่นป่วนให้กับชีวิตของเขา

"เธอ... กำลังจะทำอะไรกันแน่พิมพ์?" คณินถามตัวเอง ‌เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกพิมพ์ดึงเข้าไปในเกมที่เขาไม่เข้าใจ "หรือว่า... เธอจะกำลังแก้แค้นฉัน?"

ความคิดนั้นทำให้คณินรู้สึกไม่สบายใจ เขาจำได้ดีว่าเขาปฏิบัติต่อพิมพ์อย่างไรในช่วงที่ผ่านมา เขาแต่งงานกับเธอเพียงเพราะธุรกิจ และปฏิเสธความรู้สึกของเธอเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ยังคงสานสัมพันธ์กับอร ‍เพื่อนสนิทของพิมพ์อยู่

"ผม... ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?" คณินถามตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงเข้าไปในกับดักที่พิมพ์วางไว้

วันต่อมา คณินตัดสินใจที่จะไปหาพิมพ์ที่บ้าน เขาต้องการคำอธิบาย เขาต้องการเข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

"คุณพิมพ์... อยู่หรือเปล่าครับ?" ​คณินถามคนรับใช้ที่หน้าประตูบ้าน

"คุณพิมพ์... อยู่ในห้องทำงานค่ะ" คนรับใช้ตอบ "แต่... เธอไม่ค่อยอยากจะรับแขกเท่าไหร่ค่ะ"

คณินไม่สนใจคำพูดของคนรับใช้ เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของพิมพ์ และก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้เขาตะลึง พิมพ์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ​สวมชุดเดรสสีดำที่ดูสง่างาม ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งสมาธิและอำนาจ

"พิมพ์..." คณินเรียกชื่อเธอเบาๆ

พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "คุณคณิน... มาทำไมคะ?"

"ผม... ผมแค่อยากจะมาคุยกับคุณ" คณินกล่าว

"คุยเรื่องอะไรคะ?" ​พิมพ์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "เรื่องที่เราแต่งงานกัน... หรือเรื่องที่คุณกับอร... กำลังจะแต่งงานกัน?"

คำพูดนั้นทำให้คณินรู้สึกเหมือนถูกต่อยเข้าที่ท้อง เขาไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร

"ผม... ผมไม่ได้จะแต่งงานกับอร" คณินพยายามแก้ตัว "เรื่องนั้น... มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด"

"ความเข้าใจผิดเหรอคะ?" พิมพ์หัวเราะเบาๆ "หรือว่า... คุณกำลังจะหาทางออกให้กับปัญหาของคุณ... ด้วยการกลับไปหาคนที่คุณรักจริงๆ?"

"พิมพ์... ผม... ผมสับสน" คณินยอมรับ "ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกันแน่"

"สับสนเหรอคะ?" พิมพ์ยืนขึ้น เธอเดินเข้ามาใกล้คณินช้าๆ "ถ้าคุณสับสน... ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมจะช่วยอะไรคุณได้"

คณินมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ เขาเห็นประกายบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความอ่อนแอ... แต่มันคือความแข็งแกร่ง ความมุ่งมั่น และที่สำคัญ... มันคือความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้

"พิมพ์... ผม... ผมขอโทษ" คณินพูดออกมาอย่างจริงใจ "ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณไว้มาก"

พิมพ์ยิ้มบางๆ "คำขอโทษของคุณ... มันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลยค่ะคุณคณิน"

"ผมรู้..." คณินกล่าว "แต่ผม... ผมอยากจะขอโอกาส... เพื่อที่จะได้อธิบายทุกอย่าง"

"อธิบายอะไรคะ?" พิมพ์ถามพลางก้าวเข้ามาใกล้คณินมากขึ้น จนทั้งสองคนยืนประชิดกัน "อธิบายว่าทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉัน... ทั้งๆ ที่คุณรักอร? อธิบายว่าทำไมคุณถึงไม่เคยเห็นค่าฉันเลย?"

คณินไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขาเงียบไป

"ถ้าคุณไม่มีอะไรจะอธิบาย..." พิมพ์พูดพลางก้าวถอยหลัง "งั้น... ฉันก็คงต้องขอตัวแล้วค่ะ"

พิมพ์กำลังจะเดินจากไป แต่คณินก็คว้าแขนเธอไว้

"เดี๋ยวก่อนพิมพ์!" คณินร้องเรียก "ผม... ผมอยากจะรู้... ว่าคุณกำลังจะทำอะไรกันแน่?"

"ฉันกำลังจะทำในสิ่งที่ควรจะทำมานานแล้วค่ะ" พิมพ์ตอบพลางสบตาคณินอย่างท้าทาย "ฉันกำลังจะทวงคืนทุกสิ่ง... ที่คุณพรากไปจากฉัน"

คณินมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงดูดเข้าหาเธออีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถึงมีอำนาจเหนือเขาขนาดนี้

"พิมพ์... ผม..." คณินพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พิมพ์ก็ตัดบท

"ถ้าคุณคณิน... ต้องการคำอธิบายจริงๆ... งั้น... มาเจอกันที่ร้านอาหาร 'ริมทะเล' พรุ่งนี้... ตอนหกโมงเย็น" พิมพ์พูดพลางยิ้มมุมปาก "แล้วเราจะได้คุยกัน... ในแบบที่ 'เป็นธรรม' มากขึ้น"

พิมพ์ปล่อยแขนคณิน และเดินจากไป ทิ้งให้คณินยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความสับสนและความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา

"ริมทะเล..." คณินพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะไปหาพิมพ์ตามที่นัดหมาย เขาต้องการเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง และเขาต้องการรู้ว่าพิมพ์กำลังจะทำอะไรกันแน่

คณินขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถต้านทานเสน่ห์ของพิมพ์ได้หรือไม่ หรือว่าเขาจะหลงเข้าไปในกับดักหัวใจที่เธอวางไว้... โดยที่เขาไม่รู้ตัว...