"ฉันต้องการเวลา... ที่จะคิด" คำพูดของแพรวา ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเมษ ราวกับเสียงระฆังแห่งความพินาศ ที่ประกาศก้องถึงความหวังที่กำลังจะเลือนหายไป เขาเฝ้ามองร่างของเธอที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ไม่มีความหวังใดๆ ที่จะรั้งเธอไว้ได้อีกต่อไป
ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น ไม่ได้นำพามาซึ่งการเยียวยา แต่กลับยิ่งตอกย้ำบาดแผลที่ฝังลึกในใจของแพรวา เธอวิ่งหนีออกจากห้องทำงานของเมษราวกับกำลังวิ่งหนีจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาตลอดหลายปี
โลกทั้งใบของเธอที่เคยคิดว่าเข้าใจ... บัดนี้กลับกลายเป็นภาพลวงตาที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด การที่เมษไม่ได้เป็นคนขับรถชนเธอ... มันเป็นความจริงที่น่าจะทำให้เธอดีใจ แต่กลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อเธอรู้ว่าคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด... กลับเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบต่อความเข้าใจผิดทั้งหมด
อรุณรัศมี... ชื่อนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ผู้หญิงที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่กลับเป็นต้นเหตุของความทุกข์ทรมานทั้งหมด การถูกหลอกลวงโดยคนที่เธอรัก... การถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนอันตราย... และการถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง... ทั้งหมดนี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่หัวใจที่บอบช้ำของเธอจะแบกรับไหว
แพรวามาหยุดอยู่ที่ระเบียงของคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดมากระทบใบหน้า เธอสูดหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ภายใน
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
เธอจำได้ถึงความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเมษ ความโกรธที่ประทุขึ้นทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา ทุกคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ... มันล้วนมาจากความเข้าใจผิดที่ถูกป้อนให้ เขาไม่ได้เกลียดเธอ... แต่เขาแค่เข้าใจผิด... และเขาเองก็ถูกหลอกลวงเช่นกัน
แต่ถึงอย่างนั้น... ความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากการเข้าใจผิดมาตลอดหลายปี มันก็ไม่ได้จางหายไป เพียงเพราะความจริงถูกเปิดเผย
"คุณรู้... คุณรู้มาตลอด... แต่คุณไม่เคยบอกฉันเลย" แพรวาพึมพำอีกครั้ง ราวกับกำลังพูดกับเงาของตัวเอง "คุณปล่อยให้ฉัน... รับความเจ็บปวดนี้ไปคนเดียว"
ความรู้สึกของการถูกหักหลังถาโถมเข้าใส่เธออีกครั้ง แม้ว่าเมษจะไม่ได้เป็นคนขับรถชนเธอ แต่การที่เขาเลือกที่จะเงียบ... เลือกที่จะปล่อยให้เธอจมอยู่กับความเข้าใจผิด... มันก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของการทำร้าย
เธอไม่แน่ใจว่าความรักที่เมษพูดถึง... มันเป็นความรักที่แท้จริง หรือเป็นเพียงความรู้สึกผิดที่เขาต้องการชดเชย
"ฉัน... ฉันไม่สามารถรักคนที่เคยทำร้ายฉันได้อีกแล้ว" แพรวาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม"
เธอรู้ดีว่าเมษต้องการชดเชยความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เขาอาจจะรักเธอจริงๆ... แต่บาดแผลในใจของเธอ มันลึกเกินกว่าที่จะลืมเลือนไปได้ง่ายๆ
เธอไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกต่อไป... ไม่สามารถทนรับการสัมผัสของเขาได้อีกต่อไป... เพราะทุกครั้งที่เธอทำเช่นนั้น... เธอจะนึกถึงความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอต้องทนมาตลอด
"ฉันต้องไป... ฉันต้องหนีไปจากที่นี่" แพรวาตัดสินใจ เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว การอยู่ที่นี่มีแต่จะทำให้เธอจมอยู่กับความเจ็บปวดและความทรงจำอันเลวร้าย
เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเธออย่างรวดเร็ว เธอไม่สนใจข้าวของใดๆ ที่อยู่ตรงหน้า เธอเพียงต้องการที่จะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอหยิบกระเป๋าใบเล็กมาใบหนึ่ง ใส่เสื้อผ้าที่จำเป็นลงไปอย่างลวกๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและความแน่วแน่
"ฉันจะไป... ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว" เธอพึมพำให้กับตัวเอง
ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้อง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของเมษยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ
"เธอจะไปไหน... แพรวา!" เมษถามเสียงดัง
แพรวาหยุดชะงัก เธอหันไปมองเมษ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความแน่วแน่
"ฉัน... ฉันไปจากที่นี่" เธอตอบเสียงเบา "ฉัน... ฉันไปจากชีวิตของคุณ"
เมษก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว "ไม่! เธอจะไปไหนไม่ได้! ฉันกลับมาเพื่อเธอ... เพื่อแก้ไขทุกอย่าง!"
"แก้ไขเหรอคะ" แพรวาถามเสียงสั่น "คุณคิดว่าความจริง... มันสามารถแก้ไขทุกอย่างได้จริงๆ เหรอคะเมษ"
"ฉันจะพยายาม... ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น" เมษพูดเสียงหนักแน่น "ฉันรักเธอ... แพรวา... รักเธอมาตลอด"
"ความรัก... ของคุณมันเหมือนกับคำโกหก... ที่คุณเคยบอกฉัน" แพรวาพูดเสียงเย็นชา "ฉัน... ฉันไม่สามารถเชื่อใจคุณได้อีกแล้ว"
เธอผลักเมษออกเบาๆ และก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เมษพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่แพรวาก็หลบหลีกไปได้อย่างง่ายดาย
"อย่าตามฉันมา... เมษ!" แพรวาตะโกนบอก ก่อนที่จะหายลับไปในความมืดของทางเดิน
เมษยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาราวกับถูกบดขยี้ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความรักที่เขามอบให้... มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้แพรวาเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น
เขาทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด... เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถตามหาเธอเจอได้หรือไม่... และต่อให้เจอ... เธอจะยอมให้อภัยเขาหรือไม่...
แพรวากระโดดขึ้นรถที่เธอเตรียมไว้ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่มองย้อนกลับไปอีกเลย เธอเพียงต้องการที่จะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทิ้งไว้เพียงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลับและความเจ็บปวด และชายหนุ่มที่ยืนอยู่เพียงลำพัง... พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย
ความลับร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก