"คุณแน่ใจหรือคณิน ว่าคุณรู้จักพิมพ์ดีพอ?" เสียงกระซิบเย็นเยียบของอรดังขึ้นข้างหูคณิน ในขณะที่เขากำลังจ้องมองไปยังประตูห้องขังที่ปิดทับร่างของพิมพ์ไว้ ภาพหญิงสาวที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้กลับกลายเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ราวกับมีเกราะกำบังที่มองไม่เห็นปกคลุมอยู่
คณินหันไปมองอร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถึงทำเช่นนั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถึงต้องโกหกเรื่องลูก เขาไม่เข้าใจอะไรเลย
"อร...เธอ...เธอรู้เรื่องอะไรบ้าง?" เสียงของเขาแหบพร่า
อรแสยะยิ้ม เธอรู้ดีว่าคณินกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาเคยรักเธอมาก แต่ตอนนี้...เธอกำลังจะสูญเสียเขาไป เพราะผู้หญิงที่เขาเคยเรียกว่า "เมีย"
"รู้สิคะ...รู้ทุกอย่างเลย" เธอเอื้อมมือไปลูบแขนคณินเบาๆ "พิมพ์...เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์นะคณิน เธอรู้ว่าคุณรักฉันแค่ไหน เธอเลยใช้ลูก...ใช้ข้ออ้างเรื่องลูกมาผูกมัดคุณไว้"
"ไม่...พิมพ์ไม่เคยทำแบบนั้น" คณินปฏิเสธเสียงแข็ง เขาจำได้ดีถึงแววตาที่จริงจังของพิมพ์เมื่อพูดถึงลูก วันนั้น...วันแรกที่เขาเริ่มสงสัยในตัวอร...พิมพ์ก็กำลังร้องไห้เสียใจอยู่
"คุณอย่าโง่ไปหน่อยเลยคณิน! เธอหลอกคุณมาตลอด! ตั้งแต่แรก! เธอแต่งงานกับคุณก็เพื่อครอบครัวของเธอ! ไม่ใช่เพราะเธอรักคุณ! แล้วเรื่องลูก...นั่นก็แค่แผนการของเธอ!" อรพยายามยัดเยียดความจริงที่บิดเบือนลงในใจคณิน
แต่คณินกลับรู้สึกถึงความขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง ภาพใบหน้าของพิมพ์ที่เต็มไปด้วยความหวังเมื่อพูดถึงลูกมันยังคงติดตาอยู่ เขาจำได้ถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เธอมีให้เขา...แม้ว่าเขาจะเคยปฏิเสธมันก็ตาม
"แต่...วันนั้น...วันที่เธอไปหาฉันที่บ้าน...เธอร้องไห้..."
"ก็แน่นอนสิคะ! เธอเสียใจที่เห็นคุณอยู่กับฉันไง! เธออิจฉาฉัน! เธอต้องการทุกอย่างที่คุณมี! รวมถึงฉันด้วย!" อรพูดอย่างโมโห เธอไม่ต้องการให้คณินหันกลับไปหาพิมพ์
คณินหลับตาลง เขาพยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมด เขาจำได้ว่าอรเคยบอกว่าพิมพ์อยากได้ทุกอย่างของเธอ...รวมถึงคณิน...เขาเคยคิดว่าพิมพ์เป็นคนทะเยอทะยาน แต่ตอนนี้...เขาเริ่มไม่แน่ใจ
"แล้ว...เรื่องที่พิมพ์ฟ้องฉัน...เรื่องข้อหาฉ้อโกง...ทำร้ายร่างกาย..."
"ก็เป็นแผนของเธอไงคะ! เพื่อให้คุณถูกจับ! เพื่อให้คุณต้องมาง้อเธอ! คุณไม่เข้าใจจริงๆ หรือไงคณิน!"
คณินยืนนิ่ง เขากำลังสับสน เขาไม่รู้ว่าใครกำลังพูดความจริง แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคำพูดของอร
"อร...เธอแน่ใจเหรอว่า...เธอแน่ใจในทุกสิ่งจริงๆ น่ะเหรอ?"
อรชะงักไปเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความไม่ไว้วางใจในน้ำเสียงของคณิน
"ทำไมคะ? คุณไม่เชื่อฉันเหรอคณิน!"
"ฉัน...ฉันไม่รู้" คณินตอบอย่างอ่อนแรง "ฉัน...ฉันต้องการเวลา"
เขาเดินออกจากห้องขัง ทิ้งอรไว้เพียงลำพัง เธอรู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่เคยคิดว่าคณินจะเริ่มสงสัยในตัวเธอ
ในขณะเดียวกัน ในห้องขัง พิมพ์นั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เธอสูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริงๆ หรือ? เธอได้แต่ภาวนาขอให้สิ่งที่เธอทำไปทั้งหมด ไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาด
"อร...แกจะทำอะไรต่อไป" เธอพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น ประตูห้องขังก็เปิดออก พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ
"คณิน!"
คณินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในมือถือเอกสารบางอย่าง
"ฉัน...ฉันขอโทษพิมพ์" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
พิมพ์มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
"ขอโทษ...เรื่องอะไร?"
"เรื่องทุกอย่าง...เรื่องที่ฉันเคยทำร้ายเธอ...เรื่องที่ฉันเคยไม่เชื่อใจเธอ...เรื่องที่ฉันเคยหลงเชื่อคำโกหกของอร" คณินเดินเข้ามาใกล้เธอ "ฉัน...ฉันรู้แล้วว่าทุกอย่างมันเป็นยังไง"
พิมพ์อึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าคณินจะพูดแบบนี้
"คุณ...คุณรู้แล้วเหรอ?"
"ใช่" คณินพยักหน้า "อร...เธอโกหกฉันมาตลอด"
เขาหยิบเอกสารในมือให้พิมพ์ดู มันคือบันทึกทางการแพทย์ที่ระบุชัดเจนว่า...
"นี่...นี่มันอะไรกัน?" พิมพ์ถามเสียงสั่น
"นี่คือหลักฐาน...ว่าเด็กคนนั้น...ลูกของเรา...ไม่ใช่ลูกของฉัน" คณินพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "อร...เธอโกหกฉัน...ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน...ทั้งที่จริงๆ แล้ว...มันไม่ใช่"
พิมพ์เบิกตากว้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
"แต่...แต่ฉัน...ฉันไม่ได้บอกคุณแบบนั้น"
"ฉันรู้" คณินจับมือพิมพ์ไว้ "ฉัน...ฉันรู้ว่าเธอต้องการปกป้องลูก...ฉันรู้ว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง"
เขาเล่าทุกอย่างที่เขาค้นพบให้อรฟัง ตั้งแต่การที่อรพยายามแยกเขาออกจากพิมพ์ การที่อรใส่ร้ายพิมพ์ การที่อรพยายามทำลายครอบครัวพิมพ์ และที่สำคัญที่สุด...คือความจริงเกี่ยวกับลูก
"เด็กคนนั้น...ไม่ใช่ลูกของฉัน...แต่ฉัน...ฉันรักเธอพิมพ์...ฉันรักเธอมาตลอด" คณินสารภาพ "ฉัน...ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ...อยากจะขอโทษทุกอย่างที่เคยทำกับเธอ"
น้ำตาของพิมพ์ไหลรินอีกครั้ง แต่คราวนี้...มันไม่ใช่คราบน้ำตาแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ
"คณิน..."
"ฉันพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง...พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับมา...พร้อมที่จะสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่...ถ้าเธอ...ถ้าเธอจะให้โอกาสฉัน"
คณินกุมมือพิมพ์แน่น ดวงตาของเขาสื่อถึงความจริงใจอย่างที่สุด
พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของคณิน เธอเห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความรักที่ซื่อสัตย์
"คุณ...คุณแน่ใจเหรอคณิน...ว่าคุณไม่ได้หลอกฉันอีก?"
"ไม่...พิมพ์" คณินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ฉันสาบาน...ฉันจะไม่มีวันหลอกเธออีกแล้ว...ฉันจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว"
เขาปล่อยมือเธอ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
"พิมพ์...โปรด...โปรดให้โอกาสฉัน...ให้โอกาสเรา...ได้เริ่มต้นใหม่...ได้มีความสุข...อย่างที่ควรจะเป็น"
พิมพ์มองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป เธอถูกทรยศ หักหลัง และเจ็บปวดมานาน แต่การสารภาพรักจากใจของคณิน...มันทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว
"ฉัน...ฉันต้องคิดก่อนนะคณิน"
"ได้...ได้เลย" คณินตอบอย่างเข้าใจ "ฉันจะรอ"
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
"ฉันจะรอ...ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม"
ก่อนที่เขาจะเดินจากไป เขายื่นเอกสารอีกฉบับให้พิมพ์
"นี่...คือหลักฐานทั้งหมด...ที่เธอต้องการ...เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ"
พิมพ์รับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสของเธอ...โอกาสที่จะกอบกู้ชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของเธอคืนมา
เมื่อคณินจากไป พิมพ์ก็นั่งลงบนเตียง มองเอกสารในมือ
"อร...แกคงจะมีความสุขมากสินะ...ที่เห็นฉันตกต่ำขนาดนี้"
เธอค่อยๆ อ่านเอกสารแต่ละหน้า ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่ในขณะเดียวกัน...เธอก็รู้สึกถึงพลังที่ค่อยๆ หล่อเลี้ยงในใจ
"แต่แกคิดผิดแล้วอร...ฉันจะไม่ยอมแพ้แค่นี้"
เธอจะใช้หลักฐานเหล่านี้...เพื่อเปิดโปงความจริง...เพื่อแก้แค้นอร...และเพื่อปกป้องลูกของเธอ
คณินเดินออกจากห้องขัง เขาหันกลับไปมองพิมพ์ที่ยังนั่งอ่านเอกสารอยู่
"พิมพ์...ฉันจะรอ"
เขาพูดกับตัวเองเบาๆ
"รอเธอ...รอโอกาส...ที่จะได้รักเธออีกครั้ง"
แต่อร...เธอยังคงวางแผนอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง...แผนการที่จะทำให้คณินและพิมพ์ต้องเจอกับบททดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม...
กลับมาแก้แค้นหนี้รักเพื่อนสนิท
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก