เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นอย่างรัวเร็วราวกับจะปลุกโลกทั้งใบจากภวังค์แห่งความฝัน แพรวาลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพห้องนอนเล็กๆ ที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไม่ใช่เตียงนอนกว้างขวางในคฤหาสน์หรูที่เคยมี... ไม่ใช่ห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวานและขมขื่น
"อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่!" เสียงเล็กๆ สดใส ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง แพรวาหันไปมอง เห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบ กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ ใบหน้าของเด็กชายถอดแบบมาจากภาคินอย่างไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาคู่นั้น...แววตาที่เคยทำให้เธอใจละลาย...
"อรุณสวัสดิ์ครับน้องภัทร" แพรวายิ้มตอบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใน การเห็นหน้าลูกชายทุกเช้า คือแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ
ห้าปี... เป็นเวลาเกือบห้าปีแล้วที่ชีวิตของเธอพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากหญิงสาวผู้เพียบพร้อม มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ กำลังจะแต่งงานกับชายที่เธอรักและไว้ใจที่สุด กลับกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของลูกชาย
ภาคิน... ชื่อนั้นยังคงเป็นบาดแผลลึกในหัวใจของเธอ แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ภาพของเขาในคืนวันนั้น...ภาพของความว่างเปล่าในเตียงนอน... ภาพของจดหมายขอโทษที่เขียนอย่างลวกๆ... ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ
"คุณแม่ครับ วันนี้มีนัดคุณครูอีกแล้วใช่ไหมครับ?" น้องภัทรถาม พลางหยิบขนมปังปิ้งที่วางอยู่บนจานเข้าปาก
"ใช่จ้ะ วันนี้คุณแม่ต้องไปคุยกับคุณครูเรื่องที่ภัทรเก่งมากเลย" แพรวากล่าว พลางลูบหัวลูกชายเบาๆ เธอต้องทำงานหนักกว่าเดิม เพื่อให้แน่ใจว่าน้องภัทรจะได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และไม่รู้สึกขาดอะไรไป
ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับการทำงาน เลี้ยงดูลูก และพยายามลืมอดีตที่แสนเจ็บปวด เธอไม่เคยคิดที่จะติดต่อภาคินอีกเลย และเขาก็ไม่เคยปรากฏตัวเข้ามาในชีวิตของเธออีกเช่นกัน ราวกับว่าคืนวันนั้นคือจุดสิ้นสุดของความสัมพันธ์ และเป็นเพียงฝันร้ายที่ควรจะถูกลืมเลือนไป
แต่บางครั้ง... ในยามที่มองหน้าน้องภัทร... แพรวาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าภาคินคิดถึงลูกของเขาบ้างไหม... เขาเคยคิดถึงเธอ...คนที่เขาทิ้งไปอย่างเลือดเย็นบ้างไหม...
"คุณแม่ครับ วันนี้ผมอยากไปสวนสัตว์จังเลยครับ" น้องภัทรพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
แพรวายิ้ม... "ไว้ใกล้ๆ วันเกิดภัทรนะ แล้วคุณแม่จะพาไป" เธอตอบ พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล
ในขณะที่เธอกำลังจะเก็บกวาดจานชามที่ทานเสร็จแล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นประกาศรับสมัครงานบนหน้าหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ...
"บริษัท อัลฟ่า กรุ๊ป จำกัด รับสมัครพนักงานฝ่ายการตลาดหลายตำแหน่ง..."
อัลฟ่า กรุ๊ป... ชื่อที่คุ้นหู... เป็นบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการธุรกิจ แพรวาเคยฝันอยากจะทำงานที่นี่สักครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง
"คุณแม่ครับ ผมจะไปรอคุณแม่ที่สนามเด็กเล่นนะครับ" น้องภัทรพูด พลางวิ่งออกไปนอกห้อง
แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าการทำงานในบริษัทใหญ่อย่างอัลฟ่า กรุ๊ป คงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ... แต่เธอต้องลอง... เพื่ออนาคตของน้องภัทร...
ไม่นานนัก แพรวาก็แต่งตัวเสร็จ เธอสวมชุดเดรสสีเรียบง่าย แต่ดูดี หวีผมที่ยาวสลวย จัดกระเป๋าเอกสารอย่างเรียบร้อย เธอหอมแก้มลูกชายก่อนจะออกจากบ้าน
การเดินทางไปยังบริษัทอัลฟ่า กรุ๊ปนั้นไม่ไกลนัก แต่ในใจของแพรวากลับเต็มไปด้วยความประหม่าและความกังวล เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้หรือไม่...
เมื่อเธอเดินเข้ามาในล็อบบี้ของตึกอันโอ่อ่า ภาพของพนักงานที่แต่งกายภูมิฐาน และบรรยากาศที่ดูเคร่งขรึม ทำให้แพรวารู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีก
เธอเดินไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ยื่นใบสมัครงานให้กับเจ้าหน้าที่
"สวัสดีค่ะ ดิฉันมาสมัครงานตำแหน่งพนักงานฝ่ายการตลาดค่ะ" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด
เจ้าหน้าที่รับใบสมัครไป พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"รบกวนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องมารับค่ะ"
แพรวานั่งรออยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในล็อบบี้ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างสำรวจ เธอพบว่าที่นี่ดูทันสมัยและมีระดับมากจริงๆ
ไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูทสีดำ เดินตรงเข้ามาหาเธอ
"สวัสดีค่ะ ดิฉัน... ดิฉันชื่อแพรวาค่ะ" แพรวารีบแนะนำตัว
"สวัสดีค่ะ คุณแพรวา ฉันชื่อสุภา เป็นผู้ช่วยของผู้บริหารค่ะ ทางเราได้รับใบสมัครของคุณแล้ว และอยากจะขอสัมภาษณ์คุณทันทีค่ะ" สุภาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง
แพรวาใจเต้นระรัว นี่มันเร็วเกินคาด! แต่เธอก็พยักหน้าตอบรับ
"เชิญค่ะ"
สุภาพาแพรวาเดินผ่านโถงทางเดินกว้างขวาง บรรยากาศภายในบริษัทดูหรูหราและเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง แพรวาพยายามสงบสติอารมณ์ ไม่ให้ความประหม่ามาครอบงำ
พวกเธอเดินมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่สลักชื่อบริษัทอย่างสวยงาม สุภาเปิดประตูออก เผยให้เห็นห้องทำงานที่ใหญ่โตและโอ่อ่า
"เชิญค่ะ คุณแพรวา" สุภาผายมือเชิญ
เมื่อแพรวาเดินเข้าไปในห้องทำงาน ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ...
ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขา... ใบหน้าของภาคิน!
หัวใจของแพรวาเต้นแรงจนแทบจะหยุดเต้น โลกทั้งใบของเธอพลันหยุดหมุน ภาพของอดีตที่พยายามจะลืมเลือน กลับเข้ามาถาโถมใส่เธออย่างรุนแรง
ภาคิน... เขาอยู่ที่นี่! ในฐานะผู้บริหารของบริษัทแห่งนี้!
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองสุภาที่กำลังพาแพรวาเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา
"แพรวา...?" เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความสับสน
แพรวาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาป จ้องมองใบหน้าของชายผู้เป็นรักแรกและเป็นคนที่ทำลายชีวิตของเธอ
สุภาดูจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
"เอ่อ... คุณภาคินคะ นี่คือคุณแพรวา ผู้สมัครงานค่ะ" สุภาเอ่ยแนะนำ
ภาคินยังคงมองแพรวาไม่วางตา ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
"คุณ...คุณจำฉันไม่ได้เหรอคะ?" แพรวาถาม เสียงสั่นเครือ
ภาคินพยักหน้าช้าๆ "จำได้... แต่... ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?"
คำถามนั้นมันช่างเสียดแทงหัวใจของแพรวาเหลือเกิน ราวกับว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถามเธอเช่นนั้น
"ฉัน...ฉันมาสมัครงานค่ะ" แพรวาตอบ พยายามรวบรวมสติ
ภาคินมองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ... และบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไป...
"คุณ...คุณ...มีลูกแล้วใช่ไหม?" ภาคินถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
แพรวาตัวแข็งทื่ออีกครั้ง คำถามนั้นมันจี้ใจดำเธออย่างแรง...
"ใช่ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา
ภาคินมองแพรวาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลบางอย่างที่ถาโถมเข้ามา
"ผม...ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก... โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้" ภาคินกล่าว
แพรวากัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล
"แล้ว... คุณจะรับฉันเข้าทำงานหรือเปล่าคะ?" เธอถาม
ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองสำรวจแพรวาอีกครั้ง ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่สำคัญ
"สุภา... ไปเตรียมเอกสารการสมัครงานของคุณแพรวามาให้ฉัน" ภาคินสั่ง
สุภาพยักหน้ารับ แล้วรีบเดินออกจากห้องไป
แพรวายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้ว่าภาคินกำลังจะทำอะไร... และทำไมเขาถึงดูแปลกไปจากเดิม...
ภาคินลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาแพรวา เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว
"แพรวา..." เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาอ่อนลง "ผม...ผมมีเรื่องที่ต้องบอกเธอ"
แพรวากลั้นหายใจ เธอมองใบหน้าของเขาอย่างคาดหวัง... หวังว่าเขาจะอธิบาย... อธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น...
แต่ก่อนที่ภาคินจะได้พูดอะไรออกมา... ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง...
"คุณภาคินคะ! มีเรื่องสำคัญมากค่ะ!" เสียงของเลขาคนหนึ่งดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังจะก่อตัวขึ้น
ภาคินหันไปมองเลขาด้วยสีหน้าหงุดหงิด
"มีอะไร?" เขาถาม
"ท่านประธานบริษัทเรียกพบด่วนค่ะ! เรื่องสำคัญเกี่ยวกับโครงการใหม่!" เลขากล่าว
ภาคินถอนหายใจอย่างหนัก เขาหันกลับมามองแพรวาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววของความลำบากใจ
"ผม...ผมต้องไปก่อนนะแพรวา" เขาบอก "เรา...เราค่อยคุยกันทีหลัง"
แพรวาได้แต่พยักหน้าอย่างช้าๆ เธอรู้สึกผิดหวัง... ผิดหวังอย่างรุนแรง...
ภาคินรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรวาอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานอันกว้างขวาง
เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... เธอไม่รู้ว่าการกลับมาเจอภาคินอีกครั้ง จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด...
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ชีวิตของเธอได้กลับมาผูกพันกับภาคินอีกครั้งแล้ว... และครั้งนี้... มันอาจจะอันตรายกว่าเดิม...
รักลวงเกมรักถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก