“คุณภาคินคะ… คือ… คือเมื่อกี้… ฉันเห็นคุณคุยกับคุณ ‘อร’… คุณสองคน… ดูสนิทสนมกันมากนะคะ”
แพรวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พยายามซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่สบายใจ เธอเพิ่งจะกลับมาจากห้องน้ำในงานเลี้ยงสุดหรู ที่เธอต้องมาสวมบทบาทเป็น ‘คู่หมั้น’ ของภาคิน สถานการณ์นี้มันช่างอึดอัดและน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องเห็นเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงอื่น
ภาคินหันมามองแพรวาด้วยแววตาที่ฉายประกายบางอย่าง เขาดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจกับคำถามของเธอเลยแม้แต่น้อย “อร… เขาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจของผมนะแพรวา แล้วก็… เป็นคนที่ผมต้องแสดงละครด้วย”
“แสดงละคร… อีกแล้วเหรอคะ?” แพรวาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขมขื่น “คุณภาคินคะ… คุณจะให้ดิฉันเชื่อคำพูดนี้ของคุณได้อีกนานแค่ไหน? ดิฉันเห็นคุณสองคน… หัวเราะ… จับมือ… เหมือนคนรักกันจริงๆ เลยนะคะ”
“มันก็แค่การแสดงเท่านั้นแหละแพรวา” ภาคินพูด พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ “คุณก็รู้ว่าเราต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาภาพลักษณ์… เพื่อให้ธุรกิจของเราดำเนินต่อไปได้”
“แต่… ดิฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ” แพรวาพูดเสียงเบา “เวลาที่เห็นคุณ… อยู่กับผู้หญิงคนอื่น… มัน… มันทำให้ดิฉันรู้สึกเหมือน… เหมือนดิฉันเป็นแค่ตัวประกอบในชีวิตของคุณ… เป็นแค่คนที่คุณเอามาใช้… เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง”
ภาคินถอนหายใจยาว เขาเดินเข้าไปหาแพรวา ใช้สองมือประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ “แพรวา… ผมรู้ว่าสถานการณ์ของเรามันแปลก… แล้วก็… อาจจะทำให้คุณรู้สึกไม่ดี”
“ไม่ดี… มันน้อยเกินไปค่ะ” แพรวาพูดทั้งน้ำตา “มันเหมือนดิฉันกำลังถูกทรมาน… ทุกครั้งที่เห็นคุณ… ทำดีกับคนอื่น… ทั้งๆ ที่คุณควรจะ… ควรจะทำแบบนั้นกับดิฉัน… ในฐานะคู่หมั้นของคุณ”
“ผมขอโทษนะแพรวา” ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจ… แต่คุณต้องเข้าใจ… ว่านี่เป็นแค่การแสดง… เราต้องทำมันให้ดีที่สุด… เพื่อภัทร… เพื่ออนาคตของเขา”
แพรวาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้ว่าภาคินพูดความจริง ภัทรคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอทนอยู่กับสถานการณ์แบบนี้ได้ แต่ถึงอย่างนั้น… หัวใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี
“แล้ว… คุณ ‘อร’… เขาไม่สงสัยอะไรเลยเหรอคะ? ว่าเรา… เป็นแค่คนละคร?” แพรวาถาม
“เขาไม่สงสัยหรอก” ภาคินตอบ “เพราะ… เขาเองก็กำลังแสดงละครเหมือนกัน”
แพรวาสะดุ้งเล็กน้อย “แสดงละคร… กับใครคะ?”
“กับผม… แล้วก็… กับคุณ” ภาคินตอบ “เขาเป็นหุ้นส่วนที่สำคัญมาก… และเขาต้องการให้ธุรกิจของเราประสบความสำเร็จ… เขาเลยยินยอมที่จะร่วมมือกับเรา… ในการแสดงละครเรื่องนี้”
แพรวาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก
“แล้ว… คุณภาคินคะ… แล้วเรื่อง… เรื่องของเรา… ที่เราต้องแสดงเป็นคู่รักกัน… มันจะ… มันจะนานแค่ไหนคะ?” แพรวาถาม พลางมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน
ภาคินมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความผิดหวัง และความเสียใจ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะแพรวา… ผมก็หวังว่า… มันจะจบลงเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
“แต่… ถ้าหากว่า… มันไม่จบลง… ล่ะคะ?” แพรวาถาม พลางเงยหน้ามองภาคิน “ถ้าหากว่า… เราต้องแสดงละครนี้… ไปตลอด… คุณจะ… คุณจะรู้สึกยังไงคะ?”
ภาคินเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร เขาเองก็เริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเองเช่นกัน
“ผม… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันแพรวา” ภาคินตอบ “แต่… ถ้าเราต้องแสดงละครนี้… ไปตลอด… ผมก็หวังว่า… เราจะ… สามารถมีความสุขกับมันได้”
แพรวาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้ว่าคำตอบของภาคินไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“เอาล่ะ… ได้เวลาที่เราต้องกลับไปแล้ว” ภาคินพูด พลางจับมือของแพรวา “เราต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่า… เราคือคู่รักที่… มีความสุขที่สุดในโลก”
แพรวาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น กับดักที่อาจจะทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไป
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ทันใดนั้นเอง… ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาพวกเขา
“อร… คุณมาทำอะไรที่นี่?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ
“ฉัน… ฉันมาหาคุณค่ะ… คุณภาคิน” หญิงสาวคนนั้นตอบ พลางมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “แล้ว… ผู้หญิงคนนี้… เป็นใครคะ?”
“เธอ… เธอคือ… คู่หมั้นของผม” ภาคินตอบอย่างรวดเร็ว
“คู่หมั้น?” หญิงสาวคนนั้นอุทาน “แต่… คุณบอกฉันว่า… คุณจะแต่งงานกับฉัน… ในเร็วๆ นี้ไม่ใช่เหรอคะ?”
แพรวาสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ‘อร’ คนนี้… เธอเป็นใครกันแน่? แล้วทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น?
“คุณ… คุณพูดอะไรของคุณอร?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน
“ฉัน… ฉันกำลังพูดความจริงค่ะ… คุณภาคิน” อรตอบ “คุณจำไม่ได้เหรอคะ… ว่าคุณสัญญาว่าจะแต่งงานกับฉัน… หลังจากที่… คุณจัดการเรื่องธุรกิจของคุณเสร็จแล้ว”
แพรวาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังจะแตกสลาย ภาคิน… เขากำลังหลอกลวงเธออีกแล้วใช่ไหม?
“ภาคิน… คุณ… คุณโกหกฉัน!” แพรวาตะโกน “คุณบอกว่า ‘อร’ เป็นแค่หุ้นส่วน… คุณบอกว่าเธอเป็นแค่คนที่คุณต้องแสดงละครด้วย… แต่ตอนนี้… เธอพูดแบบนี้… คุณจะอธิบายยังไงคะ!?”
ภาคินหันมามองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “แพรวา… ผม… ผมขอโทษ… ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณ”
“คุณไม่ได้ตั้งใจโกหกเหรอคะ!?” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แล้ว… คุณจะให้ดิฉันเชื่ออะไรได้อีก… ในเมื่อทุกอย่างที่คุณพูด… มันดูเหมือนจะเป็นแค่… การแสดง… การหลอกลวง… ที่คุณทำกับดิฉัน!”
“คุณภาคินคะ… ฉันขอโทษที่ต้องเข้ามาขัดจังหวะ… แต่… คุณอร… เขาเป็นอะไรกับคุณคะ?” แพรวาหันไปถามอร
อรยิ้มบางๆ “ฉัน… ฉันเป็นภรรยาของเขาค่ะ”
คำพูดนั้นทำเอาแพรวาถึงกับทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่สามารถรับอะไรได้อีกต่อไป ภาคิน… คนที่เธอรัก… คนที่เธอไว้ใจ… เขากลับมีภรรยาแล้ว…
“คุณ… คุณมีภรรยาแล้วเหรอคะภาคิน?” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ภาคินมองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ผม… ผมขอโทษนะแพรวา… ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ”
“ไม่ได้ตั้งใจ… ทำร้ายเหรอคะ!?” แพรวาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณทำร้ายดิฉัน… มากกว่าที่ใครจะทำได้… คุณ… คุณมัน… ปีศาจ!”
แพรวากรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง พลางวิ่งหนีออกจากงานเลี้ยงไป เธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย
ภาคินมองตามแพรวาไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว เขาได้ทำลายความรักของเขา… และเขาก็ได้ทำลายชีวิตของแพรวา…
อรยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอรู้ว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จ
“คุณภาคินคะ… ตอนนี้… เราก็เหลือกันแค่สองคนแล้วนะคะ” อรพูด พลางเดินเข้าไปหาภาคิน
ภาคินหันมามองอรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “คุณ… คุณทำอะไรลงไปอร!?”
“ฉัน… แค่… ทำให้ความจริงปรากฏค่ะ… คุณภาคิน” อรพูด “ตอนนี้… คุณก็ไม่ต้องโกหกใครอีกแล้ว… คุณก็ไม่ต้องแสดงละครอีกต่อไป… คุณก็… เป็นของฉัน… คนเดียว”
ภาคินมองอรด้วยความหวาดกลัว เขารู้ว่าเขาติดกับดักของอรเสียแล้ว และเขา… ก็ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของอรได้หรือไม่
รักลวงเกมรักถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก