โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 331 คำ
“ถ้าคิดว่าหนีได้ ก็ลองหนีดูสิ… ฉันจะตามไปจนถึงที่สุด” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของพิมพ์ ราวกับมันถูกสลักไว้ด้วยเหล็กร้อนบนผืนผิวที่บอบช้ำ ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของแม่ ความหวังที่พังทลาย และความอัปยศอดสูที่ต้องแบกรับ มันคือเงาดำที่ไล่หลอกหลอนเธอมาตลอดหลายปี และในที่สุด… วันที่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับมันก็มาถึง
พิมพ์ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นบ้านของเธอ มันผุพังไปตามกาลเวลา สีผนังซีดจาง กระจกบางบานแตกบิ่น แต่สถาปัตยกรรมอันโอ่อ่ายังคงบ่งบอกถึงความรุ่งเรืองในอดีต ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาทันทีเมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินของที่นี่ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เสียงทะเลาะเบาะแว้งของพ่อแม่ ทุกอย่างราวกับเกิดขึ้นเมื่อวานซืน
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะแม่” พิมพ์เอ่ยถาม สุ้มเสียงสั่นเครือ เธอเห็นแม่ของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกเก่าๆ ริมหน้าต่าง ดวงตาเหม่อลอย ปราศจากประกายแห่งความสุขที่เคยมี “หนู... หนูอยากเห็นแม่”
“พิมพ์… ลูกรัก” แม่ของพิมพ์หันมา ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความทุกข์ทรมาน น้ำตาคลอเบ้า “แม่คิดถึงหนูเหลือเกิน”
การกอดนั้นเต็มไปด้วยความโหยหา ความเสียใจ และความรู้สึกผิด แม่กอดพิมพ์แน่น ราวกับกลัวว่าลูกจะหายไปอีกครั้ง พิมพ์ซบหน้าลงบนไหล่ของแม่ สัมผัสที่คุ้นเคย แต่กลับอบอุ่นน้อยลงกว่าเดิม “แม่… เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมเราถึงต้องมาอยู่ที่นี่”
“แม่… แม่ทำผิดไปแล้วพิมพ์” แม่พูดเสียงแผ่วเบา “แม่ไม่น่าหลงเชื่อคำพูดของคนใจร้ายพวกนั้นเลย”
“ใครคะแม่… ใครทำร้ายเรา” พิมพ์ถามอย่างอ่อนโยน เธอรู้ดีว่าคำถามนี้จะนำพาเธอไปสู่ความเจ็บปวดอีกครั้ง แต่เธอต้องรู้ ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษ
แม่ของพิมพ์เล่าเรื่องราวที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความขมขื่น คำพูดของเธอขาดห้วง ราวกับบาดแผลในใจยังคงสดใหม่ เธอเล่าถึงความโลภของสามี ที่ตัดสินใจกู้เงินจำนวนมหาศาลจากนักธุรกิจนอกกฎหมาย เพื่อหวังจะขยายกิจการให้ใหญ่โตกว่าเดิม แต่สุดท้ายกลับล้มเหลวไม่เป็นท่า หนี้สินท่วมท้นเกินกว่าจะชดใช้
“แล้ว… แล้วเรื่องที่หนูต้องแต่งงานกับคุณคณินล่ะคะ” พิมพ์ถาม เสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น ความจำได้เลือนรางเกี่ยวกับข้อตกลงในวันนั้นกลับมาถาโถม
“มัน… มันเป็นข้อแลกเปลี่ยน” แม่เงยหน้าขึ้น มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เจ้าหนี้… เขาต้องการหลักประกัน เขาบอกว่าถ้าพิมพ์แต่งงานกับลูกชายของเขา… เขาจะยกหนี้ให้ทั้งหมด… แต่… แต่เขาหลอกเรา”
“หลอกยังไงคะแม่!” พิมพ์ตะโกนถามอย่างสุดจะกลั้น “คุณคณิน… เขาไม่ใช่ลูกชายของเจ้าหนี้ที่แม่พูดถึง ใช่ไหมคะ!”
แม่ของพิมพ์พยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณคณิน… เขาเป็นลูกชายของเจ้าสัว… เจ้าสัวที่พ่อหนูไปกู้ยืมมา… แต่… แต่เขาไม่ได้ต้องการเงินคืน… เขาต้องการ… ต้องการอะไรบางอย่างจากเรา… เขาบอกว่าจะให้หนี้ทั้งหมด หายไป… แลกกับการที่พิมพ์ต้องแต่งงานกับ… กับคุณคณิน”
“แต่… แต่ตอนนั้น… คุณคณิน… เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักหนู… เขามีคุณอรอยู่แล้ว!” พิมพ์เสียงสั่นเครือ ความจำที่เจ็บปวดกลับมาอีกครั้ง
“แม่… แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” แม่ตอบเสียงแหบพร่า “ตอนแรกแม่คิดว่าเราจะถูกหลอก แต่… แต่พอแต่งงานไปแล้ว… คุณคณินก็ดูเหมือนจะ… จะทำตามสัญญา... เขาทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะดี… จนกระทั่ง… จนกระทั่งมีเรื่องเกิดขึ้น…”
แม่หยุดพูดไปชั่วครู่ พลิกตัวไปมองออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้ง “ตอนนั้น… พิมพ์เพิ่งจะเสียแม่ไปได้ไม่นาน… เรากำลังอ่อนแอที่สุด… แล้ว… แล้วก็มีคนมาบอกแม่… ว่าถ้าไม่ยอมทำตามข้อตกลง… หนี้ทั้งหมดจะกลับมา… แถมยังจะ… จะเอาทุกอย่างไปจากเรา… แม่… แม่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว… แม่เลยต้อง… ต้องยอม…”
“ยอมอะไรคะแม่!” พิมพ์ถามเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “แม่บอกหนูมาให้หมด!”
“แม่… แม่ต้องเอา… เอาสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูลเรา… ที่เป็นเหมือนเครื่องรางของขลัง… ไปให้กับ… คุณคณิน…” แม่พูดเสียงแผ่วเบา “แม่… แม่ต้องเอาของสำคัญที่สุด… ไปแลกกับการที่… ที่พิมพ์จะไม่ได้… โดนบังคับให้… ไป… ไปทำอะไรที่ไม่ต้องการ…”
พิมพ์อึ้งไปชั่วขณะ สมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูล? เธอจำได้ว่ามีสร้อยคอเพชรเม็ดงาม ที่สืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น มันเป็นของสำคัญที่แม่หวงแหนมากที่สุด! “แม่… แม่หมายถึงสร้อยเส้นนั้นเหรอคะ!”
แม่ของพิมพ์พยักหน้า น้ำตาไหลริน “ใช่… แม่… แม่ต้องมอบมันให้กับคุณคณิน… เพื่อ… เพื่อให้หนี้ทั้งหมด… หายไป… และ… และเพื่อให้พิมพ์… ได้รับการดูแล… แม่… แม่คิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว… แต่… แม่ก็รู้ว่าแม่… กำลังเสียบางอย่างไป…”
“แม่… แม่ทำผิดไปแล้ว…” พิมพ์พึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาลงเมื่อเข้าใจทุกอย่าง “ทั้งหมดที่เกิดขึ้น… ไม่ใช่ความผิดของแม่… มันคือความผิดของคนที่… หลอกลวงเรา!”
เธอตัดสินใจแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่แสนโหดร้ายนี้ ถึงเวลาแล้วที่จะต้องทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกพรากไป
“หนูจะไปค่ะแม่” พิมพ์พูดขึ้น เสียงของเธอแน่วแน่ “หนูจะไปหาคุณคณิน… หนูจะถามความจริงจากปากเขา”
แม่ของพิมพ์รีบดึงแขนลูกสาวไว้ “พิมพ์! อย่าไปเลยลูก! แม่กลัว… แม่กลัวว่าถ้าหนูไป… จะมีอันตราย…”
“หนูไม่กลัวแล้วค่ะแม่” พิมพ์ยิ้มให้แม่ด้วยรอยยิ้มที่ทั้งเศร้าและเด็ดเดี่ยว “หนูแข็งแกร่งขึ้นแล้ว… หนูจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน… ทั้งศักดิ์ศรี… ทั้งความรัก… และหัวใจที่ถูกทรยศ…”
เธอก้าวออกจากคฤหาสน์หลังเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด ทิ้งแม่ไว้เบื้องหลังพร้อมกับคำสัญญาที่หนักอึ้ง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ทำให้เงาของเธอทอดตัวยาวออกไป บนผืนดินที่เคยเต็มไปด้วยความสุข แต่บัดนี้กลับมีเพียงรอยแผลเป็นที่กรีดลึกลงไปในใจ…
คืนนั้น พิมพ์กลับมายังคฤหาสน์ของคณิน เธอเปิดประตูห้องทำงานของเขาอย่างเงียบเชียบ แสงไฟสลัวๆ เผยให้เห็นร่างของคณินที่กำลังนั่งจมอยู่กับกองเอกสาร ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความเฉียบคมดุจเดิม
“คุณคณินคะ” พิมพ์เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล
คณินเงยหน้าขึ้นมา มองเธอด้วยความประหลาดใจ “พิมพ์… มาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ”
“หนูมีเรื่องจะถามค่ะ” พิมพ์เดินเข้าไปใกล้ ยืนประจันหน้ากับเขา
“เรื่องอะไร” คณินถาม สายตาจับจ้องมาที่เธอ
“เรื่องของแม่ค่ะ” พิมพ์พูด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “แม่ของหนู… ได้มอบสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูลเรา… ให้กับคุณ… แลกกับการที่หนูต้องแต่งงานกับคุณ… ใช่ไหมคะ”
คณินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็รีบตั้งสติกลับมา “เรื่องนั้น… มันเป็นข้อตกลงระหว่างครอบครัวเรากับครอบครัวเธอ… พิมพ์ไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด”
“หนูอยากรู้ค่ะ!” พิมพ์ขึ้นเสียง “หนูอยากรู้ว่าทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับหนู!”
“ทำแบบนี้… หมายถึงอะไร” คณินถาม เสียงเย็นชา
“คุณรู้ดีค่ะ!” พิมพ์ตะโกน “คุณรู้ว่าหนูรักคุณ! คุณรู้ว่าหนูเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องแต่งงานกับคุณทั้งๆ ที่คุณมีคุณอรอยู่แล้ว! แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงยังทำลายหนูอีก!”
“พิมพ์… เธอพูดอะไร” คณินขมวดคิ้ว
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องค่ะ!” พิมพ์พูดทั้งน้ำตา “คุณเอาสมบัติของแม่หนูไป… คุณบังคับให้หนูแต่งงานกับคุณ… แล้วคุณก็ยังทำเหมือนว่า… ว่าหนูเป็นแค่ของเล่น! คุณเคยรักหนูบ้างไหมคะคุณคณิน!”
คำถามนั้นเหมือนกับมีดที่กรีดลงไปในใจของคณิน เขาอึ้งไปอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความสับสน ความเจ็บปวด และความเสียใจ…
“พิมพ์…” คณินเอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “เธอ… เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว”
“หนูเข้าใจผิดอะไรคะ!” พิมพ์ถามอย่างสิ้นหวัง “คุณหลอกลวงหนู! คุณทำลายหนู! คุณเคยเห็นหนูเป็นอะไรกันแน่!”
“เธอ… คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน” คณินพูดออกมาเบาๆ เป็นคำพูดที่พิมพ์ไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน
พิมพ์มองหน้าคณินอย่างไม่เชื่อสายตา คำพูดเหล่านั้น… มันจริงหรือ? หรือเป็นเพียงอีกหนึ่งกลอุบายของเขา?
“คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ” พิมพ์ถาม เสียงสั่นเครือ
คณินพยักหน้า “จริง… พิมพ์… ฉัน… ฉันขอโทษ”
คำขอโทษนั้น… มันเพียงพอที่จะเยียวยาบาดแผลที่ถูกกรีดลึกในใจของเธอได้หรือไม่? พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของคณิน เธอเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา แต่เธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง…
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้อีกไหม” พิมพ์พูด เสียงของเธอเบาลง
“ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น” คณินพูด น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะพิสูจน์ว่าเธอ… คือคนที่ฉันรักจริงๆ”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของคณินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“ใครโทรมาคะ” พิมพ์ถาม
“อร…” คณินตอบ เสียงของเขาเครียดขึ้น “ฉันต้องรับสาย”
เขาเดินออกไปนอกห้อง พิมพ์ยืนมองตามหลังเขาไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความหวังที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น กลับถูกบดบังด้วยเงาของความไม่แน่นอนอีกครั้ง… อร… ชื่อนั้น… ยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญในความสัมพันธ์ของเธอและคณินเสมอ…
กลับมาแก้แค้นหนี้รักเพื่อนสนิท
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก