“ถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้มีความสุข!” เสียงกระซิบเย็นเยียบดังลอดออกมาจากริมฝีปากของอร หญิงสาวผู้เคยอ่อนหวาน บัดนี้ดวงตาของเธอฉายแววร้ายกาจที่ไม่มีใครเคยเห็น เธอสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับเน้นความงดงาม แต่กลับซ่อนเร้นจิตใจอันดำมืดเอาไว้ ภายในงานเลี้ยงหรูหราของตระกูลวิศวภัทร เสียงเพลงบรรเลงคลอเคลียกับเสียงหัวเราะของผู้คน แต่สำหรับอรแล้ว เสียงเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ทำให้แผนการอันซับซ้อนของเธอต้องหยุดชะงัก
เธอเฝ้ามองพิมพ์ หญิงสาวที่เคยเป็นเหมือนน้องสาวที่สนิทสนม บัดนี้ยืนเคียงข้างคณิน ชายหนุ่มที่อรหมายปองมาตลอดชีวิต รอยยิ้มของทั้งคู่ที่ดูเหมือนเป็นเพียงมารยาททางสังคม กลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของอรราวกับมีดกรีด เธอเกลียดรอยยิ้มนั้น เกลียดแววตาที่คณินมองพิมพ์ เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่พิมพ์มี และที่สำคัญ เธอเกลียดที่พิมพ์สามารถยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างสง่างาม ทั้งที่ชีวิตของเธอพังทลายลงแทบไม่เหลือชิ้นดี
“แกมันก็แค่ผู้หญิงที่ถูกจับยัดเยียดเข้ามาในชีวิตของเขา” อรพึมพำกับตัวเอง มือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “แกไม่มีสิทธิ์ ไม่มีอะไรที่จะคู่ควรกับคณินได้เลย”
แผนการที่จะทำลายชีวิตของพิมพ์นั้นเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของอรมานานหลายเดือน ตั้งแต่วันแรกที่พิมพ์ถูกบังคับให้แต่งงานกับคณิน อรพยายามทุกวิถีทางเพื่อรั้งคณินไว้ เธอใช้ความสัมพันธ์ในวัยเด็ก ความทรงจำอันหวานชื่นที่เคยมีร่วมกัน แต่ดูเหมือนคณินจะยึดมั่นในคำมั่นสัญญาที่มีต่อบิดาของเขา และที่เลวร้ายกว่านั้น เขากลับเริ่มเห็นพิมพ์ในสายตามากขึ้นเรื่อยๆ
ครั้งนี้ อรตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องทำอะไรบางอย่างที่เด็ดขาดกว่าเดิม เธอไม่สามารถยอมให้พิมพ์เข้ามาขวางเส้นทางความสุขของเธอได้อีกต่อไป อรเดินออกจากมุมมืดของห้องโถง หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ากังวล
“คุณอรคะ กำลังจะไปไหนคะ คุณผู้ชายฝากมาตามค่ะ”
อรปรายตามองหญิงสาวคนนั้นอย่างเย็นชา “บอกคุณวิรัชไปว่าฉันมีธุระสำคัญ”
เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของคณินที่อยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์แห่งนี้ การเข้ามาในห้องทำงานของคณินโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นสิ่งที่อรไม่เคยทำมาก่อน แต่ตอนนี้เธอไม่สนอะไรอีกแล้ว เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอดังก้องไปตามทางเดินอันเงียบสงัด หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน อรสูดหายใจลึกๆ มือของเธอเอื้อมไปหมุนลูกบิดอย่างเชื่องช้า ประตูเปิดออกอย่างเงียบงัน เธอมองเห็นคณินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าเคร่งขรึมอยู่กับการอ่านเอกสารบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง
“อร? มาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงของคณินแสดงออกถึงความประหลาดใจ
อรยิ้มบางๆ “ก็แค่อยากจะมาหาค่ะ เห็นคุณทำงานหนักเลยอยากจะเอาอะไรมาให้ทาน” เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่ลังเล สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบๆ ห้อง พยายามหาหลักฐานบางอย่างที่จะใช้ประโยชน์ได้
“ผมไม่เป็นไร ขอบคุณนะ” คณินตอบรับอย่างสุภาพ แต่ก็ยังคงดูไม่สบายใจนัก
อรเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ โต๊ะทำงานของคณิน “คุณทำงานหนักเกินไปนะคะ เห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้”
“ใกล้จะถึงกำหนดส่งมอบโครงการแล้ว ก็ต้องเร่งหน่อย” คณินตอบ พยายามกลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า
อรแกล้งทำเป็นมองไปรอบๆ ห้อง สายตาของเธอหยุดอยู่ที่รูปถ่ายใบเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปนั้นเป็นรูปของเธอและคณิน เมื่อครั้งที่ทั้งคู่ยังเป็นวัยรุ่น ถ่ายที่ทะเล เขาดูอ่อนเยาว์และเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“จำรูปนี้ได้ไหมคะ” อรหยิบรูปนั้นขึ้นมา “วันที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกัน วันนั้นสนุกมากๆ เลยนะคะ”
คณินมองรูปนั้นแวบหนึ่ง “นานมากแล้วนะ”
“นานจนเราเกือบจะลืมความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันไปหมดแล้ว” อรพูดเสียงแผ่วเบา เธอพยายามที่จะใช้ความทรงจำเก่าๆ มาสะกิดใจเขา “คุณคณินคะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังลำบากเรื่องธุรกิจ แล้วก็เรื่อง… เรื่องคุณพิมพ์”
คำว่า "คุณพิมพ์" ทำเอาคณินชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองอรด้วยความสงสัย
“ฉันไม่ใช่คนที่จะมายุ่งเรื่องของคุณสองคนนะคะ” อรพูดต่อ “แต่ฉันเป็นเพื่อนของคุณมาตลอด ฉันเห็นคุณทุกข์ใจ ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะคิดถึงทางออก”
“ทางออกอะไร?” คณินถาม น้ำเสียงเริ่มระแวง
อรยิ้มเย็น “ก็เรื่องที่ทำให้คุณลำบากใจไงคะ เรื่องที่ทำให้คุณต้องทนอยู่กับคนที่คุณไม่ได้รัก”
“อร… อย่าพูดแบบนี้” คณินเตือน
“ทำไมคะ? ความจริงก็คือความจริง คุณไม่ได้รักพิมพ์ คุณรักฉัน” อรพูดอย่างมั่นใจ เธอเชื่อว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อคณินนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด “คุณแต่งงานกับพิมพ์ก็เพราะหน้าที่ แต่หัวใจของคุณ มันยังคงเป็นของฉันเสมอ”
อรโน้มตัวเข้าไปใกล้คณิน ดวงตาของเธอสื่อสารความหมายที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด “ถ้าคุณปล่อยพิมพ์ไปตอนนี้ ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เราจะได้มีความสุขด้วยกันอีกครั้ง”
คณินถอยหลังเล็กน้อย “อร… มันไม่ง่ายแบบนั้น”
“แต่ถ้าเราทำให้มันง่ายล่ะคะ?” อรยิ้มเยาะ “ฉันมีแผน… แผนที่จะทำให้พิมพ์เจ็บปวดที่สุด แผนที่จะทำให้เธอรู้ว่าเธอไม่คู่ควรกับคุณเลย”
คณินมองหน้าอรอย่างไม่เชื่อสายตา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากหญิงสาวที่เคยอ่อนหวาน กลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความแค้น “อร… เธอจะทำอะไร?”
“ฉันจะทำลายเธอ” อรพูดเสียงเฉียบขาด “ฉันจะเปิดเผยความลับบางอย่างที่จะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป ความลับที่จะทำให้คุณต้องมองเธอด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม”
“ความลับอะไร?” คณินถามด้วยความตื่นตระหนก
อรหัวเราะเบาๆ “ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้มาตลอด ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ… ความลับที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง”
อรลุกขึ้นยืน หญิงสาวผู้ที่เคยเป็นเหมือนน้องสาวที่แสนดี บัดนี้กลับกลายเป็นนางร้ายในเรื่องราวของเธอ เธอก้าวออกจากห้องทำงานของคณินไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คณินนั่งนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความกังวล
อรเดินกลับออกมาจากคฤหาสน์ บรรยากาศภายนอกที่มืดมิดราวกับจะสะท้อนถึงความมืดมิดในจิตใจของเธอ เธอขึ้นรถคันหรูของเธอ และขับออกไปด้วยความเร็วสูง เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไม่ได้ช่วยกลบเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเธอเลย
“พิมพ์… เตรียมตัวไว้ให้ดี” อรพึมพำ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “คืนนี้… คือจุดจบของแก”
คืนนั้น ขณะที่พิมพ์กำลังเตรียมตัวเข้านอนหลังจากกลับมาจากงานเลี้ยง เธอก็ได้รับข้อความปริศนา ข้อความนั้นสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความหมายที่น่าสะพรึงกลัว
“ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย… เตรียมใจให้พร้อม”
พิมพ์มองข้อความนั้นด้วยความงุนงง ใครกันที่ส่งข้อความนี้มา? และความจริงที่ว่าคืออะไร? หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ
จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นวิดีโอคอลจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย พิมพ์ลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย ภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ…
กลับมาแก้แค้นหนี้รักเพื่อนสนิท
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก