ตอนที่ 27 — ความรักที่แท้จริง

เสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังแหวกอากาศเข้ามาในยามค่ำคืน ทำให้พิมพ์และคณินที่กำลังจะก้าวเข้าสู่บ้าน ต้องชะงักกึก หัวใจเต้นระส่ำด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น รถตำรวจสองคันแล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านของตระกูลนพคุณอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบหลายนายลงมาจากรถ พร้อมด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม

"มีอะไรเกิดขึ้นคะ?" พิมพ์ถามคณินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

คณินเองก็ฉงนไม่แพ้กัน ‌"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพิมพ์... แต่ดูท่าทางจะไม่ใช่เรื่องธรรมดา"

เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยท่าทีที่จริงจัง "คุณคณิน นพคุณ และคุณพิมพ์ นพคุณ ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ" คณินตอบรับ

"เรามีหมายจับสำหรับคุณอร ​สุคนธา ครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "เธอถูกแจ้งความในข้อหาฉ้อโกงและปลอมแปลงเอกสาร... และมีผู้เกี่ยวข้องอีกหลายราย"

พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ "อร... ถูกจับ?"

"ใช่ครับ" ‍เจ้าหน้าที่ตำรวจยืนยัน "จากหลักฐานที่พบ... มีแนวโน้มว่าเธออาจจะเกี่ยวข้องกับเครือข่ายที่ใหญ่กว่าที่เราคิดไว้"

ความจริงที่อรถูกแจ้งความในข้อหาฉ้อโกงและปลอมแปลงเอกสาร ทำให้พิมพ์รู้สึกประหลาดใจปนสังเวชใจ เธอรู้ว่าอรทำผิด แต่ไม่คิดว่าการกระทำของเธอจะร้ายแรงถึงขนาดนี้

"แล้ว... มีอะไรที่เราสามารถช่วยได้บ้างคะ?" พิมพ์ถามด้วยความเห็นใจ

"ตอนนี้ทางเรากำลังเร่งสืบสวนอยู่ครับ" ‌เจ้าหน้าที่ตำรวจตอบ "หากพบว่าคุณสองคนมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ ทางเราจะติดต่อกลับไปอีกครั้ง"

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจากไป พิมพ์และคณินก็ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกที่สับสนปนเปกันระหว่างความโล่งใจที่อรได้รับผลกรรม กับความเวทนาในชะตากรรมของเธอ

"คุณพิมพ์... คุณยังรู้สึกเห็นใจอรอยู่อีกหรือครับ?" คณินถามด้วยความแปลกใจ

พิมพ์ถอนหายใจยาว ‍"ก็... อรเคยเป็นเพื่อนรักของฉันนะคะคุณคณิน... ถึงแม้ว่าเธอจะทำร้ายฉัน... แต่ฉันก็ยังรู้สึก... เวทนา"

คณินมองพิมพ์ด้วยความชื่นชมในจิตใจอันดีงามของเธอ "คุณเป็นคนดีจริงๆ ครับพิมพ์"

"แล้วคุณคณินล่ะคะ" พิมพ์ถามกลับ ​"ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

"ผม... ผมรู้สึกโล่งใจครับ" คณินตอบ "โล่งใจที่ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย... และโล่งใจที่ผมได้รู้ว่า... ความรักที่แท้จริง... คืออะไร"

คณินกุมมือพิมพ์แน่น "ผมขอโทษอีกครั้งนะพิมพ์ ​ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ มาตลอด... ผมมันโง่เองที่มองไม่เห็น... แต่บัดนี้... ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณไปไหนอีก"

พิมพ์ยิ้มรับ "ฉันก็เหมือนกันค่ะคุณคณิน... ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน"

ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง ​ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่สั่นคลอน แต่กลับทำให้มันแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์และคณินได้ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอดีตอย่างแท้จริง พวกเขาไปเยี่ยมอรที่สถานีตำรวจ อรในสภาพที่อิดโรยและซูบผอม นั่งมองทั้งสองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"อร..." พิมพ์เอ่ยเสียงนุ่ม "ฉันมาหา... เพื่อจะบอกลา"

อรเงยหน้ามองพิมพ์ น้ำตาเริ่มคลอ "พิมพ์... ฉัน... ฉันไม่มีคำจะพูดจริงๆ..."

"ฉันรู้" พิมพ์ตอบ "และฉันก็ให้อภัยเธอแล้ว... อร"

คำว่า "ให้อภัย" จากปากของพิมพ์ ทำให้อรถึงกับทรุดลงกับพื้น เธอไม่เคยคิดว่าพิมพ์จะให้อภัยเธอได้

"ขอบคุณนะพิมพ์... ขอบคุณจริงๆ" อรพึมพำทั้งน้ำตา

"ฉันหวังว่า... เธอจะพบหนทางของตัวเองนะอร" พิมพ์กล่าว "และหวังว่า... เธอจะเรียนรู้จากความผิดพลาดที่ผ่านมา"

คณินยืนอยู่ข้างพิมพ์ นิ่งเงียบ แต่สายตาของเขาสื่อถึงความเห็นใจ

หลังจากออกจากสถานีตำรวจ พิมพ์และคณินก็กลับมาที่บ้าน พวกเขามองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง

"เอาล่ะค่ะคุณคณิน" พิมพ์กล่าว "เรามาเริ่มต้นชีวิตใหม่กันจริงๆ จังๆ สักทีนะคะ"

"ครับพิมพ์" คณินตอบรับ "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ... ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรก็ตาม"

ทั้งสองกอดกันแน่น ราวกับจะบอกว่าความรักของพวกเขาได้ผ่านพ้นบททดสอบที่ยากลำบากที่สุดไปแล้ว

เวลาผ่านไปหลายเดือน ธุรกิจของตระกูลนพคุณเริ่มกลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง ด้วยความมุ่งมั่นและความเสียสละของพิมพ์และคณิน พิมพ์ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถและความเฉลียวฉลาดของเธอในการบริหารธุรกิจ ส่วนคณินก็คอยสนับสนุนและให้กำลังใจเธออยู่เสมอ

วันหนึ่ง พิมพ์และคณินกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข

"คุณคณินคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้น "ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้คุณมาเป็นคู่ชีวิต"

คณินยิ้มกว้าง "ผมก็เหมือนกันครับพิมพ์... ผมโชคดีที่สุดในโลกแล้ว"

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความรักที่เปี่ยมล้น

"จำได้ไหมคะ" พิมพ์ถาม "ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก... มันเต็มไปด้วยความเข้าใจผิดและความขัดแย้ง"

"ใช่ครับ" คณินตอบ "แต่สุดท้าย... ความรักของเราก็พิสูจน์ให้เห็นว่า... มันสามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้จริงๆ"

พิมพ์พยักหน้าเห็นด้วย เธอนึกย้อนกลับไปถึงวันแรกที่ต้องแต่งงานกับคณิน วันที่เธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บปวด แต่บัดนี้ ทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปแล้ว

"ความรักที่แท้จริง... มันไม่ใช่การครอบครอง... แต่มันคือการเสียสละ... และการให้อภัย" พิมพ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ

"ถูกต้องครับ" คณินเห็นด้วย "และมันคือการยืนหยัดเคียงข้างกัน... ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร"

ทั้งสองจูบกันอย่างอ่อนโยน ราวกับจะยืนยันคำมั่นสัญญาของพวกเขา

ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของเมือง อรที่เพิ่งพ้นโทษจากการถูกกักขัง กำลังเดินอย่างโดดเดี่ยว เธอได้เรียนรู้บทเรียนอันแสนแพงจากความผิดพลาดของเธอ

"พิมพ์... ฉันขอโทษจริงๆ" อรพึมพำกับตัวเอง "ขอให้เธอมีความสุขมากๆ นะ"

อรเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาอันโดดเดี่ยวที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด

ส่วนพิมพ์และคณิน ทั้งสองกำลังเริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ พวกเขาได้ผ่านพ้นอุปสรรคและความเจ็บปวดทั้งปวงมาด้วยกัน และบัดนี้ ความรักของพวกเขาได้เติบโตแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

"ต่อไป... เราจะสร้างครอบครัวของเราให้แข็งแกร่งที่สุดนะคะคุณคณิน" พิมพ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอนครับพิมพ์" คณินตอบ "ครอบครัวของเรา... คือทุกสิ่งทุกอย่าง"

ทั้งสองกอดกันแน่นภายใต้แสงจันทร์อันอบอุ่น ความรักของพวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า... ความรักที่แท้จริง... สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้จริงๆ...

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของคณินก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้ เป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงของอร!