"ถ้าคุณจะไปจริงๆ ก็บอกมาเลย อย่ามาทำเป็นห่วงกันแบบนี้!" เสียงของแพรวาตะโกนก้อง สะท้อนไปมาในห้องรับแขกที่เคยอบอุ่น แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและความเจ็บปวด แววตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ แต่ก็ไม่อาจซ่อนความโกรธและความผิดหวังที่ปะทุออกมาได้
ภาคินยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับถูกสลักเสลาจากหินผา สายตาคมกริบที่เคยฉายแววรักใคร่บัดนี้กลับเย็นชาจนน่าขนลุก "แพรวา...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบนั้น"
"ไม่ใช่ง่ายๆ งั้นเหรอคะ! แล้วที่ผ่านมามันง่ายมากเลยใช่ไหมคะ! การที่คุณหลอกฉัน การที่คุณทิ้งฉันไปตอนที่ฉันต้องการคุณที่สุด การที่คุณปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างเพียงลำพัง มันง่ายมากเลยใช่ไหมคะ!" คำพูดแต่ละคำที่หลุดออกจากปากแพรวาเหมือนมีดกรีดลงบนใจของภาคิน เขาก้มหน้าลง มองพื้น ไม่สามารถสบตาเธอได้
"ฉัน... ฉันขอโทษ" เสียงของเขาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความสำนึกผิด
"ขอโทษ? คำขอโทษของคุณมันมีความหมายอะไรในเมื่อคุณได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว! คุณทำลายความเชื่อใจของฉัน คุณทำลายอนาคตของเรา และที่สำคัญที่สุด คุณทำลายชีวิตของผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง!" แพรวากำหมัดแน่น ความเจ็บปวดในอดีตถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอเห็นภาพใบหน้าเล็กๆ ของน้องภัทรที่ไร้เดียงสา ภาพรอยยิ้มที่สดใสของเขา ภาพดวงตาที่มองหาพ่ออย่างโหยหา
ภาคินเงยหน้าขึ้น มองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันผิดมาตลอด และฉันจะชดใช้ทุกอย่างที่ฉันทำผิดไป"
"คุณจะชดใช้อย่างไรคะ! คุณจะเอาเวลาที่ฉันต้องอดทนเลี้ยงลูกคนเดียวกลับคืนมาได้ไหม! คุณจะเอาความเสียใจที่ฉันต้องแบกรับตลอดหลายปีที่ผ่านมากลับคืนมาได้ไหม! คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มันยากแค่ไหน!" น้ำตาของแพรวาไหลรินอาบแก้ม เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง
ภาคินก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ "ฉันเข้าใจ... ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว และฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก" เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ "แพรวา... ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่ขอโอกาสฉันได้ไหม ขอโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ได้ดูแลคุณกับน้องภัทรในแบบที่ฉันควรจะทำมาตลอด"
แพรวาเบือนหน้าหนี น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด "โอกาส? คุณเคยให้โอกาสฉันบ้างไหมตอนที่คุณตัดสินใจทิ้งฉันไป"
"ฉัน... ฉันถูกความกลัวครอบงำ ฉันไม่พร้อม ฉันคิดว่าฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างไม่ไหว ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันมันอ่อนแอ" ภาคินยอมรับความผิดพลาดของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา "แต่ตอนนี้ ฉันไม่ใช่คนคนนั้นอีกแล้ว แพรวา ฉันได้เรียนรู้แล้ว ฉันได้เห็นแล้วว่าการสูญเสียคุณไปมันเจ็บปวดแค่ไหน และการได้กลับมาเห็นหน้าลูกของฉัน... มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไรจริงๆ"
"คุณพูดเหมือนกับว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะกลับมาได้ง่ายๆ ทั้งๆ ที่คุณเป็นคนเลือกที่จะไปเอง"
"ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย และฉันจะไม่ขอให้คุณให้อภัยฉันในทันที แต่ขอให้คุณลองมองไปที่อนาคตได้ไหม มองไปที่น้องภัทรที่น่ารัก มองไปที่ความเป็นไปได้ที่เราจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา เขาเห็นความเจ็บปวด ความโกรธ แต่ก็แฝงไปด้วยประกายแห่งความหวังที่ริบหรี่ "ฉันจะไม่บังคับคุณ ฉันจะรอ... รอจนกว่าคุณจะพร้อม"
แพรวาเงียบไป เธอจ้องมองภาคินอย่างพิจารณา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นความเจ็บปวดที่เขาเองก็กำลังแบกรับ มันไม่ง่ายเลยที่จะลืมความเจ็บปวดในอดีต แต่วันเวลาที่ผ่านมาก็สอนอะไรเธอหลายอย่าง สอนให้เธอเข้มแข็ง สอนให้เธอรู้จักการให้อภัย และสอนให้เธอรู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นมีค่าเพียงใด
"คุณ... คุณจะอยู่ตรงนี้จริงๆ เหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วลง มีความลังเลแฝงอยู่
"จะอยู่ตรงนี้เสมอ" ภาคินตอบรับทันที "จะไม่ไปไหนอีก"
แพรวาถอนหายใจยาว เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างอิสระ "ฉัน... ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะภาคิน เหนื่อยกับการต้องเข้มแข็งอยู่คนเดียว"
ภาคินเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้แน่น "ต่อไปนี้คุณไม่ต้องเหนื่อยแล้วนะแพรวา ฉันจะอยู่ตรงนี้ จะจับมือคุณไว้ จะเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ"
ในที่สุด แพรวาก็ปล่อยวางบางส่วน เธอไม่ได้ให้อภัยภาคินในทันที แต่เธอยอมรับความพยายามของเขา ยอมรับคำขอโทษที่เต็มไปด้วยความจริงใจ และที่สำคัญที่สุด เธอยอมรับความเป็นไปได้ที่จะเริ่มต้นใหม่
"ถ้าคุณพูดจริง... ถ้าคุณจะอยู่ตรงนี้จริงๆ... ฉัน... ฉันจะลองให้โอกาสคุณ" คำพูดของแพรวาเปรียบเสมือนแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตของภาคิน เขาบีบมือเธอแน่น รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ขอบคุณนะแพรวา ขอบคุณจริงๆ" เขาพึมพำ
"แต่... คุณต้องเข้าใจนะว่ามันไม่ง่ายเลย" แพรวาย้ำเตือน "ความเชื่อใจมันพังไปแล้ว การจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ มันต้องใช้เวลา และคุณต้องพิสูจน์ให้เห็นจริงๆ ว่าคุณเปลี่ยนไปแล้ว"
"ฉันจะพิสูจน์" ภาคินยืนยันอย่างหนักแน่น "ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นทุกวัน ทุกนาที ว่าฉันรักคุณกับน้องภัทรมากแค่ไหน และฉันจะไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมอีก"
ขณะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันอย่างจริงจัง ประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเล็กๆ ของน้องภัทรที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาใสแป๋วมองมาที่พ่อแม่ด้วยความสงสัย
"พ่อ... แม่... ทะเลาะกันเหรอคะ" เสียงเล็กๆ นั้นถามอย่างใสซื่อ
แพรวาและภาคินหันไปมองลูกชายพร้อมกัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่
"เปล่าจ้ะลูก พ่อกับแม่แค่... คุยกัน" แพรวาตอบพลางลากเสียงยาว
ภาคินยิ้มให้ลูกชาย "ใช่แล้วครับลูก พ่อกับแม่กำลังจะ... เริ่มต้นใหม่"
น้องภัทรมองหน้าพ่อกับแม่สลับกัน ก่อนจะยิ้มกว้าง "เย้! เริ่มต้นใหม่! งั้นเราไปกินไอติมกันไหมคะ!"
แพรวาและภาคินมองหน้ากัน หัวเราะออกมาเบาๆ บทเรียนจากอดีตได้สอนพวกเขาแล้ว และวันนี้ พวกเขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยกันอีกครั้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังอีกยาวไกล แต่การมีกันและกัน มันก็เพียงพอแล้ว
แต่แล้ว ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่เขาไม่คุ้นเคย ชื่อบนหน้าจอดึงดูดสายตาของแพรวาได้ทันที "คุณ... ใครโทรมาคะ"
ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างอึกอัก "ไม่มีอะไร... เป็นแค่... เรื่องงาน"
แพรวาขมวดคิ้ว สีหน้าของภาคินดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ เธอสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจที่คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง ท่ามกลางความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น...
รักลวงเกมรักถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก