ตอนที่ 25 — บทสรุปของความแค้น

"ความจริงที่ถูกซุกซ่อนมานานกว่าทศวรรษ บัดนี้กำลังจะหลั่งไหลออกมาดั่งเขื่อนที่แตกทลาย!" เสียงประกาศก้องของทนายความผู้เคร่งขรึม ดังก้องไปทั่วห้องประชุมหรูของตระกูลนพคุณ บรรยากาศที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดและความหวาดระแวง พิมพ์ยืนอยู่ข้างคณิน มือของเธอสั่นระริก ‌ดวงตาจับจ้องไปยังอรที่นั่งนิ่งราวกับถูกสาป ราวกับกำลังรอคอยคำตัดสินที่จะมาถึง

ทนายความค่อยๆ ไล่เรียงเอกสารหลักฐานทีละฉบับ บรรยายถึงแผนการอันแยบยลที่อรวางไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แผนการที่ใช้ความรักและความไว้เนื้อเชื่อใจของพิมพ์เป็นบันไดเหยียบย่ำ การปล่อยข่าวลือ การสร้างสถานการณ์ การใส่ร้ายป้ายสี ​ทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมาอย่างละเอียดราวกับกำลังฉายภาพยนตร์ย้อนหลัง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาในหัวของพิมพ์อีกครั้ง เสียงหัวเราะเยาะเย้ย เสียงนินทา การถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดี ภาพที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงฝันร้าย กลับกลายเป็นความจริงอันโหดร้ายที่อรเป็นผู้รังสรรค์ขึ้น

"ทั้งหมดนี้... เป็นการกระทำของคุณอรจริงๆ ‍ใช่ไหมคะ" พิมพ์เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองอรอย่างตัดพ้อ รอยยิ้มเยาะเย้ยที่เธอเคยเห็นบนใบหน้าของอรบัดนี้จางหายไป เหลือเพียงความซีดเผือดและความหวาดกลัว

อรพยายามรวบรวมสติ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือ "พิมพ์... ฉัน... ‌ฉันขอโทษ..."

"ขอโทษ?" เสียงของพิมพ์ดังขึ้นอย่างไม่เชื่อ "คำขอโทษของคุณมันจะลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องเจอมาตลอดหลายปีได้งั้นเหรออร? คุณทำลายชีวิตฉัน ทำลายครอบครัวฉัน และยังทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของฉันอีก คุณคิดว่าคำว่า 'ขอโทษ' ‍มันมีค่าพอที่จะซื้อทุกอย่างคืนมาได้หรือไง!" น้ำตาของพิมพ์ไหลรินอาบแก้ม เธอไม่เคยคิดว่าเพื่อนรักที่ไว้ใจที่สุดจะกลายเป็นปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างของเธอ

คณินกุมมือของพิมพ์แน่น ลูบไล้เบาๆ เพื่อปลอบประโลม เขาเองก็ตกตะลึงกับความโหดร้ายของอรไม่ต่างกัน เขาเคยคิดว่าความรักที่เขามีให้อรนั้นคือความรักที่แท้จริง แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นด้วยคำโกหกและความเห็นแก่ตัว

"คุณอรครับ" ​คณินเอ่ยเสียงเย็นชา "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ ความรักที่ผมมีให้คุณ มันจบลงแล้วตั้งแต่ผมรู้ความจริงทั้งหมดนี้"

คำพูดของคณินเหมือนกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอร เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ น้ำตาไหลอาบหน้าอย่างไม่อาจห้ามได้ "ไม่... คณิน... ​อย่าพูดแบบนั้น... ฉันรักคุณนะ..."

"ความรักของคุณมันมีค่าอะไร ในเมื่อมันถูกสร้างขึ้นจากความแค้นและความเห็นแก่ตัว!" คณินตวาดเสียงดัง "คุณทำลายทุกอย่างที่ผมเคยเชื่อ คุณหลอกลวงผมมาตลอด"

เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย พิมพ์ก็รู้สึกเหมือนมีภูเขาที่ทับถมอยู่บนอกถูกยกออกไป มันไม่ใช่ความโล่งใจเสียทีเดียว ​แต่มันคือความเข้าใจที่เจ็บปวด เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงถูกผลักไสและถูกตราหน้ามาตลอด มันไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่มันคือแผนการของอร

"เอาล่ะ" ทนายความกล่าวขึ้นอีกครั้ง "เมื่อความจริงทั้งหมดกระจ่างแล้ว เรามาถึงเรื่องผลกรรมของคุณอรกันบ้าง"

เอกสารฉบับสุดท้ายถูกยื่นออกมา มันคือพินัยกรรมฉบับก่อนหน้าของบิดาคณิน ซึ่งได้ระบุไว้ชัดเจนว่าหากอรพยายามทำลายชื่อเสียงและธุรกิจของตระกูลนพคุณ อรจะต้องรับผิดชอบด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของเธอ

"คุณอร คุณได้กระทำการอันละเมิดข้อตกลงในพินัยกรรมนี้อย่างร้ายแรง" ทนายความกล่าว "ตามกฎหมาย คุณจะต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตระกูลนพคุณ ซึ่งเป็นจำนวนมหาศาล"

อรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ "ไม่... เป็นไปไม่ได้... ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น..."

"นั่นคือปัญหาของคุณอร" ทนายความกล่าวอย่างไม่ใยดี "แต่ตามกฎหมายแล้ว คุณมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ"

ความมืดมิดเริ่มคลืบคลานเข้าปกคลุมอรอย่างแท้จริง เธอสูญเสียทุกสิ่ง ทั้งความรัก ชื่อเสียง และทรัพย์สิน ทุกอย่างที่เธอเคยมี กลับกลายเป็นศูนย์ในพริบตา

พิมพ์มองดูอรด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอไม่รู้สึกสมน้ำหน้าหรือสะใจ แต่กลับรู้สึกเวทนาอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าอรจะทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เธอก็ยังคงเสียใจที่เพื่อนรักของเธอต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

"พ่อคะ" พิมพ์หันไปหาบิดาซึ่งนั่งนิ่งมาตลอด "เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ"

บิดาของพิมพ์ถอนหายใจยาว "พ่อไม่รู้จะพูดอย่างไรกับลูกจริงๆ พิมพ์ พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเจอเรื่องแบบนี้"

"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ" พิมพ์พยายามยิ้ม "ตอนนี้อย่างน้อยเราก็รู้ความจริงแล้ว"

คณินยังคงกุมมือพิมพ์ไว้แน่น สายตาของเขาสื่อถึงความห่วงใยและความผูกพันที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาเห็นความเข้มแข็งและความอดทนของพิมพ์มาตลอด และบัดนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้สึกผิดต่อเธอ

"พิมพ์" คณินกล่าวเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณจริงๆ สำหรับทุกอย่างที่ผมทำลงไป ผมมันโง่เองที่หลงเชื่อคำโกหกของอรมาตลอด"

พิมพ์หันไปมองคณิน ดวงตาของเธอมีความลังเล แต่ก็มีความหวังซ่อนอยู่ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันค่ะคุณคณิน"

"ผมเข้าใจ" คณินตอบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริงๆ และผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณ ถ้าคุณให้โอกาสผม"

คำขอโอกาสของคณินทำให้พิมพ์ใจสั่น เธอเคยรักเขา เคยเชื่อใจเขา แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับมันลึกเกินกว่าจะลืมเลือนได้ง่ายๆ

"ตอนนี้... ฉันยังไม่พร้อมค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงเบา "ขอเวลาฉันคิดก่อนนะคะ"

อรที่นั่งนิ่งอยู่เงียบๆ พลันเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "พิมพ์... ได้โปรด... อย่าทิ้งฉันไป..."

พิมพ์หันไปมองอรอีกครั้ง แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น "อร... เธอทำลายทุกอย่างของฉันไปแล้ว... ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องรับผลกรรมที่เธอได้ก่อไว้"

เมื่ออรได้ยินดังนั้น เธอก็ทรุดตัวลงร้องไห้ฟูมฟาย ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ ความแค้นที่เธอสร้างขึ้น บัดนี้ได้หวนกลับมาทำลายตัวเธอเองอย่างสาสม

"พิมพ์... ได้โปรด..." เสียงของอรแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับจะขาดใจ

พิมพ์ยืนนิ่ง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจ แต่เธอก็รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา การทิ้งความแค้นไว้เบื้องหลัง และการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย พลันมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โทรศัพท์มือถือของคณิน เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นี่มัน... เรื่องใหญ่แล้ว!"